Małgiew piaskołaz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Małgiew piaskołaz
Mya arenaria[1]
Linnaeus, 1758
Małgiew piaskołaz
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ mięczaki
Gromada małże
Podgromada Heterodonta
Rząd Myoida
Rodzina małgwiowate
Rodzaj Mya
Gatunek małgiew piaskołaz
Synonimy
  • Mya acuta Say, 1822[2]
  • Mya acuta mercenaria Say, 1822[2]
  • Mya alba Agassiz, 1839[2]
  • Mya arenaria corbuloides Comfort, 1938[2]
  • Mya communis Megerle von Mühlfeld, 1811[2]
  • Mya corpulenta Conrad, 1845[2]
  • Mya declivis Pennant, 1777[2]
  • Mya elongata Locard, 1886[2]
  • Mya hemphilli Newcomb, 1874[2]
  • Mya japonica Jay, 1857[2]
  • Mya lata J. Sowerby, 1815[2]
  • Mya oonogai Makiyama, 1935[2]
  • Mya subovata Woodward, 1833[2]
  • Mya subtruncata Woodward, 1833[2]
  • Sphenia ovoidea Carpenter, 1864[2]
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Małgiew piaskołaz (Mya arenaria) – gatunek jadalnego małża z rodziny małgwiowatych (Myidae). Od łacińskiej nazwy tego mięczaka pochodzi nazwa etapu rozwoju Bałtyku obejmującego współczesny kształt tego morza (Morze Mya). W Europie wymarł w plejstocenie. W XVI lub XVII wieku pojawił się ponownie zawleczony z Ameryki Północnej[3].

Gatunek kosmopolityczny i dość pospolity. Żyje w piaszczystych i mulistych zatokach atlantyckich wybrzeży Europy i Ameryki, od strefy pływów do głębokości kilkudziesięciu metrów[4].

Są to duże małże o grubościennych, mimo to dość kruchych muszlach. Należą do największych w Bałtyku, osiągają 60–80 mm długości (w morzach pełnosłonych do 15 cm[5]). Muszla eliptyczna, początkowo ciemno ubarwiona, bardzo szybko traci wierzchnią warstwę konchiolinową i dlatego znalezione na brzegu okazy są zwykle białe. Połówki skorup prawie symetryczne. W tylnym końcu brzegi nie przylegają do siebie – w tym miejscu małż wystawia na zewnątrz, sporych rozmiarów syfon, sam będąc zagrzebany, nawet 50 cm pod powierzchnią dna. Lewa połówka muszli, od wewnątrz na brzegu i w pobliżu szczytu, ma charakterystyczny łukowaty występ.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Urbański J. Krajowe ślimaki i małże, Warszawa 1957 PZWS.
  • Wąsowski R., Penkowski A., Ślimaki i małże Polski, Warszawa 2003, ISBN 83-7073-347-6

Przypisy

  1. Mya arenaria w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 2,14 Mya arenaria (ang.). World Register of Marine Species.
  3. Zoologia : bezkręgowce. T. 1. Red. nauk. Czesław Błaszak. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-16108-8.
  4. Mały słownik zoologiczny. Bezkręgowce. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984. ISBN 83-214-0428-6.
  5. Ludwik Żmudziński: Świat zwierzęcy Bałtyku. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990, s. 21. ISBN 8302023744.