Liane de Pougy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Liane de Pougy
Portret ok. 1908 r.
Liane de Pougy, ok. 1902 r.

Liane de Pougy (ur. 2 lipca 1869 w La Flèche we Francji, zm. 26 grudnia 1950 w Lozannie), tancerka Folies Bergère, jedna z najbardziej znanych paryskich kurtyzan.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się jako Anne-Marie Chassaigne, córka Pierre'a Blaise'a Eugène'a Chassaigne oraz Aimée Lopez. Była wychowywana w klasztorze. W wieku 16 lat uciekła z oficerem marynarki Armandem Pourpe'em. Niedługo po ślubie zaszła w ciążę. Małżeństwo to nie było szczęśliwe. Kiedy Armand został przydzielony do służby w Marsylii, jego żona została kochanką markiza Charles'a de MacMahona. Był jej czwartym kochankiem w czasie trwania małżeństwa (pozostali to porucznik marynarki, hazardzista i markiz de Portes). Mąż przyłapał Anne-Marie w łóżku z markizem i strzelił do niej z rewolweru, raniąc ją w nadgarstek. Wkrótce Anne-Marie uciekła do Paryża, zostawiając syna (późniejszego pilota, Marca Pourpe) wraz z ojcem.

Podczas pobytu w Paryżu Anne-Marie zaczęła pracować jako kurtyzana i zmieniła nazwisko na "Liane de Pougy". Szybko otoczył ją wianuszek bogatych i utytułowanych kochanków. Jej główną rywalką była hiszpańska kurtyzana La Belle Otero. De Pougy opisywała samą siebie jako próżną, ale nie głupią. Interesowała się malarstwem, literaturą i poezją. W 1899 r. rozpoczął się jej lesbijski romans z przyszłą amerykańską poetką Natalie Clifford Barney. Romans ten stał się podstawą książki de Pougy, Idylle Saphique, opublikowane w 1901 r. Mniej więcej w tym samym czasie zakończył się romans Barney i de Pougy, kiedy Amerykanka postanowiła "uratować" de Pougy od życia kurtyzany.

W 1910 r. Liane poślubiła rumuńskiego księcia Goerges'a Ghikę. Małżeństwo to zakończyło się separacją po 16 latach, ale nie doszło do rozwodu. Jej syn z pierwszego małżeństwa zginął podczas I wojny światowej. Po śmierci syna Liane stała się osobą religijną. Związała się z dominikanami jako siostra świecka Anne-Marie. Pracowała w Azylu św. Agnieszki w Sabaudii. Pomagała dzieciom z wadami wrodzonymi. Zmarła w Lozannie w 1950 r.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • L'Insaisissable
  • La Mauvaise Part
  • Myrrhille
  • Idylle saphique, Paryż, 1901
  • Mes Cahiers Bleus, wspomnienia

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]