Ołeksandr Omelczenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ołeksandr Omelczenko
Омельченко Олександр Олександрович 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 sierpnia 1938
Zoziw
Mer Kijowa
Okres urzędowania od 1999
do 2006
Poprzednik Łeonid Kosakiwski
Następca Łeonid Czernowecki

Ołeksandr Ołeksandrowicz Omelczenko, ukr. Олександр Олександрович Омельченко (ur. 9 sierpnia 1938 w Zoziwie w obwodzie winnickim) – ukraiński polityk, były mer Kijowa, z wykształcenia inżynier budowlaniec.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do początku lat 90. pracował w budownictwie. Od 1994 pełnił kierownicze funkcje w miejskiej administracji w Kijowie. W 1999 został wybrany merem ukraińskiej stolicy, zajmował to stanowisko do 2006. Od 2001 przez kilka lat kierował Ukraińską Partią "Jedność", działającą głównie w Kijowie. W latach 1996–2006 przewodniczył Ukraińskiej Federacji Hokeja. Przez kilka lat był również prezydentem Stowarzyszenia Miast Ukrainy.

Jako mer Kijowa wystartował w wyborach prezydenckich w 2004, uzyskując w pierwszej turze około 0,5% głosów (8. miejsce z 24 kandydatów). Mimo, iż Ołeksandra Omelczenkę uważano za osobę związaną z dotychczasową władzą, już drugiego dnia pomarańczowej rewolucji przeszedł na stronę opozycji, udzielając poparcia Wiktorowi Juszczence. Decyzja ta miała istotne znaczenie dla koordynacji akcji protestacyjnej (władze Kijowa przekazały uczestnikom protestu swoją siedzibę w centrum miasta, wydały także zarządzenie, zgodnie z którym służby miejskie miały obowiązek udzielać pomocy). Decyzja Ołeksandra Omelczenki przyczyniła się też do postawy dowódców kijowskiej milicji, którzy nieoficjalnie zapewnili przywódców opozycji, iż nie użyją siły przeciwko demonstrantom.

Mimo wsparcia ze strony Bloku Nasza Ukraina nie został ponownie wybrany na dotychczasową funkcję w wyborach w 2006. Nowym merem Kijowa został Łeonid Czernowecki, biznesmen i deputowany (który w wyborach parlamentarnych w 2006 kandydował na posła z listy Bloku Nasza Ukraina), także należący do stronników Wiktora Juszczenki w 2004, a jednocześnie będący jednym z głównych przeciwników Ołeksandra Omelczenki.

W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 mimo związanych z jego osobą kontrowersji z inicjatywy Jurija Łucenki został wpisany na wysokie 13. miejsce na liście kandydatów bloku Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona, co pozwoliło mu uzyskać mandat deputowanego Rady Najwyższej VI kadencji. W trakcie kadencji przeszedł na stronę Partii Regionów, po czym ponownie objął kierownictwo "Jedności". W 2012 nie ubiegał się o reelekcję.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn byłego mera Kijowa, również Ołeksandr Omelczenko, w latach 2002–2007 był posłem do Rady Najwyższej z listy Naszej Ukrainy.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]