Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) – organ kierowniczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) w latach 194890; najwyższa władza PZPR między zjazdami, kierująca całokształtem pracy partii.

Organizacja i działalność KC PZPR[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też: Organizacja PZPR

Komitet Centralny był najwyższą władzą PZPR między zjazdami, kierującą pracą partii i w efekcie – kraju. I sekretarze KC PZPR de facto byli odpowiednikami zniesionego w czasach Polski Ludowej urzędu Prezydenta Polski.

Komitet Centralny był powoływany na zjazdach partii. Powoływał Biuro Polityczne KC i Sekretariat KC, a także inne organy pomocnicze partii.

Biuro Polityczne kierowało pracą Komitetu Centralnego między posiedzeniami plenarnymi, odbywającymi się nie rzadziej niż raz na cztery miesiące.

Sekretariat KC kierował pracą bieżącą, głównie w dziedzinie organizowania kontroli wykonania uchwał partii i doboru kadr.

Komitetowi Centralnemu podlegały komitety wojewódzkie PZPR, które kierowały komitetami powiatowymi/miejskimi/zakładowymi, miejsko-gminnymi i gminnymi PZPR.

Komórki organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Do 1990 aparat KC PZPR składał się z następujących komórek:

  • Centralne Archiwum KC
  • Kancelaria Sekretariatu KC
  • Komisja Skarg, Wniosków i Sygnałów od Ludności
  • Wydział Gospodarki Wewnątrzpartyjnej
  • Wydział Ideologiczny
  • Wydział Kultury
  • Wydział Międzynarodowy
  • Wydział Młodzieży, Stowarzyszeń i Organizacji Społecznych
  • Wydział Nauki i Oświaty
  • Wydział Organów Przedstawicielskich
  • Wydział Polityki Informacyjnej
  • Wydział Polityki Kadrowej
  • Wydział Polityki Społeczno-Ekonomicznej
  • Wydział Pracy Partyjnej
  • Wydział Prawa i Praworządności
  • Wydział Wsi i Polityki Rolnej

Przy KC funkcjonowały:

Siedziba KC PZPR[edytuj | edytuj kod]

Dawna siedziba KC PZPR (1952-1990), tzw. Dom Partii

Do 1990 centrum decyzyjne PZPR mieściło się w budynku wzniesionym w latach 1948–1952 z obligatoryjnych składek (cegiełek) rozprowadzanych wśród całego społeczeństwa[1], oficjalnie noszącym nazwę Domu Partii, popularnie – Białego Domu lub Domu pod Baranami (52°13′52″N 21°01′20″E/52,231111 21,022222).

Od 1991 w budynku mieściło się Centrum Bankowo-Finansowe[1] „Nowy Świat”. W okresie 1991–2000 swoją siedzibę miała w nim również Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie[2].

W latach 1918–1931 w tym miejscu zlokalizowany był budynek mieszczący siedzibę Ministerstwa Komunikacji, wcześniej – od powstania listopadowego do 1918 – Izby Obrachunkowej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wirtualny Spacer po Warszawie. [dostęp 2008-11-24].
  2. 15 lat warszawskiej giełdy na fotografiach. [dostęp 2008-11-24].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański: Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948-1990, Instytut Studiów Politycznych PAN Warszawa 2000, 166 s., ISBN 83-88490-03-6
Wikimedia Commons