Lewis Harcourt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lewis Harcourt

Lewis Vernon Harcourt, 1. wicehrabia Harcourt (ur. 31 stycznia 1863 w Nuneham Courtenay w hrabstwie Oxfordshire, zm. 24 lutego 1922 w Londynie), brytyjski polityk, członek Partii Liberalnej, minister w rządach Henry'ego Campbella-Bannermana i Herberta Henry'ego Asquitha.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem innego liberalnego polityka, Williama Vernona Harcourta, i Marii Theresy Lister, córki pisarza Thomasa Henry'ego Listera. Matka zmarła przy narodzinach Lewisa. Lewis odebrał wykształcenie w Eton College. 1 lipca 1899 r. poślubił Mary Ethel Burns, córki Waltera Hayesa Burnsa. Lewis i Mary mieli razem syna i trzy córki:

W latach 1880-1885 Lewis był prywatnym sekretarzem swojego ojca, kiedy ten pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych. W latach 1904-1917 zasiadał w Izbie Gmin jako reprezentant okręgu Rossendale. W 1905 r. został pierwszym komisarzem ds. prac publicznych. Od 1907 r. był czonkiem gabinetu. W latach 1910-1915 był ministrem kolonii, a w latach 1915-1916 ponownie pierwszym komisarzem ds. prac publicznych.

Był honorowym doktorem prawa cywilnego Uniwersytetu Oksfordzkiego. W 1917 r. otrzymał tytuł 1. wicehrabiego Harcourt i zasiadł w Izbie Lordów. W 1922 r. popełnił samobójstwo, kiedy oskarżono go o próbę uwiedzenia 12-letniego chłopca[1].

Przypisy

  1. Matthew Parris, Great Parliamentary Scandals, Robson Books, 1995, rozdział dotyczący Lewisa Harcourta

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Patrick Jackson, Lewis Harcourt, w Journal of Liberal History, Issue 40, jesień 2003
  • Matthew Parris, Great Parliamentary Scandals, Robson Books, 1995


Poprzednik
nowa kreacja
Wicehrabia Harcourt
1917-1922
Następca
William Harcourt, 2. wicehrabia Harcourt