Lobatse

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lobatse
Centrum miasta
Centrum miasta
Państwo  Botswana
Powierzchnia 42[1] km²
Populacja (2011)
• liczba ludności

29 032
Położenie na mapie Botswany
Mapa lokalizacyjna Botswany
Lobatse
Lobatse
Ziemia 25°13′00″S 25°40′00″E/-25,216667 25,666667

Lobatse (inna nazwa: Lobatsi) – miasto w południowo-wschodniej Botswanie, przy granicy z RPA, na południowy zachód od Gaborone, w dystrykcie South East. Administracyjnie należy do miasta wydzielonego Lobatse.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miasta pochodzi od imienia wodza (Molebatse)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jedno z najstarszych miast w kraju (założone w roku 1909)[3]. Po uzyskaniu przez Botswanę niepodległości Lobatse stało się jednym z głównych miast w kraju[4] – kandydowało nawet do miana stolicy[5]. Lobatse jest pierwszym botswańskim miastem, w którym powstała asfaltowa droga. Zbudowano ją specjalnie z okazji wizyty króla Jerzego VI w 1948 roku[2]. We wrześniu 1966 roku w Lobatse znajdowało się 7 km dróg asfaltowych (w całej ówczesnej Botswanie było ich tylko 8 km)[6].

Urodził się tu Clarke Scholtz, południowoafrykański lekkoatleta, uczestnik igrzysk w Berlinie (1936)[7].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W 2011 roku w mieście mieszkało 29 032 ludzi[8]. W tym samym roku było to 13. co do liczby mieszkańców miasto w kraju. Jednocześnie Lobatse było jedynym, w którym przyrost naturalny okazał się ujemny (wśród 50 największych miast Botswany)[8].

W 1991 roku liczyło 26 052 mieszkańców (ówcześnie czwarte największe miasto kraju pod względem liczby ludności)[3].

W latach 1981–1991 średni przyrost naturalny w mieście wyniósł 3,2%[5].

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przez Lobatse przebiegają dwie drogi krajowe: A1 i A2[9]. W mieście znajduje się stadion piłkarski[10]. Znajduje się w nim także m.in.: siedziba Krajowej Komisji Mięsnej (Botswana Meat Commission), siedziba Sądu Najwyższego Botswany[9], szpital[11], supermarket[12], poczta[13] oraz Cumberland Hotel[4].

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

Do miejscowej rzeźni w przeszłości sprowadzano bydło z całego kraju[14][9], a tutejsza wołowina trafiała do wielu miejsc na świecie[5]. W mieście powstała garbarnia, zapewniająca kilkaset miejsc pracy. Siedzibę ma tutaj jedna z pierwszych publicznych spółek Botswany – „Sefalana sa Botswana” (hurtownie). Początkowo w mieście działała również tkacka firma „Tiro ya Diatla”, która używała wełny pochodzącej z owiec rasy karakuł. W mieście istnieje też przemysł cukrowniczy, piwny i gliniany[5].

Przypisy

  1. Botswana Districts (ang.). statoids.com. [dostęp 2014-11-11].
  2. 2,0 2,1 Kelly Wittman: Botswana. 2014. ISBN 9781422294338. [dostęp 2014-11-11].
  3. 3,0 3,1 Apollo Rwomire: African Women and Children: Crisis and Response. Greenwood Publishing Group, 2001, s. 215. ISBN 9780275962180. [dostęp 2014-11-11].
  4. 4,0 4,1 Main: African Adventurer's..., str.98
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Godfrey Mwakikagile: Botswana: Profile of A Nation. Intercontinental Books, 2010, s. 64-66. ISBN 9789987932290. [dostęp 2014-11-11].
  6. Main: African Adventurer's..., str.22
  7. Clarke Scholtz Bio, Stats and Results (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-11-11].
  8. 8,0 8,1 Botswana: largest cities and towns and statistics of their population (ang.). world-gazetteer.com. [dostęp 2014-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  9. 9,0 9,1 9,2 Lobatse (ang.). botswanatourism.co.bw. [dostęp 2014-11-11].
  10. Stadiums in Botswana (ang.). worldstadiums.com. [dostęp 2014-11-11].
  11. Main: African Adventurer's..., str.54
  12. Main: African Adventurer's..., str.57
  13. Main: African Adventurer's..., str.58
  14. Lr Penn: Diamonds on a River of Tears. 2009, s. 391. ISBN 9781438948133. [dostęp 2014-11-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]