Monaster Smolny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Smolny Monaster Zmartwychwstania Pańskiego
Воскресенский Смольный монастырь
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 7810656000[1]
Widok na sobór monasterski
Widok na sobór monasterski
Państwo  Rosja
Miejscowość Petersburg
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia eparchia petersburska i ładoska
Klauzura nie
Typ monasteru żeński
Liczba mniszek (1744) 200
Obiekty sakralne
Sobór Sobór Zmartwychwstania Pańskiego
Fundator Elżbieta Romanowa
Styl barok
Data zamknięcia 1764
Położenie na mapie Petersburga
Mapa lokalizacyjna Petersburga
Smolny Monaster Zmartwychwstania Pańskiego
Smolny Monaster Zmartwychwstania Pańskiego
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Smolny Monaster Zmartwychwstania Pańskiego
Smolny Monaster Zmartwychwstania Pańskiego
Ziemia 59°56′55″N 30°23′42″E/59,948611 30,395000Na mapach: 59°56′55″N 30°23′42″E/59,948611 30,395000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Monaster Smolny (Smolny Monaster Zmartwychwstania Pańskiego) – nieczynny żeński klasztor prawosławny w Petersburgu, założony na polecenie carycy Elżbiety Romanowej, funkcjonujący w latach 1744–1764.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Monaster został usytuowany na placu, gdzie w okresie tworzenia przez Piotra I rosyjskiej floty wyrabiano smołę na potrzeby okrętów. Stąd pochodzi jego powszechnie używana potoczna nazwa[2]. Caryca Elżbieta Romanowa zleciła budowę klasztoru prawdopodobnie dlatego, że miała zamiar sama wycofać się do niego, gdy podeszły wiek uniemożliwi jej spełnianie obowiązków państwowych. Kompleks budynków klasztornych zaprojektował Bartolomeo Rastrelli[2]. W monasterze miało stale zamieszkiwać 200 mniszek, co sprawiło, że w 1764, po wprowadzeniu podziału klasztorów na klasy został on zakwalifikowany do najwyższej, pierwszej, przewidzianej dla największych liczebnie wspólnot. Jednak już cztery lata później klasztor został zlikwidowany (w 1764 pozostało w nim pięć mniszek[3]), zaś jego zabudowania przejął Instytut Szlachetnie Urodzonych Panien[4]. Według innego źródła klasztor formalnie istniał do 1822, gdy został zamknięty z braku sióstr[3].

Władysław Serczyk w następujący sposób opisuje sobór monasterski, który nazywa najpiękniejszym elementem całego kompleksu:

Quote-alpha.png
Dzięki zbliżeniu do siebie tradycyjnych w rosyjskim budownictwie sakralnym pięciu wież uzyskano smukłą, strzelistą sylwetkę, nie przypominającą niemal zupełnie swoich średniowiecznych pierwowzorów[2].

Zaprojektowany przez Rastrellego sobór nie został ukończony za jego życia (architekt zmarł w 1771)[2]; prace nad wykończeniem wnętrza obiektu trwały jeszcze po zlikwidowaniu klasztoru, dla którego był wznoszony, do 1835[5].

Kontynuatorem tradycji Monasteru Smolnego jest powstały w 1849 Nowodziewiczy Monaster Zmartwychwstania Pańskiego[3].

Współcześnie (2011) sobór Monaster Smolnego jest użytkowany jako sala koncertowa. Budynki dawnego Instytutu Smolnego są w posiadaniu różnych instytucji[5].

Przypisy

  1. Strona rejestru
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Serczyk W.: Kultura rosyjska XVIII wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1984, s. 172. ISBN 83-04-01396-7.
  3. 3,0 3,1 3,2 ВОСКРЕСЕНСКИЙ НОВОДЕВИЧИЙ МОНАСТЫРЬ (ros.). www.encspb.ru. [dostęp 2011-11-18].
  4. Sojkin P.: Prawosławnyja russkija obitieli. Petersburg: 1910, s. 187. ISBN 83-04-01396-7.
  5. 5,0 5,1 Petersburg: Smolny Cathedral (ang.). www.saint-petersburg.com. [dostęp 2011-11-18].