Wolna Partia Demokratyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Freie Demokratische Partei
Lider Christian Lindner
Data założenia 12 grudnia 1948
Adres siedziby Thomas-Dehler-Haus,
Reinhardtstraße 14
10117 Berlin
Deklarowana
ideologia polityczna
liberalizm, liberalizm klasyczny[1]
Deklarowane
poglądy gospodarcze
liberalizm klasyczny
Liczba członków ok. 59 000 (stan na 10 lutego 2014[2])
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Liberalna
Europejska Grupa
Parlamentarna
ELDP
Młodzieżówka Junge Liberale (Młodzi Liberałowie)
Barwy żółty i niebieski
www.fdp.de

Wolna Partia Demokratyczna (niem. Freie Demokratische Partei, FDP) – centroprawicowa pozaparlamentarna liberalna partia polityczna w Niemczech.

Historia[edytuj | edytuj kod]

FDP powstała w 1948 r. w miejscowości Heppenheim w Zachodniej Strefie Okupacyjnej Niemiec jako zjednoczenie wszystkich partii liberalnych. Jej pierwszym przewodniczącym był późniejszy pierwszy prezydent RFN Theodor Heuss. Ideą zjednoczenia było przezwyciężenie podziału wśród liberałów, spowodowanego przez kanclerza Ottona von Bismarcka.

Liberałowie FDP współrządzili Niemcami. W 1949 roku zawarli koalicję z konserwatywną CDU i prawicową DP udzielając poparcia gabinetowi Konrada Adenauera. Wraz z chadekami kierowali państwem do 1966 roku (z przerwą na latach 1957-1961, gdy CDU dysponowała absolutną większością w Bundestagu). Byli jedyną liczącą się siłą opozycyjną wobec tzw. wielkiej koalicji CDU i socjaldemokratycznej SPD). W 1969 r. poparli w głosowaniu parlamentarnym kandydata SPD na prezydenta (był nim Gustav Heinemann), co było dużym zaskoczeniem dla Niemców przyzwyczajonych widzieć FDP jako „przybudówkę” do partii Adenauera. Wspólna akcja z SPD była zaczątkiem współpracy parlamentarnej w gabinecie koalicyjnym Willy’ego Brandta. FDP uzyskała wówczas wpływ na politykę zagraniczną (jej przedstawiciel Walter Scheel został ministrem) i spraw wewnętrznych (tutaj na czele resortu stanął Hans-Dietrich Genscher. W 1974 roku SPD „odwdzięczyło” się popierając kandydaturę Waltera Scheela na prezydenta RFN. Koalicja z socjaldemokratami rozpadła się w 1982 roku. Od tej pory, aż do 1998 roku FDP tworzyło wspólnie z CDU/CSU koalicyjny rząd Helmuta Kohla. Następnie pozostawali w opozycji do 2009 roku, kiedy ponownie stworzyli koalicyjny gabinet z chadecją – drugi rząd Angeli Merkel.

W wyborach w 2013 roku liberałowie ponieśli klęskę w wyborach i, po raz pierwszy, nie znaleźli się w Bundestagu (otrzymali 4,8 % głosów).

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Ogół członków i zwolenników FDP można podzielić na lewicowych liberałów i konserwatywnych liberałów. Lewicowi liberałowie występują przede wszystkim w sprawie praw obywatelskich, natomiast konserwatyści są przede wszystkim za neoliberalizmem, kładąc nacisk na sprawy gospodarcze. Elementem ich łączącym jest idea wolności niepodzielnej. Wspólne dla nich jest krytyczne nastawienie wobec państwa, a zwłaszcza biurokracji. Partia postuluje liberalizm w dziedzinie światopoglądowej. Motto partii to: „Tak dużo państwa, ile jest niezbędne, tak mało państwa, jak to jest możliwe”. W ten sposób partia próbuje maksymalnie ograniczyć ingerencję państwa w życie obywateli.

Centralnym celem partii jest tworzenie miejsc pracy poprzez zachęcanie przedsiębiorstw do inwestycji, co powinno zostać osiągnięte przez redukcję biurokracji, prywatyzację, deregulację, likwidację subwencji i reformę podatkową. Zadłużenie państwa powinno zostać zredukowane, a w globalizacji partia widzi ogromna szansę dla Niemiec. Opowiada się za podatkiem dochodowym progresywnym przy jednoczesnym obniżeniu progów podatkowych, postuluje ograniczenie wydatków państwowych na świadczenia socjalne, opowiada się za częściową prywatyzacją szkolnictwa i służby zdrowia, tam, gdzie ich utrzymywanie za bardzo obciąża budżet.

W obszarze polityki edukacyjnej FDP jest za wsparciem edukacji przedszkolnej dzieci. Już w czwartym roku życia dzieci powinny przystąpić do testu językowego, który umożliwi rozpoznanie trudności językowych np. u dzieci ze środowisk imigranckich i zlikwidowanie ich w tzw. klasach startowych.

W polityce energetycznej partia proponuje połączenie odnawialnych źródeł energii z tradycyjnymi, jak węgiel czy gaz, jednocześnie krytykuje wzrost wykorzystania energii jądrowej. FDP pozostaje najbardziej liberalną partią w niemieckim parlamencie.

Kolorami FDP są żółty i niebieski.

Przewodniczący FDP[edytuj | edytuj kod]

Niemcy
Coat of Arms of Germany.svg
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Niemiec

Portal Portal Niemcy

Fundacje powiązane z FDP[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gunlicks, Arthur B. (2003). The Länder and German federalism. Manchester: Manchester University Press. s. 268. ISBN 978-0-7190-6533-0.
  2. Organisation und Gremien, fdp.de [dostęp: 10 lutego 2014 (niem.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]