Maszyna drążąca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Model maszyny do drążenia tuneli

Maszyna drążąca lub TBM (tunnel boring machine, pot. mechaniczny kret) – jest to rodzaj maszyny służący do drążenia tuneli. Używana przede wszystkim w twardym, skalistym podłożu. Jakkolwiek stosuje się ją również w kruchych niestabilnych gruntach pozbawionych wód podskórnych lub głębinowych. Maszyny drążące są przewidziane do wytrzymania nacisku rzędu 300−500 MPa. Stosowane mogą być w spękanych i niestabilnych skałach, także przy dużym stopniu ich nawodnienia. W wyniku drążenia powstaje wyrobisko podziemne o kolistym kształcie. Maszyny TBM wyposażone są w wodoszczelne osłony tarczy, głowicy skrawającej oraz tyłu. Średnica tarczy wiertniczej jest uzależniona od indywidualnych potrzeb (czyli koniecznej szerokości tunelu). Rekordową średnicę 19,25 metra osiągnie tarcza użyta przy budowie tunelu pod rzeką Newą w Petersburgu[1].

Tarcze, których używa się przy budowie drugiej linii metra warszawskiego, mają średnicę 6,27 metra, długość 97 metrów oraz wagę całkowitą 615 ton[2].

Maszyna drążąca tunele pod Martwą Wisłą w Gdańsku, z tarczą o średnicy 12,6 metra, wadze 2,2 tys. ton i 91 metrów długości, jest największą maszyną użytą w Polsce[3].


Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. TBM o rekordowej średnicy dla rosyjskiego tunelu Orłowskiego. 18 sierpnia 2011. [dostęp 4 listopada 2012].
  2. Budowa II linii metra: Tarcze do maszyny TBM już w Warszawie. 16 września 2011. [dostęp 18 września 2011].
  3. Wiemy, kiedy ruszy gdański kret Damroka! (pol.). gdansk.naszemiasto.pl, 2013-05-09. [dostęp 21/06/2013].