Napięcie znamionowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Napięcie znamionowe – maksymalne napięcie prądu elektrycznego jakie może być podane w sposób trwały na element lub urządzenie elektrotechniczne, np. rezystor czy transformator. W transformatorach rozróżnia się napięcie znamionowe uzwojenia pierwotnego i wtórnego. Po przekroczeniu napięcia znamionowego element może ulec zniszczeniu na skutek przebicia elektrycznego izolacji lub pracować z bardzo dużymi stratami.

Określane bywa "znamionowe napięcie udarowe", "znamionowe napięcie wytrzymywane krótkotrwałe", "znamionowe napięcie probiercze", "znamionowe napięcie izolacji" i "znamionowe napięcie pracy" i inne - w zależności od specyfiki pracy elementu lub urządzenia.

Niektóre elementy elektrotechniczne mogą pracować zarówno przy napięciu stałym, jak i przy napięciu przemiennym. Dla takich elementów określa się zarówno znamionowe napięcie stałe, jak i znamionowe napięcie przemienne, zazwyczaj jako wartość skuteczną napięcia sinusoidalnie przemiennego. Jeśli nie podano częstotliwości, to przyjmuje się 50 Hz.

Napięcia znamionowe sieci oraz urządzeń elektroenergetycznych prądu stałego i przemiennego niskiego napięcia, według IEC 38.
Rodzaj prądu Napięcie znamionowe
Bardzo niskie napięcie Niskie napięcie
Prąd stały 6, 12, 24, 36, 48, 60, 72, 96, 110 220, 440, 750, 1500
Prąd przemienny 6, 12, 24, 48 120/240¹, 230/400², 277/480², 400/690², 1000²
¹⁾ Układ jednofazowy trójprzewodowy

²⁾ Układy trójfazowe trój- i czteroprzewodowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]