Metoda Gierasimowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Metoda Gierasimowa – metoda badawcza stosowana w antropologii fizycznej, polegająca na rekonstrukcji plastycznej wyglądu twarzy człowieka na podstawie zachowanych elementów czaszki. Nazywana jest metodą Gierasimowa od nazwiska rosyjskiego antropologa Michała Gierasimowa, który stał się współtwórcą otwartego w 1950 roku Laboratorium Rekonstrukcji Plastycznej Radzieckiej Akademii Nauk. Metoda oparta jest na związku między kształtem oraz grubością tkanki miękkiej czaszki a morfologią czaszki[1]. Na początku Gierasimow wykonywał modele w plastelinie, potem metoda została udoskonalona.

Kolejność działań uczonych przy stosowaniu tej metody jest następująca:

  • wykonanie odlewu czaszki
  • wbicie w ważne anatomicznie miejsca kołeczków, na których zaznaczana jest grubość tkanki mięśniowej w danym miejscu
  • umieszczenie kulek z polistyrenu w oczodołach
  • nałożenie na odlew gliny rzeźbiarskiej na wysokość zaznaczeń na kołeczkach
  • uzupełnienie rekonstrukcji o włosy, brwi i inne szczegóły[2].

Metoda ta wykorzystywana jest m.in. w kryminalistyce, czy archeologii.

Przypisy

  1. B. Hołyst, Kryminalistyka, Warszawa 2004
  2. http://www.kryminalistyka.fr.pl/, stan na: 28.07.2009 r.