Namorzynek maskareński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Namorzynek maskareński
Acrocephalus rodericanus
(Newton, 1865)
Namorzynek maskareński
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina trzciniaki
Rodzaj Acrocephalus
Gatunek namorzynek maskareński
Synonimy
  • Drymoeca? rodericana A. Newton, 1865[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Namorzynek maskareński (Acrocephalus rodericanus) – gatunek ptaka z rodziny trzciniaków (Acrocephalidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten występuje endemicznie na wyspie Rodrigues należącej do Republiki Mauritiusu. Jego populacja systematycznie malała aż do roku 1979, kiedy ornitolodzy doliczyli się 17 ptaków (w tym 8 par). Od 1982 roku liczba ta systematycznie rosła, by w 1999 osiągnąć pułap 150 dorosłych osobników (badania z roku 2004 wskazują, że od tego czasu utrzymuje się na stałym poziomie).

Środowiskiem naturalnym namorzynka maskareńskiego są gęste zarośla, szczególnie te zdominowane przez introdukowane na wyspę czapetki jambos (Syzygium jambos), wśród których w 1999 roku 78% populacji wyprowadzało lęgi (gęstość zasiedlenia tego typu obszarów wynosi około 2,3 osobnika na hektar). Ponadto w nieco mniejszym zagęszczeniu (0,5 osobnika na hektar) występuje na plantacjach mahoniowców (Swietenia), tabebui (Tabebuia) i araukarii (Araucaria). Z niezrozumiałych dla ornitologów przyczyn namorzynek maskareński nie zasiedlił do tej pory części obszarów o odpowiednim składzie gatunkowym roślin.

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Trzciniak średniej wielkości – długość ciała dorosłego osobnika około 13,5 cm. Upierzenie grzbietu oliwkowobrązowe, brzucha zielonkawoszare. Gatunek ten charakteryzują ponadto stosunkowo długi, żółtaworóżowy dziób oraz szare nogi.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy trwa od końca września do marca. Gniazdo w kształcie miski wisi do 9 metrów nad ziemią zawieszone na rozdwojeniu gałęzi. Samica składa od 2 do 3 jaj, opiekę nad potomstwem sprawuje zarówno samiec, jak i samica. Niektóre pary przystępują do lęgu dwukrotnie w ciągu jednego sezonu.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Namorzynek maskareński większość czasu spędza na szukaniu owadów w koronach drzew.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

W latach 50. i 60. XX wieku roślinność naturalna wyspy została prawie całkowicie zniszczona przez miejscową ludność z powodu wyrębu drzew i wypalania lasów dla celów rolniczych. Rodrigues stała się przez to jedną z najbardziej zdegradowanych wysp tropikalnych. Działania podjęte w latach 70. mające na celu ponowne utworzenie areału lęgowego spowodowały wzrost populacji namorzynka maskareńskiego. Zdołał on przystosować się do nowo powstałych zadrzewień składających się głównie z gatunków introdukowanych. Aby ograniczyć zapotrzebowanie na drewno opałowe, zaczęto na masową skalę używać gazu ziemnego. Do wzrostu liczebności gatunku w ciągu ostatnich lat przyczynił się również brak klęsk żywiołowych. W dzisiejszych czasach największym zagrożeniem dla namorzynka maskareńskiego są niszczące ich gniazda szczury.

Przypisy

  1. Rodrigues Brush-warbler (Acrocephalus rodericanus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-10-04].
  2. Acrocephalus rodericanus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]