Kwintylian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwintylian (ilustracja z Kroniki norymberskiej), 1493.
Pomnik Kwintyliana w Calahorra (Hiszpania)

Marcus Fabius Quintilianus (ok. 35 – ok. 96) – rzymski retor i pedagog w dziedzinie teorii wymowy. Pierwszy płatny z kasy państwowej nauczyciel retoryki.

Kwintylian urodził się w Calagurris (obecnie Calahorra w Hiszpanii) i z zawodu był adwokatem. Najprawdopodobniej także jego ojciec był retorem. W wieku lat pięćdziesięciu ożenił się z młodziutką dziewczyną, która jednak po kilku latach małżeństwa zmarła, pozostawiając dwóch synów (obaj zmarli w wieku dziecięcym). Został kierownikiem pierwszej państwowej szkoły retorycznej, założonej przez Wespazjana. Natomiast cesarz Domicjan zaangażował Kwintyliana na nauczyciela synów swojej siostrzenicy, Domitilli.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Jego najważniejsze dzieło w 12 księgach Kształcenie mówcy (łac. Institutionis oratoriae libri XII) zawiera nie tylko teorię wymowy, ale i uwagi o wychowaniu oraz ideał nauczyciela. Rękopis z pełnym dziełem Kwintyliana odkrył (w opactwie Sankt Gallen w Szwajcarii) i rozpropagował włoski humanista Poggio Bracciolini w roku 1416, choć różne wersje tekstu znane były już od wieku IX[1].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Według Kwintyliana, mowa powinna uczyć, bawić i motywować. Podczas mowy, niezwykle istotnym jest gestykulacja rąk, bez której przemówienie jest nieudolne[2]. Aby poprawnie zbudować mowę, należy uwzględnić następujące elementy:

  • inventio – zebranie materiału;
  • dispositio – skomponowanie materiału;
  • elocutio – nadanie odpowiedniej formy stylistycznej;
  • memoria – zapamiętanie mowy;
  • actio – wygłoszenie mowy.

Dobry mówca powinien być dobrze wykształcony, znać teorię wymowy, a także mieć nieposzlakowane zasady moralne. Za wzór wymowy stawiał Cycerona (który skądinąd był też najsławniejszym rzymskim teoretykiem wymowy i to na jego pracach przeważnie bazował Kwintylian).

Kwintylian dowodził, że wychowanie zbiorowe przynosi o wiele więcej korzyści niż nauczanie prywatne, argumentując to tym między innymi, że przyszły mówca będzie żył wśród ludzi, więc jak najwcześniej powinien się do tego przyzwyczajać. Zwracał uwagę na zawierane w szkole przyjaźnie, które łączą ludzi na całe życie. W szkole uczniowie uczą się nie tylko od nauczyciela, ale i od siebie nawzajem. Te i inne jego wywody przyczyniły się do upowszechnienia idei zbiorowego nauczania w Rzymie.

Przedstawiona przez niego pierwsza teoria szkoły publicznej powinna spełniać następujące warunki:

  • odpowiednio dostosowany do wieku uczniów program nauczania,
  • dobry nauczyciel,
  • stosowanie przemienności lekcji,
  • robienie przerw między lekcjami,
  • zapewnienie uczniom wypoczynku.

Kwintylian został obdarzony godnością konsula przez Domicjana za zasługi w dziedzinie nauczania. Warto wspomnieć, że do uczniów jego należał Pliniusz Młodszy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kwintylian, "Kształcenie mówcy : księgi I, II i X", przeł. [z łac.] i oprac. Mieczysław Brożek, Ossolineum, Wrocław 1951. Nowe wydanie: Wydaw. Akademickie "Żak", Warszawa 2002.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Kwintyliana

Przypisy

  1. Zob. M. Meyer, M. M. Carrilho, B. Timmermans, "Historia retoryki od Greków do dziś", przeł. Z. Baran, s. 97 - 98.
  2. Komunikacja werbalna i niewerbalna. [dostęp 2012-09-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]