Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej
Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) – organ kierowniczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) w latach 1948–90; najwyższa władza PZPR między zjazdami, kierująca całokształtem pracy partii.
Spis treści |
Organizacja i działalność KC PZPR [edytuj]
- Zobacz też: Organizacja PZPR
Komitet Centralny był najwyższą władzą PZPR między zjazdami, kierującą pracą partii i w efekcie – kraju. I sekretarze KC PZPR de facto byli odpowiednikami zniesionego w czasach Polski Ludowej urzędu Prezydenta Polski.
Komitet Centralny był powoływany na zjazdach partii. Powoływał Biuro Polityczne KC i Sekretariat KC, a także inne organy pomocnicze partii.
Biuro Polityczne kierowało pracą Komitetu Centralnego między posiedzeniami plenarnymi, odbywającymi się nie rzadziej niż raz na cztery miesiące.
Sekretariat KC kierował pracą bieżącą, głównie w dziedzinie organizowania kontroli wykonania uchwał partii i doboru kadr.
Komitetowi Centralnemu podlegały komitety wojewódzkie PZPR, które kierowały komitetami miejskimi, miejsko-gminnymi i gminnymi PZPR.
Siedziba KC PZPR [edytuj]
Do 1990 centrum decyzyjne PZPR mieściło się w budynku wzniesionym w latach 1948–1952 z obligatoryjnych składek (cegiełek) rozprowadzanych wśród całego społeczeństwa[1], oficjalnie noszącym nazwę Domu Partii, popularnie – Białego Domu lub Domu pod Baranami (52°13′52″N 21°01′20″E / 52.231111111111, 21.022222222222).
Od 1991 w budynku mieściło się Centrum Bankowo-Finansowe[1] „Nowy Świat”. W okresie 1991–2000 swoją siedzibę miała w nim również Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie[2].
W latach 1918–1931 w tym miejscu zlokalizowany był budynek mieszczący siedzibę Ministerstwa Komunikacji, wcześniej – od powstania listopadowego do 1918 – Izby Obrachunkowej.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Wirtualny Spacer po Warszawie. [dostęp 2008-11-24].
- ↑ 15 lat warszawskiej giełdy na fotografiach. [dostęp 2008-11-24].
