Polistyren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polistyren
Polistyren
Ogólne informacje
Monomery CH2=CH-C6H5 (styren)
Struktura meru -[-CH2CH(C6H5)-]-
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Synteza polistyrenu

Polistyren (-[CH2CH(C6H5)]n-) − polimer z grupy poliolefin[1] otrzymywany w procesie polimeryzacji styrenu, pochodzącego zwykle z procesu katalitycznego odwodornienia etylobenzenu (ok. 85% światowej produkcji)[potrzebne źródło], bądź z procesu Halcon-Oxirane (ok. 15% światowej produkcji)[potrzebne źródło] lub z rafinacji ropy naftowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W Polsce przed wybuchem II wojny światowej proces technologiczny otrzymywania polistyrenu opracował polski chemik Kazimierz Smoleński.[2]

Sposób otrzymywania[edytuj | edytuj kod]

Po zmieszaniu z dodatkami, polistyren stanowi podstawę wielu tworzyw sztucznych, oznaczanych literami (PS). Czysty polistyren jest bezbarwnym, twardym, kruchym termoplastem (tworzywem formowanym przez topienie), o bardzo ograniczonej elastyczności.

Jako tworzywo sztuczne, polistyren może być bezbarwny, słabo przezroczysty, lub może być barwiony na dowolne, żywe kolory. Jego zaletą w stosunku do polietylenu i polipropylenu jest niższa temperatura mięknięcia i mniejsza lepkość stopu, dzięki czemu łatwiej jest z niego otrzymywać w procesie formowania wtryskowego niewielkie przedmioty o złożonych kształtach.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Polistyren jako tworzywo lite jest stosowane do produkcji sztucznej biżuterii, szczoteczek do zębów, pudełek do płyt CD, elementów zabawek. Posiada jednak znacznie mniejszą odporność chemiczną od polietylenu i dlatego nie stosuje się go raczej do produkcji opakowań produktów żywnościowych zawierających tłuszcze.

Najbardziej masowym zastosowaniem polistyrenu jest produkcja jego formy spienionej, nazywanej styropianem. Styropian otrzymuje się w wyniku gwałtownego ogrzewania parą wodną polistyrenu w formie granulek, wewnątrz których znajduje się niewielka ilość czynnika spieniającego. Jest nim mieszanina n-pentanu i izo-pentanu. Styropian jest masowo stosowany do produkcji styropianowych płyt izolacyjnych dla budownictwa, do produkcji opakowań w tym również do żywności.

Przypisy

  1. Kenneth S. Whiteley, T. Geoffrey Heggs, Hartmut Koch, Ralph L. Mawer, Wolfgang Immel: Polyolefins. W: Ullmann's Encyclopedia of Chemical Industrial Chemistry. John Wiley & Sons, 2000, s. 32. DOI:10.1002/14356007.a21_487.
  2. Maciej Iłowiecki, "Dzieje nauki polskiej", Interpress, Warszawa 1981, ISBN 8322318766 str.266.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]