Loggia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Loggia – wnęka w zewnętrznej płaszczyźnie budynku, otwarta na zewnątrz, oddzielona drzwiami i oknem od pomieszczeń wewnętrznych.

Loggia może być jedno- lub wielokondygnacyjna, otwarta lub zamknięta (przeszklona). Występowała w renesansie w budownictwie pałacowym (np. zamek na Wawelu, zamek w Pieskowej Skale, pałac w Nawojowie Łużyckim, w Baranowie Sandomierskim). Najprawdopodobniej pierwsza tego typu realizacja znajduje się na zamku w Szydłowcu. We współczesnych budynkach, zazwyczaj tylko jednokondygnacyjna, spełnia funkcję balkonu.

Loggia to również, w zabytkowej architekturze włoskiej, samodzielna budowla lub jej część, która jest otwarta na zewnątrz z trzech lub czterech stron arkadami. Budowle takie były budowane z przeznaczeniem na miejsca widokowe, wypoczynku, handlowe etc.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 87, 88. ISBN 83-85001-89-1.