Kei-car

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kei-car/K-car (jap. 軽自動車 kei-jidōsha; dosł. "lekki samochód"?) – typowo japoński segment małych pojazdów różnego typu - osobowych, furgonetek, półciężarówek, a nawet małych samochodów sportowych. Samochody te są niezwykle małe i dzięki temu właścicielowi pojazdu przysługują różne ulgi, takie jak niższe stawki podatków i ubezpieczenia.

Standard kei-car powstał tuż po drugiej wojnie światowej, kiedy to większość Japończyków nie mogła sobie pozwolić na zakup pełnowymiarowego samochodu, lecz miała wystarczająco dużo pieniędzy na zakup motocykla. Aby spopularyzować małe pojazdy rząd uregulował prawnie wielkość samochodów objętych ulgami.

Samochody kei-car można odróżnić (wyłączając gabaryty) po żółto-czarnych tablicach rejestracyjnych. Dodatkowo tablice te różnią się w zależności od tego, czy jest to samochód prywatny, czy firmowy - samochody prywatne mają czarne znaki na żółtym tle, w pojazdach firmowych odwrotnie.

Ze względu na ograniczenia dotyczące gabarytów pojazdów, oraz pojemności silnika producenci ulepszają swoje samochody poprzez stosowanie zaawansowanych technologicznie rozwiązań. Dzięki temu pojazdy te są często nadzwyczaj dobrze wyposażone - automatyczne skrzynie biegów, czy nawet bezstopniowe skrzynie biegów nie są rzadkością, tak samo jak GPS, klimatyzacja, czy napęd hybrydowy.

Historia zmian[edytuj | edytuj kod]

Data Maksymalna długość Maksymalna szerokość Maksymalna wysokość Maksymalna poj. silnika Maksymalna moc
Czterosuwowy dwusuwowy
8 lipca 1949 2800 mm 1000 mm 2000 mm 150 cm³ 100 cm³ Bez ograniczeń
26 lipca 1950 3000 mm 1300 mm 300 cm³ 200 cm³
16 sierpnia 1951 360 cm³ 240 cm³
4 kwietnia 1955 360 cm³
1 stycznia 1976 3200 mm 1400 mm 550 cm³
marzec 1990 3300 mm 660 cm³ 64 KM (47 kW)
1 października 1998 3400 mm 1480 mm

Producenci kei-carów[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]