Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga
Tablica poświęcona pamięci ofiar katastrofy.
Tablica poświęcona pamięci ofiar katastrofy.
Państwo  Włochy
Miejsce Okolice Turynu
Data 4 maja 1949
Godzina 17:04 czasu lokalnego
17:04 czasu polskiego
Rodzaj Zderzenie z ziemią
Ofiary 31 osób
Ocaleni 0 osób
Statek powietrzny
Typ Fiat G212CP
Użytkownik Avio Linee Italiane
Numer I-ELCE
Start Portugalia Lizbona
Cel lotu Włochy Turyn
Pasażerowie 27 osób
Załoga 4 osoby
Położenie na mapie Turynu
Mapa lokalizacyjna Turynu
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Ziemia 45°04′51″N 7°46′03″E/45,080833 7,767500Na mapach: 45°04′51″N 7°46′03″E/45,080833 7,767500

Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga – katastrofa z udziałem samolotu linii Avio Linee Italiane, w okolicach Turynu. Wydarzyła się w środę, 4 maja 1949 roku, gdy trzysilnikowy Fiat G212CP rozbił się na wzgórzu Superga, uderzając w marmurową bazylikę. Zginęło 31 osób, wszystkie, które znajdowały się na pokładzie[1].

Przebieg katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Dwuletni samolot włoskiego towarzystwa A.L.I. wystartował z Lizbony o 952, rozpoczynając rejs do Turynu. Na pokładzie znajdowało się 27 pasażerów i czteroosobowa załoga. Wśród podróżnych przeważała grupa osiemnastu piłkarzy włoskiego zespołu piłkarskiego AC Torino, powracająca do ojczyzny po rozegranym w stolicy Portugalii meczu. W dzisiejszych czasach, pokonanie trasy z Lizbony do Turynu odrzutowcem zajęłoby godzinę, jednak trójsilnikowej maszynie w 1949 roku tylko pierwsza partia lotu do Barcelony – z celu zatankowania paliwa – zajęła ponad 3 godziny – zakończyła się o 1315 czasu lokalnego.

Gdy o 1641 samolot przeleciał nad Savoną na wysokości 2000 m, załoga samolotu połączyła się z turyńskimi kontrolerami. W rejonie portu lotniczego panowały niezwykle trudne warunki pogodowe: widoczność sięgała 1200 m, z podstawą chmur na wysokości 400 m. Piloci zostali zmuszeni zmniejszyć pułap lotu do momentu, w którym widoczność poprawi się. Tymczasem w okolicach wzniesienia Superga (675 m n.p.m.), ta osiągała już jedynie 40 m. Około godziny 1704, w momencie, gdy załoga dalej obniżała lot, nastąpiła kolizja ze zboczem: samolot rozbił się o mury tamtejszej bazyliki, zabijając wszystkie 31 osób na pokładzie. Ocalał jedynie fragment ogona maszyny wraz ze statecznikiem pionowym.

Prawdopodobne przyczyny[edytuj | edytuj kod]

W roku 1949 badający katastrofę mieli bardzo ograniczony dostęp do danych, mogących wyjaśnić katastrofę. Rejestratory parametrów lotu nie istniały, podobnie, jak wiele innych technik, pozwalających poznać przyczyny zdarzenia. Jak zwykle w takich przypadkach, winą – nieraz niesłusznie – obarczano załogę samolotu lub pogodę. Za główne przyczyny katastrofy uznano gęstą mgłę, ograniczającą widoczność, błąd nawigacyjny i niedostateczną komunikację radiową.

Lista ofiar katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze AC Torino

Działacze AC Torino

  • Arnaldo Agnisetta, menedżer
  • Ippolito Civalleri, menedżer
  • Ernest Erbstein, trener
  • Leslie Lievesley, trener
  • Ottavio Corina, masażysta

Dziennikarze

  • Renato Casalbore, ("Tuttosport")
  • Luigi Cavallero, ("La Stampa")
  • Renato Tosatti, ("Gazzetta del Popolo")

Organizator zawodów

  • Andrea Bonaiuti

Obsługa samolotu

  • Pierluigi Meroni, kapitan
  • Antonio Pangrazzi
  • Celestino D'Inca
  • Cesare Biancardi

Szczątki ofiar spoczęły na turyńskim cmentarzu Palazzo Madonna. Była to jedna z największych tragedii w historii włoskiego sportu.

Wielkie Torino[edytuj | edytuj kod]

Drużyna piłkarska FC Torino, znajdująca się na pokładzie, wracała z pożegnalnego meczu José Ferreiry z zespołem Benfiki, rozegranego dzień wcześniej, 3 maja, w Lizbonie. Turyński zespół nazwany później Grande Torino (Wielkie Torino) był wówczas najlepszym zespołem Włoch, w ostatnich 3 latach (1946, 1947 i 1948) zdobywał mistrzostwo kraju. W dniu katastrofy pewnie zmierzał po czwarty z rzędu tytuł, zajmując 1. miejsce w tabeli rozgrywek na 4 kolejki do końca sezonu.

Po katastrofie działacze Milanu, jednego z głównych rywali turyńskiego zespołu do tytułu mistrzowskiego, zaapelowali do włoskiej federacji o automatyczne przyznanie zespołowi Torino tytułu Mistrza Włoch. Propozycja została bez głosów sprzeciwu poparta przez inne kluby. W pozostałych meczach na boisku grali juniorzy turyńskiego zespołu. W późniejszych latach klub nie osiągał już takich wyników jak wcześniej. Na kolejny tytuł czekał aż do sezonu 1975/76.

Jedynym graczem Torino, który pozostał z pierwszej drużyny klubu, był Sauro Tomà, który był w tamtym okresie kontuzjowany. Katastrofy cudem uniknął Ladislao Kubala, gracz Pro Patrii, który zgodził się wziąć udział w lizbońskim meczu, jednak w ostatniej chwili zrezygnował z wyjazdu z powodu choroby syna.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Il Grande Torino (ang.). W: Famous Air Crash Victims - Part 3: Sportsmen [on-line]. h2g2.com, 2006-12-22. [dostęp 2013-07-29].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]