Mąka Grahama

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mąka Grahama – typ mąki pszennej z całego ziarna, który wziął swoją nazwę od prezbiteriańskiego pastora Sylvestra Grahama, jednego z pierwszych propagatorów idei zdrowego odżywiania. Według Larousse Gastronomique, Graham był zwolennikiem rezygnacji ze spożywania wysokoprzetworzonej białej mąki, uważając otręby za lekarstwo na złe nawyki żywieniowe.

Inaczej niż w zwykłej mące razowej, w której całe ziarno jest grubo mielone, w procesie produkcji mąki Grahama części ziarna (bielmo, zarodek i otręby) są silnie rozdrabniane. Z drobno zmielonego bielma powstaje biała mąka, do której następnie dodawane są grubo zmielone pozostałe części okrywy (otrąb). Gotowy produkt zawiera około 83% bielma, 14,5% otrąb i 2,5% zarodków - ma taki sam skład jak całe ziarno.

Mąka Grahama używana jest do produkcji chleba, bułek oraz, ze względu na swoją specyficzną fakturę, krakersów i innych wyrobów cukierniczych.

Według obecnie stosowanego podziału na typy, mąka Grahama to mąka typu 1850.