Letnie Igrzyska Olimpijskie 1936

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Olympic rings with white rims.svg
XI Letnie Igrzyska Olimpijskie

Olympic logo 1936.jpg
Gtk-go-back-ltr.svg IO 1932 IO 1940 Gtk-go-forward-ltr.svg
Stolica igrzysk  III Rzesza
Berlin
Liczba ekip 49
Liczba sportowców 4066 (3738 mężczyzn i 328 kobiet)
Liczba konkurencji 129 w 19 dyscyplinach
Otwarcie 1 sierpnia 1936
Oficjalne otwarcie Adolf Hitler (wódz Rzeszy)
Zamknięcie 16 sierpnia 1936
Przysięga olimpijska Rudolph Ismayr (sportowcy)
Znicz olimpijski Fritz Schilgen
Stadion Stadion Olimpijski, Berlin
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Jesse Owens, lekkoatleta który wygrał bieg
Państwa uczestniczące

XI Letnie Igrzyska Olimpijskie (oficjalnie Igrzyska XI Olimpiady) odbyły się w dniach 1–16 sierpnia 1936 roku w Berlinie (III Rzesza).

Już w 1916 r. w Berlinie miały się odbyć igrzyska olimpijskie, jednak z powodu I wojny światowej zostały odwołane.

Mimo protestów opinii publicznej i środowisk sportowych igrzyska w nazistowskich Niemczech doszły do skutku. Przed ich rozpoczęciem część krajów rozważała zbojkotowanie imprezy i rozegranie konkurencyjnych zawodów. Do organizacji igrzysk kandydowała również Barcelona. Gdy okazało się, że organizację powierzono Niemcom, w Barcelonie chciano zorganizować Olimpiadę Ludową. Zjechało się wielu sportowców. Jednak na dzień przed rozpoczęciem zaczął się zamach stanu generała Francisco Franco. Po zapewnieniach organizatorów berlińskich igrzysk, że zawody zostaną przeprowadzone w myśl zasad olimpijskich, oraz przy jednoczesnych gwarancjach złagodzenia polityki rasistowskiej (w reprezentacji Niemiec wystąpili florecistka Helene Mayer i hokeista Rudi Bali, a na czele komitetu organizacyjnego stanął dr Teodor Levalda – wszyscy pochodzenia żydowskiego).

Po raz pierwszy wydarzenia z aren olimpijskich były filmowane oraz transmitowane w telewizji - obraz telewizyjny docierał do 19 kablowych odbiorników, umieszczonych w Berlinie.

Program igrzysk poszerzono o nowe dyscypliny: kajakarstwo, koszykówkę oraz piłkę ręczną (baseball i szybownictwo były konkurencjami pokazowymi).

Po raz pierwszy w historii olimpiad nowożytnych znicz olimpijski zapalono od ognia przyniesionego z Grecji.

Państwa uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Główne wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

  • Bohaterem zawodów lekkoatletycznych był czarnoskóry Amerykanin Jesse Owens, zdobywca 3 złotych medali w konkurencjach indywidualnych – bieg na 100 i 200 m oraz skok w dal – i pierwszego miejsca w sztafecie 4 × 100 m.
  • W biegach długodystansowych bezkonkurencyjni byli biegacze fińscy, zdobywając 5 z 6 medali na dystansie 5000 i 10 000 m.
  • Wśród kobiet gwiazdą była Holenderka Rie Mastenbroek, zdobywczyni 3 złotych medali.
  • Wielki zawód gospodarzom sprawili futboliści, którzy w ćwierćfinale turnieju piłkarskiego przegrali z Norwegią, nowicjuszem w tej dyscyplinie sportu.

Film Leni Riefenstahl "Olympia"[edytuj | edytuj kod]

Kwestia pojawienia się na igrzyskach telewizji, która pokazywała zmagania olimpijskie na żywo, to nie jedyny przejaw postępu technicznego. Niemiecka reżyser Leni Riefenstahl – autorka słynnego Triumfu Woli nakręconego na parteitagu w Norymberdze w 1934 r. – stworzyła na podstawie materiałów, które nakręciła na igrzyskach z pomocą ogromnej ekipy, dwuczęściowy film pt. Olympia (Olimpiada), mający upamiętniać to wydarzenie i jednocześnie być propagandową apoteozą możliwości organizacyjnych i finansowych Rzeszy. Po wybuchu II wojny światowej nie zorganizowano następnych igrzysk w 1940 r. (z których zrezygnowało Tokio na rzecz Helsinek (Finlandia), które ostatecznie organizowały Igrzyska w 1952 roku), ani w 1944 r. aż do roku 1948, tak więc znakomity dokument Riefenstahl to wielki skarb światowej kinematografii – zwłaszcza że pokazuje niemilitarną stronę życia w III Rzeszy, dokumentuje wielonarodowy pokaz umiejętności sportowych w czasach nazistowskiego reżimu, a także dowodzi świetnego, nowatorskiego warsztatu filmowego reżyserki. Film wszedł na ekrany w 1938 roku i składa się z dwóch części, przy czym adekwatność tytułów do zawartości tematycznej jest dość umowna: Fest der VölkerŚwięto Narodów (115 min.) i Fest der SchönheitŚwięto Piękna (88 min.)

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Stadion olimpijski w Berlinie w roku 1936
... i w roku 2004

Dyscypliny pokazowe[edytuj | edytuj kod]

Medale zdobyte przez Polaków[edytuj | edytuj kod]

Silver medal.svg Srebrne[edytuj | edytuj kod]

Bronze medal.svg Brązowe[edytuj | edytuj kod]

Statystyka medalowa[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo złoto srebro brąz razem
1  III Rzesza 33 26 30 89
2  Stany Zjednoczone 24 20 12 56
3  Węgry 10 1 5 16
4  Włochy 8 9 5 22
5  Finlandia 7 6 6 19
5  Francja 7 6 6 19
7  Szwecja 6 5 9 20
8  Japonia 6 4 8 18
9  Holandia 6 4 7 17
10  Wielka Brytania 4 7 3 14
... ... ... ... ... ...
22 II Rzeczpospolita Polska 0 3 3 6
Zobacz pełną klasyfikację medalową


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]