Witalij Kłyczko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witalij Wołodymyrowycz Kłyczko
2014-09-12 - Vitali Klitschko - 9019.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1971
Biełowodskoje
Mer Kijowa
Przynależność polityczna UDAR
Okres urzędowania od 5 czerwca 2014
Poprzednik Hałyna Hereha (p.o.)
Odznaczenia
Order „Za zasługi” I stopnia (Ukraina) Order Za Zasługi III klasy (Ukraina) Order Za Odwagę I stopnia (Ukraina)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Witalij Wołodymyrowycz Kłyczko (ukr. Віталій Володимирович Кличко), Witalij Władimirowicz Kliczko (ros. Виталий Владимирович Кличко), (ur. 19 lipca 1971 w Biełowodskoje) – ukraiński bokser wagi ciężkiej, założyciel partii politycznej Ukraiński Demokratyczny Alians na rzecz Reform (UDAR), od 5 czerwca 2014 mer Kijowa, od 12 października 2008 do 16 grudnia 2013[1] roku mistrz świata organizacji WBC w kategorii ciężkiej. Starszy brat innego bokserskiego czempiona, Wołodymyra Kłyczki.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Boxing pictogram.svg Witalij Kłyczko
{{{nazwa}}}
Pseudonim Dr. Iron Fist
Obywatelstwo Ukraina
Wzrost 201[2] cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 47
Zwycięstwa 45
Przez nokauty 41
Porażki 2
Remisy 0
Strona internetowa

Jako amator był kilkukrotnym mistrzem świata w kick-boxingu w formule full contact oraz wicemistrzem świata w boksie w wadze superciężkiej.

W zawodowym boksie zadebiutował 16 listopada 1996 roku, pokonując w drugiej rundzie Amerykanina Tony'ego Bradhama. W 1999 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBO pokonując przez nokaut Herbiego Hide'a. W kwietniu 2000 roku Witalij Kłyczko stracił tytuł na rzecz Chrisa Byrda. 21 czerwca 2003 roku walczył z Lennoxem Lewisem o pasy WBC i IBO. Sędzia nie dopuścił go do 7. rundy wskutek obrażeń odniesionych w walce. Z powodu zakończenia przez Lewisa kariery, nie doszło do rewanżu. 24 kwietnia 2004 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBC, pokonując w 8. rundzie Corrie'ego Sandersa. Po pokonaniu 11 grudnia 2004 roku Danny'ego Williamsa Kłyczko ogłosił zakończenie sportowej kariery. Powrócił jednak na ring po kilkuletniej absencji 11 października 2008 roku. Podczas gali w berlińskiej O2 World Arena Ukrainiec pokonał przez TKO w 8. rundzie Nigeryjczyka Samuela Petera, odbierając mu mistrzostwo świata wagi ciężkiej organizacji WBC.

W kolejnych obronach pasa WBC pokonał m.in. Juana Carlosa Gómeza (TKO w 9. rundzie; 21.03.2009), Chrisa Arreolę (TKO w 10. rundzie; 26.09.2009), Kevina Johnsona (jednogłośna decyzja; 12.12.2009), Alberta Sosnowskiego (KO w 10. rundzie; 29.05.2010), Shannona Briggsa (jednogłośna decyzja; 16.10.2010) oraz Odlaniera Solísa (TKO/kontuzja kolana[3] w 1. rundzie; 19.03.2011).

10 września 2011 roku na nowo otwartym Stadionie Miejskim we Wrocławiu, w dziewiątej z kolei obronie tytułu pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie Tomasza Adamka[4].

18 lutego 2012 roku w kolejnej obronie tytułu wygrał jednogłośnie na punkty z Dereckiem Chisorą[5]. W następnej jedenastej walce broniącej tytuł, 8 września 2012 roku w Moskwie. Ukrainiec pokonał przez nokaut techniczny w 4 rundzie Niemca Manuela Charra[6].

15 grudnia 2013 Zarząd federacji WBC podjął decyzję przyznania Kliczce statusu "Mistrza w zawieszeniu". Tym samym utracił on tytuł mistrza świata z prawem walki w każdej chwili i w pierwszej kolejności o ponowny tytuł[1].

Jego wieloletnim trenerem jest Niemiec Fritz Sdunek.

Witalij Kłyczko w czasie protestów na Ukrainie, 2013

Poza boksem[edytuj | edytuj kod]

Podobnie jak jego brat, studiował sport na Uniwersytecie Kijowskim. Ma doktorat, pracę doktоrską obronił 29 lutego 2000 roku[7][8].

W kwietniu 2010 roku założył partię polityczną Ukraiński Demokratyczny Alians na rzecz Reform (UDAR), której został przewodniczącym[9]. Dwukrotnie kandydował na stanowisko mera Kijowa. W 2006 roku poparło go 23% głosujących (2. miejsce)[10], a w 2008 − 17,9% (3. miejsce)[11]. Od 2012 jest deputowanym Rady Najwyższej Ukrainy.

Uważa się za rosyjskojęzycznego Ukraińca[12]. Zna również język ukraiński, choć jak sam przyznaje "niezbyt dobrze"[13]. Biegle włada niemieckim i angielskim, dobrze rozumie polski (w czasach kariery amatorskiej wielokrotnie trenował na warszawskim AWF-ie)[14].

Odgrywał ważną rolę podczas protestów na Ukrainie na przełomie 2013/2014. Początkowo zadeklarował start w przyśpieszonych wyborach prezydenckich w 2014[15], jednak potem zmienił decyzję ofiarując swoje wsparcie dla kandydatury Petro Poroszenki[16]. Jednocześnie wyraził chęć wzięcia czynnego udziału w wyborach na mera Kijowa[17], które wygrał 25.05.2014 r. Uroczyste zaprzysiężenie nastąpiło 5 czerwca 2014[18].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Witalij Kliczko pozbawiony pasa WBC. wp.pl. [dostęp 2012-12-16].
  2. 7033&cat= boxer Vitali Klitschko. boxrec.com.
  3. WBC: Cios Witalija nie przewrócił Solisa. ringpolska.pl, 23 marca 2011. [dostęp 2012-02-20].
  4. Adamek – Kliczko. Tytuł nie dla Adamka. Techniczny nokaut w 10. rundzie.
  5. Vitali fails to stop Chisora – I4U News (ang.). [dostęp 2012-02-19].
  6. Boks. Kliczko pokonał Charra przez techniczny nokaut. sport.pl. [dostęp 2012-11-12].
  7. Fabian Weber: Calling Dr. Klitschko (ang.). 2000-02-29. [dostęp 2010-08-24].
  8. Віталій Володимирович Кличко: Методика визначення здібностей боксерів у системі багатоетапного спортивного відбору : Диссертационная работа канд. наук: 24.00.01. 2000.
  9. Bokser Witalij Kliczko założył partię UDAR
  10. Kyiv gets first new mayor in decade (ang.). 29 marca 2006. [dostęp 2012-03-05].
  11. Ukraine's Kiev mayor wins re-election (ang.). 29 maja 2008. [dostęp 2012-03-05].
  12. Инна Образцова. Братья Кличко: «Мы не клоны». „Аргументы и факты”. nr 19 (25), 6 października 2003 (ros.). 
  13. Александр Сиротин. Виталий и Владимир Кличко. Интервью нашему корреспонденту. „Чайка”. nr 10 (189), 16 maja 2011 (ros.). 
  14. Michał Bugno: Kliczko: Adamek nie ma szans na tytuł. Wirtualna Polska, 24 maja 2011. [dostęp 2011-07-19].
  15. Ukraina: Kliczko potwierdza start w wyborach prezydenckich (pol.). fakty.interia.pl, 2014-02-25. [dostęp 2014-02-25].
  16. Kliczko nie wystartuje w wyborach. rp.pl. [dostęp 2014-03-30].
  17. Klitschko will run for mayor of Kyiv (ang.). en.interfax.com.ua. [dostęp 2014-03-30].
  18. Witalij Kliczko oficjalnie merem Kijowa. "Zero tolerancji dla korupcji". tvn24.pl. [dostęp 2014-06-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]