Maximilian Anton von Thurn und Taxis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maximilian Anton von Thurn und Taxis
Herb Domu Książęcego Thurn und Taxis

Maximilian Anton Lamoral von Thurn und Taxis (ur. 28 września 1831 w Regensburgu; zm. 26 Czerwca 1867 w Regensburgu) był następcą księcia Maximiliana Karla von Thurn und Taxis jako głowy domu książęcego Thurn und Taxis, ale zmarł za życia ojca.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Maksymilian Antoni był synem księcia Maximiliana Karla von Thurn und Taxis i jego pierwszej małżonki Wilhelminy von Dörnberg. Książę miał piętnaścioro rodzeństwa. Większość z jego braci umarła w stosunkowo młodym wieku. Bardzo młodo umarli między innymi: książę Karol Wilhelm, książę Mikołaj, książę Jerzy czy książę Otto. Podobny los spotkał księcia Maksymiliana, który umarł w wieku niespełna 36 lat. Ojciec księcia Maksymiliana zadbał o jego edukację. Maksymilian Antoni pobierał nauki na różnych uniwersytetach. Studiował między innymi prawo i ekonomię. W okresie studiów książę był bardzo popularny i lubiany wśród kolegów. Uchodził za dobrego kompana w towarzystwie, przyjaciela muzyków i pisarzy.

Ślub[edytuj | edytuj kod]

Książę Maksymilian Antoni poślubił Helenę Karolinę Wittelsbach w dniu 24 sierpnia 1858 roku w Possenhofen. Sytuacja księcia Maksymiliana nie była łatwa. Był tym „drugim” w kolejce do ręki księżniczki Heleny. Helena w 1853 roku jechała wraz z matką i siostrą do austriackiego kurortu Bad Ischl, jako „narzeczona” cesarza Franciszka Józefa I. Wypadki potoczył się jednak inaczej. Cesarz zakochał się w siostrze Heleny, Elżbiecie. Fakt ten wywołał spore zamieszanie i stał się przyczyną udręk Heleny. Maksymilian Antoni poznał Helenę gdy miał 26 lat. Został zaproszony do Possenhofen na polowanie. Nie miał pojęcia o planach rodziców, którzy zamierzali poślubić go z Heleną. Niezależnie od tych planów zakochał się w księżniczce i poprosił ją o rękę o czym z radością donosił księciu Maximilianowi Karolowi książę Maksymilian Bawarski, ojciec Heleny[1].

Helena Karolina Wittelsbach

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

Po ślubie Maksymilian i Helena zamieszkali w Regensburgu. Na świat zaczęły przychodzić kolejne dzieci. W 1862 roku urodził się książę Maximilian Maria a pięć lat później książę Albert. Pożycie pary układało się szczęśliwie, choć sytuacja księcia Maksymiliana Antoniego ponownie nie była łatwa. Helena miała zostać cesarzową a została księżną Thurn und Taxis. To była zasadnicza różnica. Poza tym siostra Heleny, cesarzowa Elżbieta bardzo tęskniła za rodziną i rodzeństwem. Cesarz w trosce o żonę słał prośby do Possenhofen o przyjazd najbliższych, a takim prośbom nie sposób było odmówić. Maksymilian Antoni często zostawał słomianym wdowcem. Helena wyjeżdżała, choć niechętnie, albo do Wiednia albo na Korfu. Księżna Ludwika pisała: Helena ponosi ofiarę, lecz robi to na prośbę cesarza. Niewypowiedzianie żal jej było biednego cesarza. Jest on podobno taki smutny i nieszczęśliwy[2]. Obecność Heleny miała wpływ na cesarzową zbawienny. Damy dworu lubiły kiedy Helena była u cesarzowej: Ona ma błogosławiony wpływ na cesarzową, jest przecież sama tak rozsądna i porządna, i mówi jej zawsze prawdę prosto w oczy[3].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pałac, w którym zamieszkiwała rodzina księcia został odnowiony i lepiej wyposażony technicznie, także dzieci bawiąc się mogły korzystać z różnych udogodnień, zarówno podczas zabawy w pałacu, jak i w ogrodzie. Szczególną uwagę rodziców zajmowało zdrowie dzieci. Jedynie Luiza zdawała się być bardziej odporna. Pozostałe dzieci często zapadały na różne dolegliwości. Zwłaszcza ukochany Maximilian Maria był podatny na rozmaite choroby. Matka stale czuwała nad jego zdrowiem. Wyjątkowo boleśnie mały książę przechodził szkarlatynę, po której pozostał trwały ślad w postaci wady serca. Wada ta przyczyniła się do jego przedwczesnej śmierci i stała się powodem choroby umysłowej matki.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Małżeństwo księcia następcy trwało prawie 9 lat. Układało się harmonijnie, ale cień na pożycie małżonków kładła ciągła słabość księcia. Maksymilian Antoni nigdy nie był dobrego zdrowia. W miesiąc po narodzinach syna Alberta odbyły się konsultacje medyczne. Zaobserwowano pogłębiającą się wadę nerek. Wysłano księcia na kurację do Karlsbadu. Niestety kuracja okazała się nieskuteczna. Książę zmarł 26 czerwca 1867 roku w Regensburgu, szczerze opłakiwany przez żonę i ojca[4]. Specjalny list kondolencyjny przesłał na ręce księcia Maximiliana Karola król Ludwik II. Pisał o głębokiej stracie i bólu jaki stał się udziałem całej rodziny[5].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Thurn i Taxis oraz jej "pocztowy" kontekst odgrywają znaczącą rolę w powieści 49 idzie pod młotek Thomasa Pynchona.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karl Alexander von Thurn und Taxis (1770–1827)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maximilian Karl von Thurn und Taxis (1802–1871)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Therese zu Mecklenburg (1773–1839)
Księżniczka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maximilian Anton von Thurn und Taxis (1831–1867)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Konrad Heinrich Ernst Friedrich von Dörnberg (1769-1828)
Baron
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wilhelmine von Dörnberg (1803–1835)
Księżna
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wilhelmine Sophie von Glauburg (1775-1835)
Baronowa
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Przypisy

  1. Heirat Helene In Bayern
  2. Brigitte Hamann, Cesarzowa Elżbieta, Warszawa 1999, s. 138.
  3. Brigitte Hamann, op. cit., s. 150.
  4. Martin Dallmeier, Martha Schad, Das Fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern , Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 1996, s. 115.
  5. Martin Dallmeier, Martha Schad, op. cit., s. 115.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wolfgang Behringer: Thurn und Taxis, Die Geschichte ihrer Post und ihrer Unternehmen, München, Zürich 1990.
  • Desmond Chapman-Huston, Ludwig II: Der verrückte König von Bayern., Dorset Press, New York 1990.
  • Martin Dallmeier, Martha Schad: Das Fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern, Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 1996.
  • Brigitte Hamann: Cesarzowa Elżbieta, Warszawa 1999.
  • Erika Bestenreiner: Sisi und ihre Geschwister, Piper München 2002.
  • Jean des Cars: Ludwik II Bawarski. Król rażony szaleństwem, Warszawa 1997.