Pedagogika
Pedagogika – to zespół nauk o wychowaniu, istocie, celach, treściach, metodach, środkach i formach organizacji procesów wychowawczych[1]. Pedagogika jako nauka o edukacji (nauczaniu i kształceniu), należy do nauk społecznych (humanistycznych) i zajmuje się rozwojem i zmianami mechanizmów wychowania oraz uczenia się, przez całe życie człowieka.
Spis treści |
Pochodzenie nazwy [edytuj]
Pedagogika i jej staropolska nazwa pochodzi od słowa greckiego (paidagogos - dosł. "prowadzący dziecko"). Natomiast wpływ zachodniej filozofii ukształtował pojęcie rzymskie (łac. ars educandi) jako "sztuka wychowania".
Historia pedagogiki [edytuj]
Pedagogika jest matką wszystkich nauk, ponieważ wyrosła od Konfucjusza do Platona a w Polsce od XVII wieku na gruncie filozofii, głównie za sprawą J. A. Komeńskiego pedagogika stała się odrębną i samodzielną dyscypliną naukową, jednak poglądy na wychowanie nawiązują do filozoficznych i ideowych przesłanek swojej epoki t.j.: "dobrego wychowania" - tzw.: etykieta lub pożądane na ówczesne czasy wychowanie spartańskie, wychowanie rycerskie czy wychowanie kawaleryjskie[2]. W odrodzonej Polsce po roku 1918, początkowo termin ten obejmował opiekę i wychowanie następnie nauczanie a dalej wykształcenie dzieci oraz młodzieży. Obecnie edukacją osób dorosłych zajmuje się, dział pedagogiki andragogika.
Opis [edytuj]
Pedagogika to zespół nauk o wychowaniu, istocie, celach, treściach, metodach, środkach i formach organizacji procesów wychowawczych[3]. Pedagogika jest nauką społeczną o profilu humanistycznym, czyli teorią i praktyka działalności opiekuńczo-wychowawczej dzieci i młodzieży. Praktyczne postępowanie wychowawcze, nazywane jest pedagogią (gr. paidagogia). Pedagogika odnosi się głównie do młodego pokolenia, które dzięki oddziaływaniom wychowawczym winno osiągnąć optymalny rozwój osobowości, ukształtować wiedzę o rzeczywistości, przygotować się do funkcjonowania w życiu społecznym. Na jej gruncie formułuje się istotę, cele, treści, metody, środki i formy organizacyjne procesów wychowawczych.
Do głównych ośrodków takiego wychowania zalicza się: rodzinę, grupę rówieśniczą i instytucjonalne jak przedszkole, szkołę elementarną i gimnazjum. Obecnie zakres zainteresowań pedagogiki jest o wiele szerszy i obejmuje: samowychowanie i samokształcenie młodzieży i dorosłych, oddziaływanie wychowawcze instytucji wychowania pozaszkolnego, głównie: środków masowej komunikacji, organizacji młodzieżowych, placówek kulturalnych (teatrów, klubów, muzeów i in.), instytucji wychowania religijnego itp.
Przedstawicielami pedagogiki jako nauki jest pedagog kod zawodu 244104 o odpowiedniej specjalności pedagogicznej po ukończonych studiach wg standardów kształcenia dla kierunku: pedagogika.
Zadaniem pedagogiki jako nauki empirycznej jest wyposażenie pedagogów, którzy organizują procesy edukacyjne (proces wychowania i kształcenia) w wiedzę o skuteczności różnego rodzaju zabiegów edukacyjnych[4]. Towarzyszą temu celowi następujące zadania:
- gromadzenie wiadomości o rzeczywistości wychowawczej;
- analiza tej rzeczywistości, wykrywanie związków i zależności między elementami owej rzeczywistości i wyjaśnianie ich;
- dostarczanie wiedzy potrzebnej do przekształcania rzeczywistości wychowawczej.
Funkcje pedagogiki [edytuj]
- diagnostyczna - zbieranie obiektywnych informacji o rzeczywistości
- prognostyczna - określenie na podstawie zgromadzonej wiedzy prawidłowości odnoszących się do przyszłych zmian i przyszłego rozwoju rzeczywistości
- instrumentalno - techniczna - opracowanie procedur, które mają umożliwić realizację założonych celów [5]
Podstawowe pojęcia pedagogiki [edytuj]
- wychowanie, kształcenie,
- edukacja - podejście systemowe,
- nauczanie, nauczyciel;
- opieka, opiekun;
- świadomość, osobowość
- środowisko, kultura - społeczna;
- tradycja narodowa i regionalna, etyka, muzyka
- sen, praca, czas wolny - wypoczynek;
- pedagog- rodzic, wychowawca,
- socjalizacja, resocjalizacja, osoba niedostosowana społecznie
Kierunki pedagogiczne [edytuj]
- pedagogika eksperymentalna
- metodologia badań pedagogicznych
- historia myśli pedagogicznej
- pedagogika rozwoju
- pedagogika zachowania
- psychopedagogika
- pedagogika twórczości
- pedagogika kreatywna
- pedologia
- pedagogika opiekuńczo-wychowawcza
- pedagogika naturalistyczna
- pedagogika wczesnoszkolna
- pedagogika szkoły
- pedagogika gimnazjalna
- pedagogika szkoły wyższej
- pedagogika miejsca
- pedagogika pracy
- krytyczna pedagogika miejsca
- pedagogika kultury
- pedagogika krytyczna
- antypedagogika
- socjologizm pedagogiczny
- pedagogika egzystencjalna
- pedagogika religii
- pedagogika marksistowska
- felicytologia
Dyscypliny naukowe w pedagogice [edytuj]
- pedagogika ogólna - (ujmuje człowieka jako funkcjonalną całość)
- teoria wychowania - (moralnego, społecznego, fizycznego, estetycznego)
- dydaktyka (ogólna i szczegółowa) - (teoria kształcenia)
- pedagogika specjalna (surdopedagogika, tyflopedagogika, oligofrenopedagogika, pedagogika terapeutyczna, pedagogika resocjalizacyjna)
- andragogika - (teoria oświaty dorosłych);
- pedeutologia - (nauka dotycząca nauczyciela);
- teoria systemów oświatowych
- pedagogika porównawcza - (analiza systemów oświatowych różnych krajów w powiązaniu z ich społecznym i ekonomicznym rozwojem),
- pedagogika społeczna - (zajmująca się problematyka środowiskowych uwarunkowań procesów wychowania)
- pedagogika kształcenia zawodowego
Pedagogika specjalizuje się w bardzo wielu aspektach życia jednostki ludzkiej, związanych nie tylko z wychowaniem czy nauczaniem. Prowadzi również działania mające na celu polepszenie lub zahamowanie cech patologii społecznej, w tym psychopatii i socjopatii poprzez organizowanie działań profilaktycznych (psychoprofilaktyka).
Nauki współdziałające [edytuj]
- filozofia
- logika
- antropologia filozoficzna i antropologia kulturowa
- historia oświaty i wychowania
- socjologia oświaty i wychowania
- biologia - (genetyka, anatomia, [[fizjologia])
- medycyna społeczna
- psychologia ogólna, psychologia rozwojowa, psychologia wychowawcza, psychologia kliniczna
- prakseologia
- etyka
- teoria naukowa organizacji i zarządzania
- cybernetyka
- ogólna teoria systemów
- informatyka
- ekonomia
- praca socjalna
- profilaktyka społeczna
Przypisy
- ↑ Petrozolin - Skowrońska B.(red.), Pedagogika, w: Nowa encyklopedia powszechna, tom IV, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996, s. 812
- ↑ Źródła do dziejów wychowania i myśli pedagogicznej. T. 1 : Od wychowania pierwotnego do końca XVIII stulecia / wybór i oprac. Stefan Wołoszyn. - Wyd. 2 zm. Kielce : Dom Wydawniczy Strzelec, 1995 - s. 242, ISBN 83-903528-5-0
- ↑ B. Petrozolin-Skowrońska (red.), Pedagogika, w: Nowa encyklopedia powszechna, tom IV, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996, s. 812
- ↑ Pilch T., Zasady badań pedagogicznych, Warszawa: Wydaw. Akademickie "Żak", Wyd. 2 popr. i rozszerzone. 1998- s. 138, ISBN 83-86770-00-7
- ↑ Pomykało W.,(red) (1997), Encyklopedia pedagogiczna, Warszawa, Wydawnictwo Fundacja INNOWACJA, s. 101, ISBN 83-86169-03-6
Zobacz też [edytuj]
- oświata
- pedagodzy
- integracja w edukacji
- Komisja Edukacji Narodowej
- Akademia Pedagogiki Specjalnej
- Wyższa Szkoła Pedagogiczna
- Dolnośląska Szkoła Wyższa
- Uczelnie pedagogiczne w Polsce
Literatura [edytuj]
- Wroczyński R., (1963), Myśl pedagogiczna i programy oświatowe w Królestwie Polskim na przełomie XIX i XXw., Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa;
- Okoń W., (2004), Nowy Słownik Pedagogiczny ” Wyd. Akademickie "ŻAK", Warszawa;
- Kwiecińska Z., Śliwerski B.,(2005), Pedagogika - podręcznik akademicki, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa;
- Turos L., (1995), Pedagogika ogólna i subdyscypliny, Wyd. Akademickie "ŻAK", Warszawa;
- Wołoszyn S., (1998), Nauki o wychowaniu w Polsce, Dom Wydawniczy Strzelec, Kielce;
- Wroczyński R., (1974), Pedagogika Społeczna, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa;
- Konarzewski K., (1982), Podstawy teorii oddziaływań wychowawczych, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa;
Linki zewnętrzne [edytuj]