Brunon Hołyst

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Brunon Hołyst
Data urodzenia 6 października 1930
Zawód prawnik, wykładowca akademicki
Tytuł profesor nauk prawnych
Alma Mater Uniwersytet Łódzki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Brunon Kazimierz Hołyst (ur. 6 października 1930 w Rogowie[1]) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalizujący się w zagadnieniach kryminalistyki i kryminologii, pionier wiktymologii i suicydologii w Polsce[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1952 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Łódzkim[3]. Uzyskiwał następnie stopnie naukowe doktora (jako pierwsza osoba w Polsce obronił doktorat z zakresu kryminalistyki[1]) i doktora habilitowanego, a w 1978 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych. W pracy naukowej specjalizuje się w takich dziedzinach jak kryminalistyka, kryminologia, profilaktyka społeczna, suicydologia i wiktymologia[3]. Opublikował około tysiąca prac naukowych, tłumaczonych na liczne języki[1], w tym ponad 50 pozycji książkowych[2].

Zawodowo związany z Uniwersytetem Łódzkim, gdzie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego w Katedrze Postępowania Karnego i Kryminalistyki na Wydziale Prawa i Administracji. Był także wykładowcą Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pułtusku, Szkole Wyższej im. Pawła Włodkowica w Płocku, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie i Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego. Został również profesorem na Wydziale Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Administracji Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, a także kierownikiem Katedry Kryminalistyki, Kryminologii i Resocjalizacji oraz rektorem Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Warszawie[3]. Prowadził gościnne wykłady na licznych uczelniach zagranicznych[1].

Zaangażowany w działalność różnych organizacji naukowych, rad doradczych i konsultacyjnych, w tym rady konsultacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego i komitetu doradczego Komendanta Głównego Policji[1]. W latach 1985–2004 był prezesem Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej[4]. Był współtwórcą Polskiego Towarzystwa Kryminalistycznego i wieloletnim redaktorem wydawanych przez tę organizację periodyków[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2010 prezydent Bronisław Komorowski, za wybitne zasługi dla wymiaru sprawiedliwości i rozwoju polskiej nauki, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. W 2004 Brunon Hołyst otrzymał Krzyż Oficerski tego orderu[7]. W 2011 został doktorem honoris causa Uniwersytetu w Białymstoku[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kryminalistyka, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 1973 (do 2010 dwanaście wydań)
  • Kryminologia, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa 1977 (do 2009 dziesięć wydań)
  • Na granicy życia i śmierci, Iustitia, Warszawa 1994
  • Psychologia kryminalistyczna, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 (do 2009 trzy wydania)
  • Samobójstwo: praca zbiorowa (współred.), PTHP, Warszawa 2002
  • Terroryzm, t. 1 i 2, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009
  • Wandalizm (red.), PWN, Warszawa 1984
  • Wielka encyklopedia prawa. Wyd. 2 (red.), Prawo i Praktyka Gospodarcza, Warszawa 2005
  • Wiktymizacja społeczeństwa polskiego w świetle badań ogólnopolskich (współautor), Wyższa Szkoła Administracyjno-Społeczna, Warszawa 2011
  • Wiktymologia, PWN, Warszawa 1990 (do 2011 cztery wydania)
  • Wykrywalność sprawców zabójstw, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1967[8]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Prof. Brunon Hołyst – doctorem hc Uniwersytetu w Białymstoku. pap.pl, 11 kwietnia 2011. [dostęp 2012-08-29].
  2. 2,0 2,1 Magdalena Bajer: Hołystowie. forumakad.pl. [dostęp 2012-08-29].
  3. 3,0 3,1 3,2 Brunon Hołyst w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2012-08-29].
  4. O PTHP. pthp.org.pl. [dostęp 2012-08-29].
  5. Historia PTK. kryminalistyka.pl. [dostęp 2012-08-29].
  6. M.P. z 2011 r. Nr 3, poz. 33
  7. M.P. z 2005 r. Nr 8, poz. 143
  8. Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 2012-08-29].