Jerzy VI Windsor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy VI
Jego Królewska Mość, z Bożej łaski Wielkiej Brytanii, Irlandii i brytyjskich dominiów zamorskich król, Obrońca Wiary,
cesarz Indii[1]
King George VI of England, formal photo portrait, circa 1940-1946.jpg
Król Wielkiej Brytanii
Okres panowania od 11 grudnia 1936
do 6 lutego 1952
Poprzednik Edward VIII Windsor
Następca Elżbieta II
Cesarz Indii
Okres panowania od 11 grudnia 1936
do 14 sierpnia 1947
Poprzednik Edward VIII Windsor
Król Irlandii
Okres panowania od 11 grudnia 1936
do 1949
Poprzednik Edward VIII Windsor
Dane biograficzne
Dynastia Windsorowie
Urodziny 14 grudnia 1895
w Sandringham House
Śmierć 6 lutego 1952
w Sandringham House
Ojciec Jerzy V Windsor
Matka Maria Teck
Żona Elżbieta Bowes-Lyon
Dzieci Elżbieta II
Małgorzata Windsor, hrabina Snowdon
Odznaczenia
Order Rodzinny Króla Edwarda VII (Wielka Brytania) Order Rodzinny Króla Jerzego V (Wielka Brytania) Królewski Order Rodzinny króla Jerzego VI (Wielka Brytania) Order Podwiązki (Wielka Brytania) Order Gwiazdy Indii (Wielka Brytania) Order Ostu (Wielka Brytania) Order Świętego Patryka (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Order Zasług (Wielka Brytania) Imperialny Order Korony Indii Królewski Order Wiktorii (Wielka Brytania) Order Cesarstwa Indyjskiego (Wielka Brytania) Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny) Order of the Companions of Honour (Wielka Brytania) Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Imperial Service Order Order of British India (Wielka Brytania) Indyjski Order Zasługi (Wielka Brytania) Order Birmy (Wielka Brytania) 1914-15 Star (Wielka Brytania) British War Medal (Wielka Brytania) Allied Victory Medal Mentioned in Dispatches Medal Srebrnego Jubileuszu Króla Jerzego V (Wielka Brytania) Krzyż Wielki Orderu Szpitala Św. Jana z Jerozolimy (Wielka Brytania) Członek Orderu Najwyższego Słońca I klasy (Afganistan) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Order Świętych Cyryla i Metodego (Bułgaria) Order Słonia (Dania) Wielki Komandor Orderu Dannebroga (Dania) Order Muhammada Alego (Królestwo Egiptu) Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Etiopii Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Towarzysz Orderu Wyzwolenia (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Królewski Order Domowy św. Jerzego i św. Konstantyna (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Feniksa (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Wojskowego Wilhelma (Holandia) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Kollana Wielkiego Orderu Haszymitów (Irak) Order Dwóch Rzek I klasy (Irak) Order Pahlawich I klasy (Iran) Najwyższy Order Chryzantemy (Japonia) Order Al-Husajna Ibn Alego (Jordania) Krzyż Wielki Orderu Białego Orła Krzyż Wielki Orderu Gwiazdy Karadziordzia Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Orderu Ojaswi Rajanya (Nepal) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Wielka Kollana Wojskowego Orderu Świętego Jakuba od Miecza (Portugalia) Krzyż Wielki Wojskowego Orderu Aviz (Portugalia) Wstęga Trzech Orderów (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Karola I (Rumunia) Królewski Order Serafinów (Szwecja) Order Domowy Chakri (Tajlandia) Legia Zasługi - Chief Commander (USA) Sabaudzki Order Wojskowy I Klasy
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Jerzy VI (ang. George VI, ur. 14 grudnia 1895 w Sandringham House, zm. 6 lutego 1952 tamże) – król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dominiów (1936–1952), cesarz Indii (1936–1947), król Indii (1947–1949), król Irlandii (1936–1949). Brat Edwarda VIII i jego następca po abdykacji Edwarda. Zyskał popularność i szacunek, gdy podczas niemieckich nalotów na Londyn nie opuścił miasta, mimo iż dziewięć razy bombardowany był pałac.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Narodziny[edytuj | edytuj kod]

Albert Fryderyk Artur Jerzy (Albert Frederick Arthur George) urodził się w 34. rocznicę śmierci swojego pradziadka, księcia Alberta. Niepewny jak wdowa po Albercie, królowa Wiktoria, przyjmie informację o narodzinach prawnuka, książę Walii wysłał swojemu synowi, księciu Yorku, list, w którym napisał, że królowa jest lekko zdenerwowana. Dwa dni później napisał ponownie: Myślę, że spodobałoby jej się, jakbyś zaproponował jej, aby nadać dziecku imię Albert. W tym czasie królowa Wiktoria napisała do księżnej Yorku: Niecierpliwię oczekuję na chwilę, kiedy zobaczę to dziecko urodzone akurat tego dnia, bardzo drogie memu sercu, zwłaszcza, że został nazwany imieniem, z którym wiąże się tyle wielkości i dobroci. Albert został ochrzczony trzy miesiące później w kościele św. Marii Magdaleny niedaleko Sandringham.

Jako drugi syn swoich rodziców Albert był w momencie urodzenia czwarty w kolejce do tronu po dziadku, księciu Walii, ojcu, księciu Yorku, i starszym bracie, księciu Edwardzie, urodzonym w 1894.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Książę Albert (drugi z prawej) wraz ze swoim ojcem (po lewej), bratem (z tyłu) i dziadkiem (z prawej); ok. 1906 r.

Jako prawnuk królowej Wiktorii Albert był od urodzenia tytułowany Jego Wysokością Księciem Albertem z Yorku. W 1898 wydała rozporządzenie, które nadało dzieciom najstarszego syna księcia Walii predykat Królewskich Wysokości. Od 1898 Albert był tytułowany Jego Królewską Wysokością Albertem Księciem Yorku.

Albert był dzieckiem słabego zdrowia, nieśmiałym i zakompleksionym, posiadającym skłonności do płaczu. Książę miał poważne problemy z żołądkiem. Miał koślawe kolana, co leczono za pomocą niewygodnych szyn. Od 5 roku życia był dotknięty silnym jąkaniem się, spowodowanym przymuszaniem go do pisania prawą ręką, podczas gdy książę był leworęczny. Całe życie miał trudności z pisaniem (jego dziennik roi się od błędów ortograficznych) i poprawnym wysławianiem się.

Królowa Wiktoria zmarła w styczniu 1901. Książę Walii wstąpił na tron jako Edward VII. Książę Yorku otrzymał wówczas tytuł księcia Kornwalii. Albert był odtąd tytułowany Jego Królewską Wysokością Albertem Księciem Kornwalii i Yorku. Kiedy w 1901 roku Edward VII nadał synowi tytuł księcia Walii, tytuł Alberta zmienił się na Jego Królewską Wysokość Alberta Księcia Walii. Był wówczas trzeci w kolejce do tronu.

Kariera w wojsku i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Przez rodziców został przeznaczony do kariery w Royal Navy. W roku 1909 rozpoczął naukę w Royal Naval College w Osborne House. Mimo kiepskich wyników w 1911 został przyjęty w Royal Naval College w Dartmouth. Radził sobie dobrze w przedmiotach fizycznych, gorzej z nauką. Szkołę ukończył z 63 lokatą na 67. Pewnego razu w szkole inni kadeci ukłuli go szpilką, aby sprawdzić czy naprawdę ma on błękitną krew. 6 maja 1910 roku zmarł Edward VII i ojciec Alberta został królem jako Jerzy V. Albert był od tamtej pory tytułowany Jego Królewską Wysokością Księciem Albertem. Był wówczas drugi w kolejce do tronu.

15 września 1913 roku książę został przydzielony do czynnej służby. Rok później wybuchła I wojna światowa. W 1916 roku książę Albert brał udział w bitwie jutlandzkiej (od 31 maja do 1 czerwca 1916 roku), która skończyła niemieckie marzenia o panowaniu na morzach. Albert służył na okręcie HMS Collingwood i dał dowody odwagi i opanowania. Jednak częste ataki nieżytu żołądka zmusiły go w 1917 roku do rezygnacji ze służby w marynarce. Rozpoczął więc służbę w nowo utworzonym RAF-ie. Uzyskał licencję pilota, ale nie brał udziału w działaniach wojennych. Po wojnie Albert studiował historię, ekonomię i politologię na Trinity College w Cambridge. Naukę rozpoczął w październiku 1919 roku.

3 czerwca 1920 roku książę Albert został mianowany księciem Yorku, hrabią Inverness i baronem Killarney. Wraz z tytułami spadły na niego również królewskie obowiązki, takie jak reprezentowanie ojca podczas różnych uroczystości czy oficjalne podróże do krajów Imperium brytyjskiego.

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Książę Albert otrzymał praktycznie wolną rękę w wyborze przyszłej małżonki, co było niezwykłe w czasach, kiedy od członków rodzin królewskich wymagano poślubienia członków innych rodów panujących. W 1920 spotkał lady Elżbietę Bowes-Lyon (4 sierpnia 1900 – 30 marca 2002), córkę Claude'a Bowes-Lyona, 14. hrabiego Strathmore i Kinghorne, oraz Cecili Cavendish-Bentinck, córki Charlesa Cavendish-Bentincka. Albert zakochał się w dziewczynie i postanowił się z nią ożenić.

Chociaż lady Elżbieta była potomkinią króla Szkocji Roberta I oraz króla Anglii Henryka VII, według brytyjskiego prawa stanowiła osobę z ludu. Była wówczas zakochana w starszym bracie Alberta, księciu Edwardzie, i odrzuciła dwa razy oświadczyny księcia Yorku. Dopiero trzecie oświadczyny zostały przyjęte.

Ślub Alberta i Elżbiety odbył się 26 kwietnia 1923 w Opactwie Westminsterskim. Dopiero co utworzone wtedy radio BBC wyraziło prośbę o możliwość nagrania przebiegu ceremonii i odtworzenia jej w radiu, ale napotkało na stanowczy sprzeciw kapituły (aczkolwiek diakon Herbert Edward Ryle popierał ten pomysł). Elżbieta urodziła Albertowi dwie córki:

Księstwo Yorku wraz z córkami mieszkali w Royal Lodge niedaleko parku Windsor, z daleka od życia politycznego kraju. W 1931 premier Kanady Richard Bennett zaproponował nadanie Albertowi godności gubernatora generalnego Kanady, ale król Jerzy V, po konsultacji z ministrami, odrzucił tę propozycję. Książę Albert był pod wielkim wpływem ambitnej żony, która nakłoniła go do terapii u australijskiego ortofonisty, Lionela Logue'a, któremu udało się zmniejszyć jąkanie księcia.

Objęcie tronu[edytuj | edytuj kod]

20 stycznia 1936 o godz 23:55 (godzina przyjęta na rzecz zapisu historycznego) zmarł król Jerzy V i jego najstarszy syn wstąpił na tron pod imieniem Edwarda VIII. Jako że nowy monarcha nie miał dzieci, książę Albert został następcą tronu. Jerzego V nie cieszyła perspektywa objęcia tronu przez najstarszego syna. Często powtarzał: Modlę się do Boga, aby mój najstarszy syn nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci, bo wtedy nic nie stanie na drodze między tronem a Bertiem i Lilbet. Tymczasem Edward oświadczył, że chce poślubić Amerykankę, dwukrotną rozwódkę, Wallis Simpson. Temu małżeństwu sprzeciwiały się rząd, Kościół, rodzina królewska i opinia publiczna. Za radą premiera Stanleya Baldwina 11 grudnia 1936 Edward VIII abdykował na rzecz młodszego brata.

Książę Albert, który przyjął imię Jerzego VI, był kompletnie nieprzygotowany do rządów. Nigdy w życiu nie widział na oczy dokumentu państwowego. Dzień przed abdykacją brata książę odwiedził matkę. Zapisał później w dzienniku: Kiedy powiedziałem jej, co się stało, załamałem się i rozpłakałem jak dziecko. Jego strach przed objęciem tronu wynikał po części z niepłynności mowy (jąkanie).

Dworzanin i dziennikarz Dermot Morroh ujawnił, że były wątpliwości, czy król ma abdykować na rzecz księcia Alberta. Istniały pomysły, aby Edward przekazał koronę swojemu najmłodszemu bratu, Jerzemu, księciu Kentu, który jako jedyny z trzech braci abdykującego króla (trzecim był Henryk, książę Gloucester) posiadał męskie potomstwo.

Król Wielkiej Brytanii[edytuj | edytuj kod]

Albert przyjął imię Jerzego VI chcąc nawiązać do polityki swojego popularnego ojca i odbudować prestiż monarchii w społeczeństwie, nadwątlony postępowaniem Edwarda VIII, któremu nadał tytuł Jego Królewskiej Wysokości Księcia Windsoru. Trzy dni po wstąpieniu na tron nadał swojej żonie, królowej Elżbiecie, Order Podwiązki. Jerzy musiał później odkupić od brata zamek Balmoral i Sandringham House, gdyż Edward odziedziczył je po swoim ojcu i Jerzy VI nie mógł ich po prostu otrzymać po abdykacji brata.

Koronacja Jerzego VI odbyła się 12 maja 1937. Data ta była pierwotnie przeznaczona na koronację Edwarda VIII. Na koronacji pojawiła się królowa-wdowa Maria, by okazać swoje wsparcie dla młodszego syna. Jerzy został również cesarzem Indii, ale nie koronował się wzorem swojego ojca w Delhi. Król wybrał się natomiast w podróże do Francji i USA. Nowy monarcha, chociaż niezbyt inteligentny, jąkający się (zmuszało to BBC do retuszowania jego przemówień) i bardzo nieśmiały, posiadał czarującą żonę i córki, i dzięki temu uosabiał ideę solidnej i statecznej monarchii, co pomogło mu odbudować autorytet rodziny królewskiej.

Tymczasem Europa coraz bardziej zbliżała się do kolejnej wojny. Ekspansywna polityka kanclerza III Rzeszy Adolfa Hitlera spotykała się ze słabą i niekonsekwentną polityką appeasementu prowadzoną przez brytyjskiego premiera Neville'a Chamberlaina. Król jednak popierał politykę swojego premiera i kiedy ten wracał w 1938 z konferencji w Monachium, zaprosił go na balkon pałacu Buckingham, gdzie premier pokazał się w towarzystwie rodziny królewskiej. Był on pierwszym premierem, który dostąpił tego zaszczytu.

Król Jerzy i królowa Elżbieta podczas wizyty w Kanadzie w 1939

W 1939 król i królowa wybrali się w podróż do Kanady i odwiedzili na krótko Stany Zjednoczone. Od Ottawy podróżowali w towarzystwie kanadyjskiego premiera, a nie brytyjskiego ministra, co znaczyło, że byli uznawani za króla i królową Kanady. Była to pierwsza wizyta króla w Kanadzie, aczkolwiek Jerzy podróżował tam dwukrotnie, jeszcze jako książę Yorku. Ówczesny kanadyjski premier, William Lyon Mackenzie King, miał nadzieję, że królewska wizyta w Kanadzie pomoże mu we wprowadzeniu w Kanadzie Statutu Westminsterskiego z 1931, który nadawał samorządność każdemu dominium, które posiadało samodzielną koronę. W Rideau Hall, swojej kanadyjskiej rezydencji, Jerzy VI osobiście przyjął jako władca Kanady listy polecające od amerykańskiego ambasadora w Ottawie, Daniela Ropera. Jak zapisał oficjalny historyk tej podróży, Gustave Lanctot, kiedy Ich Królewskie Moście weszły do ich kanadyjskiej rezydencji, Statut Westminsterski zaczął obowiązywać: Król Kanady powrócił do domu.

Głównym celem wizyty było osłabienie izolacjonistycznych tendencji w Ameryce Północnej, wobec narastającego napięcia w Europie. Chociaż cel wizyty był głównie polityczny, król i królowa spotkali się z entuzjastycznym przyjęciem Kanadyjczyków. Obawa, że Jerzy będzie porównywany ze swoim poprzednikiem, okazała się płonna. Król Jerzy otrzymał również przyjazne powitanie w Stanach Zjednoczonych, odwiedzając New York World's Fair i goszcząc u prezydenta Roosevelta w Białym Domu i w jego prywatnej posiadłości Springwood w Hyde Park.

1 września 1939 niemieckie armie zaatakowały Polskę, rozpoczynając II wojną światową. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę Niemcom. 4 września król powiedział do Narodu: Bądźcie spokojni, niezłomni i zjednoczeni. Parze królewskiej zasugerowano, że powinni opuścić Wielką Brytanię i udać się do Kanady. Królowa powiedziała wówczas: Dzieci nie mogą wyjechać beze mnie, ja nie mogę opuścić króla, a król nigdy nie opuści kraju. Rodzina królewska pozostała więc w pałacu Buckingham, gdzie żyli podobnie jak inni Brytyjczycy. W pałacu racjonowano ogrzewanie i elektryczność, a król nakazał namalować w wannie linię na wysokości 12 cm od dna, powyżej której nie można nalewać wody.

Król Jerzy VI, ok. 1942

Podczas wojny król (w galowym marynarskim mundurze) i królowa (w kapeluszu i rękawiczkach, i zawsze uśmiechnięta) często pojawiali się publicznie, odwiedzali szpitale, jednostki wojskowe i fabryki. Zbombardowany został nawet pałac Buckingham. Król chciał jeszcze zyskać wizerunek dobrego żołnierza, np. uczestnicząc w operacji lądowania aliantów w Normandii w 1944, ale premier Winston Churchill (który zastąpił skompromitowanego Chamberlaina w 1940) zabronił mu tego. W 1943 król odwiedził marszałka Montgomery'ego po jego zwycięstwie El Alamein. Odwiedził również Maltę i nadał wyspie krzyż Jerzego. W 1944 dokonał inspekcji oddziałów w Normandii.

8 maja 1945 król zaprosił Churchilla na balkon pałacu Buckingham podczas obchodów Dnia Zwycięstwa.

Rozpad Imperium Brytyjskiego[edytuj | edytuj kod]

Panowanie króla Jerzego było okresem postępującego rozpadu Imperium Brytyjskiego. Rozpoczęła się w 1926, kiedy deklaracja ministra spraw zagranicznych Arthura Balfoura złożona na Imperialnej Konferencji powołała Wspólnotę Brytyjską i nadała status niepodległych państw tym dominiom, które uzyskują samodzielną koronę. Zostało to uznane w Statucie Westminsterskim w 1931.

W 1932 skończył się mandat Ligi Narodów nad Irakiem. W 1946 niepodległość uzyskała Jordania, w styczniu 1948 Birma, a w maju tegoż roku podzielona na państwo żydowskie i arabskie Palestyna. W 1949 deklaracja niepodległości oznaczała powstanie niepodległej Republiki Irlandzkiej. W 1947 Imperium Brytyjskie dostało najsilniejszy cios. Perła Korony Brytyjskiej, Indie, uzyskały niepodległość i rozpadły się na dwa państwa – Indie i Pakistan. Jerzy zrzekł się tytułu cesarza Indii, pozostając królem Indii i królem Pakistanu. W 1950 r. Indie zostały republiką i Jerzy stracił tytuł królewski.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Wojna wywarła negatywny wpływ na zdrowie króla. Po wojnie pogorszyło się ono z powodu częstego palenia. W marcu 1949 roku Jerzy przeszedł operację nogi, aby uniknąć gangreny z powodu zakrzepicy. Latem 1951 zdiagnozowano u niego raka płuc i gardła. 26 września król poddał się kolejnej operacji, w wyniku której usunięto mu lewe płuco i nerw krtani.

Jerzy VI zmarł we śnie, w swojej rezydencji w Sandringham. Został pochowany 15 lutego w kaplicy św. Jerzego na zamku w Windsorze. W 2002 roku obok niego spoczęły jego żona Elżbieta i córka Małgorzata.

Postać Króla Jerzego VI w kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie książki o pracy króla Jerzego VI z jego logopedą, w 2010 roku powstał film pt. "Jak zostać królem", w reżyserii Toma Hoopera. W postać króla wcielił się Colin Firth.

Na podstawie dzienników Margaret Suckley, kuzynki i kochanki prezydenta USA, Franklin Delano Roosevelta, powstał film pt. "Weekend z królem", w którym postać króla Jerzego VI zagrał Samuel West.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Jerzego VI w Hongkongu

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

Prapradziadkowie

Książę
Ernest I Sachsen-Coburg-Gotha
(1785–1844)
∞ 1817
Ludwika Sachsen-Gotha-Altenburg
(1800–1831)

Edward August Hanowerski
(1767–1820)
∞1818
Wiktoria Sachsen-Coburg-Saalfeld
(1787–1861)

Fryderyk Wilhelm Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
(1785–1831)
∞1810
Luiza Karolina Hessen-Kassel
(1789–1867)

Wilhelm Heski
(1787–1867)
∞1810
Luiza Charlotta Oldenburg
(1789–1864)

Ludwik Wirtemberski
(1756–1817)
∞1795
Henrietta Nassau-Weilburg (1780-1857)

Rhédy von Kis-Rhéde
(1775–1835)

Ágnes Inczédy von Nagy-Várad
(1788–1856)

Król Wielkiej Brytanii
Jerzy III Hanowerski
(1738–1820)
∞ 1761
Charlotta Mecklenburg-Strelitz
(1744–1818)

Fryderyk Hessen-Kassel
(1747–1837)
∞ 1786
Karolina Polyxene Nassau-Usingen
(1762–1823)

Pradziadkowie

Albert Sachsen-Coburg-Gotha
(1819–1861)
∞ 1840
Królowa Wielkiej Brytanii
Wiktoria Hanowerska (1819–1901)

Król Danii
Chrystian IX Glücksburg
(1818–1906)
∞ 1842
Luiza Hessen-Kassel (1817–1898)

Aleksander Wirtemberski
(1804–1885)
∞ 1835
Claudine Rhédey von Kis-Rhéde
(1812–1841)

Adolf Hanowerski (1774–1850)
∞ 1818
Augusta Hessen-Kassel
(1797–1889)

Dziadkowie

Król Wielkiej Brytanii
Edward VII Koburg (1841–1910)
∞ 1863
Aleksandra Glücksburg (1844–1925)

Franciszek Teck (1837–1900)
∞ 1866
Maria Adelajda Hanowerska (1833–1897)

Rodzice

Król Wielkiej Brytanii Jerzy V Windsor (1865–1936)
∞ 1893
Maria Teck (1867–1953)

Jerzy VI Windsor (1895–1952), Król Wielkiej Brytanii

Przypisy

  1. do 1947

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sarah Bradford, King George VI, wyd. Weidenfeld and Nicolson, Londyn 1989, ISBN 0-297-79667-4
  • Patrick Howarth, George VI, wyd. Hutchinson, 1987 r., ISBN 0-09-171000-6
  • Charles Phillips: The Illustrated Encyclopedia of Royal Britain. John Haywood, Richard G. Wilson (konsult.). New York: Metro Books, 2011. ISBN 978-1-4351-1835-5.
  • John Wheeler-Bennett, King George VI: His Life and Reign, wyd. Macmillan, Nowy Jork 1958


Poprzednik
Jerzy Koburg, 1. książę Yorku (szósta kreacja)
Yorkshire rose.png Książę Yorku
1920–1936
Yorkshire rose.png Następca
Andrzej Mountbatten-Windsor, 1. książę Yorku (ósma kreacja)
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Coat of Arms of the United Kingdom (1837-1952).svg Król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
1936–1952
Coat of Arms of the United Kingdom (1837-1952).svg Następca
Elżbieta II
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Royal Standard of Canada.svg Król Kanady
1936–1952
Royal Standard of Canada.svg Następca
Elżbieta II
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Royal Standard of Australia.svg Król Australii
1936–1952
Royal Standard of Australia.svg Następca
Elżbieta II
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Flag of New Zealand.svg Król Nowej Zelandii
1936–1952
Flag of New Zealand.svg Następca
Elżbieta II
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Flag of South Africa 1928-1994.svg Król Południowej Afryki
1936–1952
Flag of South Africa 1928-1994.svg Następca
Elżbieta II
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Arms of Newfoundland and Labrador.svg Król Nowej Fundlandii
1936–1949
Arms of Newfoundland and Labrador.svg Następca
Nowa Fundlandia połączona z Dominium Kanady
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Coat of arms of Ireland.svg Król Irlandii
1936–1949
Coat of arms of Ireland.svg Następca
Republika
Poprzednik
Edward VIII Windsor
Flag of Imperial India.svg Cesarz Indii
1936–1947
Flag of Imperial India.svg Następca
tytuł się przekształcił
Poprzednik
nowy tytuł
Flag of Imperial India.svg Król Indii
1947–1950
Flag of Imperial India.svg Następca
Republika
prezydent Rajendra Prasad
Poprzednik
nowy tytuł
Flag of Pakistan.svg Król Pakistanu
1947–1952
Flag of Pakistan.svg Następca
Elżbieta II
Poprzednik
nowy tytuł
Flag of Sri Lanka.svg Król Cejlonu
1947–1952
Flag of Sri Lanka.svg Następca
Elżbieta II