Lutnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Lutnik – rzemieślnik zajmujący się lutnictwem, to znaczy buduje lub naprawia szyjkowe instrumenty strunowe. Słowo pochodzi od włoskiego "liutajo", czym pierwotnie określano zajmującego się budowaniem lutni. Przyjęło się ono w Polsce dopiero pod koniec XIX wieku. Oprócz wymienionych czynności, niektórzy lutnicy zajmują się renowacją i rekonstrukcją instrumentów smyczkowych, a także korektą smyczków.

Rzemiosło lutnika zwykle dzieli się na dwie kategorie:

  1. chordofony szarpane, instrumenty strunowe, które są szarpane lub brzdąkane
  2. instrumenty smyczkowe

Większość instrumentów szyjkowych jest obecnie wytwarzanych seryjnie, a u lutników zaopatrują się tylko profesjonalni artyści.
W pierwszej kategorii są: bandżo, buzuki, cytra, gitara, harfa, kantele, kitara, kora, koto, lutnia, teorban, kobza, bandura, lira, pipa, mandolina i ukulele

W drugiej kategorii są : wiolonczela, kontrabas, skrzypce, altówka, sarangi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Szulc Z. Słownik lutników polskich, Poznań, 1953