Metoda Gierasimowa

Metoda Gierasimowa - metoda badawcza stosowana w antropologii fizycznej, polegająca na rekonstrukcji plastycznej wyglądu twarzy człowieka na podstawie zachowanych elementów czaszki. Nazywana jest metodą Gierasimowa od nazwiska rosyjskiego antropologa - Michała Gierasimowa, który stał się współtwórcą otwartego w 1950 roku Laboratorium Rekonstrukcji Plastycznej Radzieckiej Akademii Nauk. Metoda oparta jest na związku między kształtem oraz grubością tkanki miękkiej czaszki a morfologią czaszki. Na początku Gierasimow wykonywał modele w plastelinie, potem metoda została udoskonalona.

Kolejność działań uczonych przy stosowaniu tej metody jest nastepująca:

• wykonanie odlewu czaszki
• wbicie w ważne anatomicznie miejsca kołeczków, na których zaznaczana jest grubość tkanki mięśniowej w danym miejscu
• umieszczenie kulek z polistyrenu w oczodołach
• nałożenie na odlew gliny rzeźbiarskiej na wysokość zaznaczeń na kołeczkach
• uzupełnienie rekontrukcji o włosy, brwi i inne szczegóły.

Metoda ta wykorzystywana jest m.in. w kryminalistyce, czy archeologii.