Nándor Gion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nándor Gion (ur. 1 lutego 1941 w Srbobran, zm. 27 sierpnia 2002 w Segedyn) – węgierski pisarz.

Ukończył filologię węgierską na Uniwersytecie w Nowym Sadzie. Pracował jako dziennikarz radiowy oraz kierował teatrem w Nowym Sadzie. W 1993 roku wyjechał z Jugosławii i zamieszkał w Budapeszcie.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Kétéltűek a barlangban (1968)
  • Testvérem, Joáb (1969)
  • Engem nem úgy hívnak (1970)
  • Ezen az oldalon (1971)
  • Postarablók (1972)
  • Virágos katona (1973)
  • Olyan, mintha nyár volna (1974)
  • Grał także dla łotrów (Latroknak is játszott, 1976, polski przekład 1985, tłum. Krystyna Pisarska, ISBN 8307011833)
  • A kárókatonák még nem jöttek vissza (1977)
  • Salwa na cześć czarnego bawołu (Sortűz egy fekete bivalyért, 1982, polski przekład 1987, ISBN 8310091877)
  • Az angyali vigasság (1985)
  • Börtönről álmodom mostanában (1990)
  • Izsakhár (1994)
  • Mint a felszabadítók (1996)
  • Sorsfordítók – 23 orvos legszebb történetei (1996)
  • Ez a nap a miénk (1997)
  • Rózsaméz
  • Aranyat talált
  • Mit jelent a tök alsó? Novellák a hagyatékból (2004)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]