Manfred Gerlach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Manfred Gerlach
Bundesarchiv Bild 183-1986-0617-034, Prof. Dr. Manfred Gerlach.jpg
Manfred Gerlach, 17 czerwca 1986
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1928
Lipsk
Data i miejsce śmierci 17 października 2011
Berlin
Przewodniczący Rady Państwa NRD
Przynależność polityczna LDPD
Okres urzędowania od 6 grudnia 1989
do 5 kwietnia 1990
Poprzednik Egon Krenz
Następca Sabine Bergmann-Pohl
(jako Przewodnicząca Izby Ludowej)
Odznaczenia
Srebrny Order Zasług dla Ojczyzny (NRD) Order "Złota Gwiazda Przyjaźni między Narodami" (NRD) Order Karola Marksa (NRD)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Manfred Gerlach (ur. 8 maja 1928 w Lipsku, zm. 17 października 2011 w Berlinie) – wschodnioniemiecki polityk, od 1967 do 1990 przewodniczący Liberalno–Demokratycznej Partii Niemiec, w latach 1960–1989 wiceprzewodniczący Rady Państwa, a w latach 1989–1990 jej przewodniczący (p.o. głowy państwa).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1944 został zatrudniony w wymiarze sprawiedliwości na terenie okręgu Saksonia. Za założenie nielegalnej grupy opozycyjnej wobec NSDAP umieszczono go w marcu tego roku w areszcie młodzieżowym. W 1945 znalazł się wśród członków założycieli LDPD oraz Wolnej Młodzieży Niemieckiej (Freie Deutsche Jugend, FDJ') w Lipsku. Od 1949 do 1959 zasiadał w Radzie Głównej FDJ. W 1949 uzyskał nominację do Izby Ludowej. Od 1950 pełnił obowiązki burmistrza, a później wicenadburmistrza Lipska oraz zastępcy przewodniczącego Rady Miejskiej. W latach 1951–1954 studiował zaocznie, a w 1964 uzyskał tytuł doktora praw (w 1984: profesora).

Od 1951 do 1953 sprawował funkcję wiceprzewodniczącego Liberalno–Demokratycznej Partii Niemiec, a do 1967 jej sekretarza generalnego. W 1967 zastąpił Maxa Suhrbiera w roli przewodniczącego ugrupowania. W 1960 został powołany w skład Rady Państwa zostając jej wiceprzewodniczącym (do 1989). Od 1967 zasiadał w Prezydium Rady Krajowej Frontu Narodowego Niemieckiej Republiki Demokratycznej.

Manfred Gerlach wraz z ministrem Hansem-Joachimem Heusingerem w grudniu 1989

6 grudnia 1989 został wybrany przewodniczącym Rady Państwa Niemieckiej Republiki Demokratycznej jako następca Egona Krenza. Do czasu zmiany konstytucji NRD pełnił obowiązki głowy państwa. Po zjednoczeniu Niemiec w 1990 znalazł się wśród członków Związku Wolnych Demokratów (Bund Freier Demokraten, BFD) oraz FDP. W listopadzie 1993 wystąpił z partii, po tym jak został oskarżony o wydawanie władzom sowieckim członków LDPD. Współpracował z Forum Historii Alternatywnej w Berlinie.

Zmarł, w wieku 83 lat, 17 października 2011 r., w szpitalu w Berlinie po długiej chorobie[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wortmeldungen zur Zeitgeschichte, Berlin 1980
  • Äußerungen über uns und unsere Zeit, Berlin 1985
  • Standortbestimmung, Berlin 1989
  • Mitverantwortlich: Als Liberaler im SED-Staat, Berlin 1991

Przypisy