Matylda von Ringelheim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święta Matylda
Mathilde 0 de ringelheim.jpg
Data urodzenia ok. 895
Enger (Westfalia)
Data śmierci 14 marca 968
Kwedlinburg
Kościół/
wyznanie
katolicki
Wspomnienie 14 marca
Szczególne miejsca kultu Bawaria, Saksonia
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Matylda von Ringelheim, Święta Matylda, Matylda Westfalska (ur. ok. 895 w Enger w Westfalii - zm. 14 marca 968 w Kwedlinburgu) – siostra Ottona I Szwabskiego, żona króla Niemiec Henryka I Ptasznika, matka cesarza Ottona I i święta katolicka.

Żywot świętej[edytuj | edytuj kod]

Nasza wiedza o życiu Matyldy pochodzi głównie z Res Gestae Saxonicae Widukinda z Korbei oraz dwóch późniejszych żywotów świętych (vita antiquivor i vita posterior), napisanych odpowiednio ok. 974 i ok. 1003 roku.

Matylda była córką westfalskiego hrabiego Teodoryka (Dietricha) i jego żony Reinhildy. Jako młoda dziewczyna została wysłana do klasztoru w Herford pod opiekę swej babki, tamtejszej ksieni. Jej uroda i cnota zwróciły na nią uwagę księcia saskiego Ottona Znakomitego, który zaręczył Matyldę ze swoim synem, Henrykiem (876 - 2 lipca 936). Matką Henryka była Jadwiga, córka Henryka Frankońskiego.

Matylda i Henryk pobrali się w 909 r. i doczekali się razem trzech synów i dwóch córek:

Henryk i Matylda tworzyli zgodne małżeństwo, a królowa oddała Henrykowi wiele usług zarówno w sprawach duchownych, jak i świeckich[1]. Po śmierci męża w 936 r. Matylda pozostała na dworze swojego syna Ottona[2], dopóki doradcy syna nie oskarżyli jej o kradzież skarbów królewskich, które Matylda przeznaczyła na cele charytatywne. Po krótkim wygnaniu do westfalskiego klasztoru w Enger Matylda powróciła na dwór dzięki staraniom swojej synowej, królowej Edyty.

W 938 roku w sporze między synem Ottonem a zięciem Giselbetem stanęła po stronie tego ostatniego.

Matylda była chwalona za swoją pobożność i oddanie Bogu. Jej biograf zapisał, że potrafiła w środku nocy opuścić męża i udać się do kościoła na modlitwę. Matylda ufundowała wiele instytucji religijnych, m.in. kapitułę i opactwo benedyktynek w Kwedlinburgu, klasztory w Pöhlde, Nordhausen, Grone i Duderstadt.

W 962 r. towarzyszyła synowi w wyprawie do Rzymu po koronę cesarską. Po powrocie osiadła w klasztorze w Nordhausen. Pod koniec życia wróciła do Kwedlinburga. Tam zmarła w 968 r. i została pochowana w kościele św. Serwacego obok męża. Od roku 1539 kościół ten jest w ręku protestantów.

Kościół Świętej Matyldy w Kwedlinburgu

Kult[edytuj | edytuj kod]

Kult Matyldy królowej szerzył się głównie w Bawarii i Saksonii. Pierwsza świątynia pod jej wezwaniem powstała w 1858 roku. Pierwszy życiorys królowej ukazał się już w X wieku, a więc tuż po śmierci Świętej, drugi polecił napisać św. Henryk II, cesarz rzymski.

Jej wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 14 marca.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Thietmar Kronika, Lib. I, Cap. IX
  2. Niektóre późniejsze źródła, np. Vita Mathildae, twierdziły, że Matylda wolała widzieć na tronie swojego młodszego syna Henryka. Wspomina też o tym Thietmar (Kronika, Lib. I, Cap. XXI)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Fros H., Sowa F., Księga imion i świętych, t. 4, Kraków 2000, szpalta 223.
  • Święta Matylda na brewiarz.katolik.pl [ostatnia aktualizacja: 07.02.2009]
Poprzednik
Kunegunda Szwabska
Królowa Wschodnich Franków (Niemiec)
919-936
Następca
Edyta Angielska