Marcus Miller
| Marcus Miller | |
 |
|
| Imię i nazwisko | William Henry Marcus Miller Jr. |
| Data i miejsce urodzenia | 14 czerwca 1959 Nowy Jork |
| Pochodzenie |  Stany Zjednoczone |
| Instrument | gitara basowa, klarnet, saksofon, instrumenty klawiszowe |
| Gatunek | jazz, fusion, rock |
| Zawód | kompozytor, producent muzyczny |
| Aktywność | od 1975 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Marcus Miller, właśc. William Henry Marcus Miller Jr. (ur. 14 czerwca 1959 w Brooklynie[1]) – amerykański muzyk, kompozytor, aranżer i multiinstrumentalista, grający przede wszystkim na gitarze basowej.
Jako nastolatek grał w grupie soulowej Harlem River Drive. W 1977 podejmował próby współpracy z wieloma muzykami, m.in. z Bobbim Humphreyem. Koncertował z perkusistą Lennym White'em. W tym czasie stał się cenionym muzykiem studyjnym, uczestnicząc w nagraniach innych artystów, m.in. Arethy Franklin. W 1980 zauważył go Miles Davis, który przez dwa lata z nim współpracował. Była to dla niego istna szkoła jazzu. Niedługo trzeba było czekać żeby w 1984 r. powstał jego pierwszy krążek solowy który otworzył mu drogę do bycia światowej sławy gitarzystą basowym. Jego charakterystyczny styl gry na tym instrumencie przyczynił się do spopularyzowania tzw. slappingu, polegającego na uderzaniu za pomocą kciuka o struny gitary basowej i uzyskiwaniu, poprzez uderzanie o progi tych strun, charakterystycznego, perkusyjnego dźwięku. Ta technika często używana jest w kombinacji z tzw. poppingiem. Miller odkrył, że poprzez perkusyjny styl gry na gitarze basowej – slap zwany też klangiem lepiej przedziera się poprzez transmisję granego bądź odtwarzanego utworu. W 2001 roku dostał nagrodę Grammy za najlepszy album jazzowy.
W fachowym środowisku jego styl gry uchodzi za melodyjny, zachwycający dodatkowo wirtuozyjną szybkością i precyzją. Uznanie zyskał sobie zarówno jako artysta solowy, jak również jako producent muzyczny. Szczególne popularny jest jako muzyk studyjny, zapraszany do nagrania konkretnych albumów. Można go usłyszeć na ponad 400 albumach, m.in. na płytach: Milesa Davisa, Arethy Franklin, Luthera Vandrossa, Davida Sanborna, Budki Suflera oraz Ala Jarreau.
Spis treści |
[edytuj] Dyskografia
[edytuj] projekty solowe
- Suddenly 1983
- The Sun Don't Lie 1993
- Tales 1995
- Live And More 1998
- M² 2001
- The Ozell Tapes - Official Bootleg (Live) 2002
- Silver Rain 2005
- Free 2007
- Marcus 2008
[edytuj] jako muzyk sesyjny, producent lub kompozytor
- Keiü Akagi: New Smiles and Traveled Miles 2000
- Lester Bowie: Serious Fun 1989
- Chuck Brown: This is a Journey... into Time 1992
- Brian Culbertson: Secrets 1997
- Jack DeJohnette / World Saxophone Quartet Selim Sevad: A Tribute To Miles Davis 1998
- King Errisson: Global Music
- Hotel X: Random History of the Avant-Groove 1992
- George Howard: Do I Ever Cross Your Mind? 1992
- George Mraz: Bottom Lines 1997
- Doc Powell: Love Is Where It's At 1987
- Boz Scaggs: Some Change 1994, Fade Into Light 1996, Here's the Low Down 1998
- Bebe's Kids (soundtrack) 1992, Above the Rim (soundtrack) 1994, Endless Miles 1998
- Michael White: No Rules 1992
- Cassandra Wilson: Traveling Miles 1999
- Miles Davis: Tutu 1986, Amandla 1989
