Nowa Synagoga we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nowa Synagoga we Wrocławiu
Państwo  Polska
Data budowy 1865-1872
Data zburzenia 9 na 10 listopada 1938
Tradycja liberalna
Architekt Edwin Oppler
Budulec murowana
Obecnie nie istnieje
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Nowa Synagoga we Wrocławiu
Nowa Synagoga we Wrocławiu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nowa Synagoga we Wrocławiu
Nowa Synagoga we Wrocławiu
Ziemia 51°06′14″N 17°01′41″E/51,104000 17,028000Na mapach: 51°06′14″N 17°01′41″E/51,104000 17,028000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Pomnik na miejscu synagogi

Nowa Synagoga we Wrocławiu (niem. Neue Synagoge in Breslau) – zburzona w 1938 r. największa wrocławska synagoga, usytuowana u zbiegu ulic Podwale i Łąkowej.

Nazywana była "Synagogą Na Wygonie", stanowiła centrum judaizmu liberalnego we Wrocławiu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Koncepcja budowy nowej, większej synagogi narodziła się 25 października 1864 roku, gdyż mniejsza synagoga Pod Białym Bocianem nie mogła pomieścić wszystkich chętnych.

Budowę rozpoczęto w 1865 roku i wtedy uroczyście położono kamień węgielny. Plany synagogi sporządził niemiecki architekt pochodzenia żydowskiego Edwin Oppler. Budowę ukończono w 1872 roku, a uroczyste otwarcie synagogi nastąpiło 29 września tego samego roku.

Była, obok Nowej Synagogi w Berlinie, największą synagogą Niemiec i Austrii. Podczas nocy kryształowej z 9 na 10 listopada 1938 roku, bojówki hitlerowskie spaliły synagogę. Po zakończeniu II wojny światowej nie została odbudowana.

W 1998 roku odsłonięto pomnik upamiętniający synagogę, z treściami w językach polskim, niemieckim i hebrajskim: "Wydali na pastwę ognia świątynię twoją aż do gruntu zbezcześcili siedzibę Twego imienia (PS 74,7)".

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Murowany gmach synagogi wzniesiono na planie zmodyfikowanego prostokąta, w stylu neogotycko-neoromańskim. Była jednym z najbardziej charakterystycznych budynków Wrocławia, charakteryzowała ją kopułą wysoka na 73 metry, liczne wieże i sterczyny.

We wnętrzu znajdowała się obszerna główna sala modlitewna, którą otaczały z trzech stron galerie dla kobiet, wsparte za zdobionych kolumnach. Na wschodniej ścianie znajdował się bardzo bogato zdobiony Aron ha-kodesz przed którym stał pulpit kantora i bima.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]