Kotlet pożarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kotlet pożarski

Kotlet pożarski, pierwotnie kotlet Pożarskiego lub kotlet à la Pożarski[1] – panierowany kotlet mielony z mięsa kurzego lub mieszanego kurzego i cielęcego. Pierwotnie przyrządzany z rozbitej piersi kurzej, uformowanej na kształt udka kurczęcia, z włożoną w środek kostką[2]. W polskich przepisach z II połowy XIX wieku kotlety pożarskie przygotowywano, nadziewając kurzą pierś farszem z cielęciny[2] lub wątróbki[3].

Potrawa pochodzi z kuchni rosyjskiej i powstała na początku XIX wieku[4]. Według legendy miała być przyrządzana przez karczmarza o nazwisku Pożarski, u którego miał się zatrzymać Mikołaj I. Danie zasmakowało władcy, który kazał je włączyć do dworskiego menu[4]. Z kolei o znajdującej się w Torżoku restauracji Pożarskiego i podawanych tam kotletach wspominał Aleksander Puszkin[4].

Nazwa kotleta może się też wywodzić od rosyjskiego bojara Dimitrija Pożarskiego[1].

W warszawskich restauracjach kotlety pożarskie były podawane co najmniej od połowy XIX wieku, a według Lucyny Ćwierczakiewiczowej były robione z „resztek oskrobanych z drobiu, pomieszanych z cielęciną”[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jan Miodek. Sobieskie proszę. „Wiedza i Życie”, 9 1997. [dostęp 2011-04-28]. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Lucyna Ćwierczakiewiczowa: 365 obiadów. Wyd. wg wydania XXIII. Kraków: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1985, s. 220–221. ISBN 83-03-01156-1.
  3. Maria Ochorowicz-Monatowa: Uniwersalna książka kucharska. Wyd. reprint wydania księgarni Bernarda Połonieckiego, Lwów. Warszawa: Praska Agencja Wydawnicza, 1990, s. 379.
  4. 4,0 4,1 4,2 Chicken Cutlet Pozharsky (ang.). Russland Journal. [dostęp 2011-04-28].