Kenny G

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kenny G
Kenny G photo.jpg
Kenny G podczas ceremonii przyznania nagród The Players Championship
Imię i nazwisko Kenneth Gorelick
Pseudonim Kenny G
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1956
Seattle
Pochodzenie Stany Zjednoczone Ann Arbor, Michigan, Stany Zjednoczone
Instrument saksofon, flet
Gatunek smooth jazz
Zawód muzyk
Aktywność od 1982
Wytwórnia płytowa Arista
Strona internetowa

Kenneth Gorelick, lepiej znany jako Kenny G (ur. 5 czerwca 1956 w Seattle[1]) – amerykański saksofonista i klarnecista.

Pierwszy raz spotkał się z saksofonem, kiedy usłyszał czyjś występ w programie The Ed Sullivan Show. Jego matka wypożyczyła mu pierwszy saksofon, uczył się na nim grać w domu. Godzinami słuchał płyt wykonawców saksofonowych, próbując naśladować słyszane dźwięki. W Franklin High School, gdzie się uczył, należał do szkolnego zespołu.

Kenneth Gorelick rozpoczął swoją karierę jako profesjonalny saksofonista, kiedy dostał pracę u Barry'ego White'a w Love Unlimited Orchestra.

W 1982 roku podpisał umowę z Arista Records, jako solowy artysta. Wydał wiele albumów, na których gościnnie pojawiło się wiele gwiazd, m.in. Whitney Houston, Natalie Cole i Aretha Frankin. Jego płyty są zazwyczaj klasyfikowane jako smooth jazz.

Jego czwarty album, Duotones przyniósł mu przełomowy sukces w 1986 roku. Jego instrumentem jest sopranowy saksofon, ale gra również na altowym i tenorowym saksofonie oraz okazjonalnie na flecie.

W 2003 roku, Kenny G został umieszczony na 25 miejscu najlepiej sprzedających się artystów w Ameryce, przez RIAA, z 48 milionami sprzedanych albumów w Stanach Zjednoczonych. W 1994 roku, wygrał nagrodę Grammy w kategorii Najlepsza instrumentalna kompozycja (Grammy Award for Best Instrumental Composition) za piosenkę "Forever in Love".

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Albumy świąteczne[edytuj | edytuj kod]

Albumy live[edytuj | edytuj kod]

Albumy z największymi przebojami[edytuj | edytuj kod]

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

Covery[edytuj | edytuj kod]

EP[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja
Billboard Hot 100[2] US Hot R&B/Hip-Hop[2] US Adult Contemporary[2] US Top 40 Mainsteam[2] US Rhythmic Top 40[2] US Adult Top 40[2] US Hot Country[2] US Top 40 Tracks[2]
1984 "Hi, How Ya Doin'?" #23
1985 "Love on the Rise" #24
1986 "Don't Make Me Wait for Love" #15 #17 #2
1986 "What Does It Take (To Win Your Love)" #15
1987 "Songbird" #4 #23 #3
1988 "Silhouette" #13 #35 #2
1989 "Against Doctor's Orders" #65
1989 "We've Saved the Best for Last" #47 #18 #4
1989 "Going Home" #56 #46 #5
1992 "Forever in Love" #18 #73 #1 #18 #33
1993 "By the Time This Night is Over" #25 #37 #1 #29
1993 "Sentimental #72 #27
1994 "Even if My Heart Would Break" #28
1995 "Have Yourself a Merry Little Christmas" #26
1996 "The Moment" #63 #62 #16
1997 "Havana" #66
1999 "What a Wonderful World" #22
1999 "Auld Lang Syne" #7 #57 #3 #40 #15 #49 #30
2002 "One More Time" #19
2002 "Deck the Halls/The Twelve Days of Christmas" #26
2003 "Auld Lang Syne [Freedom Mix]" #98
2005 "I Believe I Can Fly" #28
2005 "The Way You Move" #12
2005 "My Favorite Things" #22
2005 "We Wish You a Merry Christmas" #15
2006 "Jingle Bell Rock" #35

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

1 lipca 2011 r. Kenny G wystąpił przed warszawską publicznością na wielkim koncercie inaugurującym polską prezydencję w UE.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]