Nicholas Patrick

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nicholas James MacDonald Patrick

Nicholas James MacDonald Patrick (ur. 22 marca 1964 w Saltburn, hrabstwo North Yorkshire, Wielka Brytania), inżynier, amerykański astronauta. Obywatel USA od 1994.

Wykształcenie oraz praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1978-1982 – uczęszczał do szkoły średniej (Harrow School), w Londynie Wielka Brytania.
  • 1986 – ukończył Uniwersytet Cambridge (University of Cambridge) w Wielkiej Brytanii i uzyskał licencjat w dziedzinie budowy maszyn. Podczas studiów przeszedł szkolenie lotnicze w uniwersyteckiej eskadrze królewskich sił powietrznych Wielkiej Brytanii (Royal Air Force’s Cambridge University Air Squadron).
  • 19861990 – po studiach przeniósł się do Bostonu w stanie Massachusetts gdzie przez cztery lata pracował jako inżynier w firmie General Electric. Zajmował się silnikami produkowanymi przez tą firmę.
  • 1990-1996 – na Uniwersytecie Cambridge uzyskał tytuł magistra. Tytuł magistra budowy maszyn uzyskał również na MIT (Massachusetts Institute of Technology). Na tej uczelni pozostał jako asystent. Zajmował się telerobotyką, psychologią lotnictwa, teorią zarządzania i ekonometrią. Później był wykładowcą na wydziale budowy maszyn. Pracę na uczelni łączył z obowiązkami pilota-instruktora aeroklubu (Hanscom Field’s East Coast Aero Club) oraz programisty w jednej z firm działającej na rynku medycznym.
  • 1996-1998 – uzyskał doktorat (budowa maszyn) na MIT. Później rozpoczął pracę w wydziale samolotów pasażerskich firmy Boeing w Seattle, stan Waszyngton. W tym samym czasie był pilotem instruktorem w firmowym aeroklubie. Jest autorem trzech patentów.

Nicholas Patrick wylatał w sumie ponad 1 800 godzin na ponad 20 typach samolotów i śmigłowców, w tym 800 jako pilot-instruktor.

Praca w NASA i kariera astronauty[edytuj | edytuj kod]

  • 19984 czerwca został przyjęty do 17 grupy astronautów NASA.
  • 1999 – w sierpniu zakończył przeszkolenie podstawowe i uzyskał kwalifikacje specjalisty misji. Podczas tego szkolenia zapoznał się m.in. z systemami wahadłowców oraz Międzynarodowej Stacji Kosmicznej jak również odbył trening przetrwania w warunkach ekstremalnych oraz opanował podstawy pilotażu samolotu treningowego T-38. Później został skierowany do Biura Astronautów NASA gdzie rozpoczął pracę w wydziale ds. stacji kosmicznej (Space Station Branch). Obecnie zajmuje się zagadnieniami rozwoju przyszłych pojazdów kosmicznych NASA.
  • 2003-2004 – podczas lotu 8 stałej załogi Międzynarodowej Stacji Kosmicznej wchodził w skład załogi wspierającej (Crew Support Astronaut).
  • 2005 – w lutym został wyznaczony do załogi STS-116 jako specjalista misji.
  • 2006 - W dniach 10 - 22 grudnia uczestniczył na pokładzie wahadłowca Discovery w misji STS-116.
  • 2007 – w sierpniu dowodził 10-dniową podwodną misją NEEMO 13 (NASA Extreme Environment Mission Operations) realizowaną u wybrzeży Florydy przez NASA i NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration) . W eksperymencie wziął również udział Richard Arnold z korpusu astronautów NASA oraz japoński kandydat na astronautę Satoshi Furukawa. Rezultaty badań mają być wykorzystane przez NASA m.in. w pracach nad powrotem astronautów na Księżyc i ewentualnej misji załogowej na Marsa.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • nagroda Dyrektora JSC za wkład w aktualizacje awioniki wahadłowców (2002)

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczyła Nicholas J. Patrick
Data startu Statek kosmiczny Data lądowania Statek kosmiczny Funkcja Czas trwania
1
10 grudnia 2006
STS-116
Discovery
F-33
22 grudnia 2006
STS-116
Discovery
F-33
Specjalista misji (MS-1)
12 dni 20 godzin 44 minuty i 24 sekundy[1]
Łączny czas spędzony w kosmosie — 12 dni 20 godzin 44 minuty i 24 sekundy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. NASA: Relacja z lądowania misji STS-116 (ang.). [dostęp 2010-09-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]