Witalij Kłyczko
|
|||
 |
|||
| Pseudonim | Dr. Iron Fist | ||
| Data i miejsce urodzenia | 19 lipca 1971 Biełowodskoje, Kirgiska SRR, ZSRR |
||
| Obywatelstwo |  Ukraina |
||
| Wzrost | 201 cm[1] cm | ||
| Styl walki | praworęczny | ||
| Kategoria wagowa | ciężka | ||
| Bilans walk zawodowych | |||
| Liczba walk | 47 | ||
| Zwycięstwa | 45 | ||
| Przez nokauty | 41 | ||
| Porażki | 2 | ||
| Remisy | 0 | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Witalij Wołodymyrowycz Kłyczko (ukr. Віталій Володимирович Кличко), Witalij Władimirowicz Kliczko (ros. Виталий Владимирович Кличко), (ur. 19 lipca 1971 w Biełowodskoje) – ukraiński bokser wagi ciężkiej, od 12 października 2008 roku mistrz świata organizacji WBC w kategorii ciężkiej. Starszy brat innego bokserskiego czempiona, Wołodymyra Kłyczki.
Spis treści |
Kariera sportowa [edytuj]
| Dorobek medalowy | |||||||||
|
|||||||||
Jako amator był kilkukrotnym mistrzem świata w kick-boxingu w formule full contact oraz wicemistrzem świata w boksie w wadze superciężkiej.
W zawodowym boksie zadebiutował 16 listopada 1996 roku, pokonując w drugiej rundzie Amerykanina Tony'ego Bradhama. W 1999 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBO pokonując przez nokaut Herbiego Hide'a. W kwietniu 2000 roku Witalij Kłyczko stracił tytuł na rzecz Chrisa Byrda. 21 czerwca 2003 roku walczył z Lennoxem Lewisem o pasy WBC i IBO. Sędzia nie dopuścił go do 7. rundy wskutek obrażeń odniesionych w walce. Z powodu zakończenia przez Lewisa kariery, nie doszło do rewanżu. 24 kwietnia 2004 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBC, pokonując w 8. rundzie Corrie'ego Sandersa. Po pokonaniu 11 grudnia 2004 roku Danny'ego Williamsa Kłyczko ogłosił zakończenie sportowej kariery. Powrócił jednak na ring po kilkuletniej absencji 11 października 2008 roku. Podczas gali w berlińskiej O2 World Arena Ukrainiec pokonał przez TKO w 8. rundzie Nigeryjczyka Samuela Petera, odbierając mu mistrzostwo świata wagi ciężkiej organizacji WBC.
W kolejnych obronach pasa WBC pokonał m.in. Juana Carlosa Gómeza (TKO w 9. rundzie; 21.03.2009), Chrisa Arreolę (TKO w 10. rundzie; 26.09.2009), Kevina Johnsona (jednogłośna decyzja; 12.12.2009), Alberta Sosnowskiego (KO w 10. rundzie; 29.05.2010), Shannona Briggsa (jednogłośna decyzja; 16.10.2010) oraz Odlaniera Solísa (TKO/kontuzja kolana[2] w 1. rundzie; 19.03.2011).
10 września 2011 roku na nowo otwartym Stadionie Miejskim we Wrocławiu, w dziewiątej z kolei obronie tytułu pokonał przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie Tomasza Adamka[3].
18 lutego 2012 roku w kolejnej obronie tytułu wygrał jednogłośnie na punkty z Dereckiem Chisorą[4]. W następnej jedenastej walce bronącej tytuł, 8 września 2012 roku w Moskwie. Ukrainiec pokonał przez nokaut techniczny w 4 rundzie Niemca Manuela Charra[5]
Jego wieloletnim trenerem jest Niemiec Fritz Sdunek.
| Poprzednik Herbie Hide |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBO 26 czerwca 1999 − 4 stycznia 2000 |
Następca Chris Byrd |
| Poprzednik Lennox Lewis (zwakował) |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC 24 kwietnia 2004 − 9 listopada 2005 (emerytowany) |
Następca Hasim Rahman (promowany tymczasowy mistrz) |
| Poprzednik Samuel Peter |
Mistrz świata wagi ciężkiej WBC 11 października 2008 − nadal |
' |
Poza boksem [edytuj]
Podobnie jak jego brat, studiował sport na Uniwersytecie Kijowskim. Ma doktorat, pracę doktоrską obronił 29 lutego 2000 roku[6][7].
W kwietniu 2010 roku założył partię polityczną Ukraiński Demokratyczny Alians na rzecz Reform (UDAR), której został przewodniczącym[8]. Dwukrotnie kandydował na stanowisko mera Kijowa. W 2006 roku poparło go 23% głosujących (2. miejsce)[9], a w 2008 − 17,9% (3. miejsce)[10].
Uważa się za rosyjskojęzycznego Ukraińca[11]. Zna również język ukraiński, choć jak sam przyznaje "niezbyt dobrze"[12]. Biegle włada niemieckim i angielskim, dobrze rozumie polski (w czasach amatorskiej kariery wielokrotnie trenował na warszawskim AWF-ie)[13].
Przypisy
- ↑ 7033&cat= boxer Vitali Klitschko. boxrec.com.
- ↑ WBC: Cios Witalija nie przewrócił Solisa. ringpolska.pl, 23 marca 2011. [dostęp 2012-02-20].
- ↑ Adamek – Kliczko. Tytuł nie dla Adamka. Techniczny nokaut w 10. rundzie.
- ↑ Vitali fails to stop Chisora – I4U News (ang.). [dostęp 2012-02-19].
- ↑ Boks. Kliczko pokonał Charra przez techniczny nokaut. sport.pl. [dostęp 2012-11-12].
- ↑ Fabian Weber: Calling Dr. Klitschko (ang.). 2000-02-29. [dostęp 2010-08-24].
- ↑ Віталій Володимирович Кличко: Методика визначення здібностей боксерів у системі багатоетапного спортивного відбору : Диссертационная работа канд. наук: 24.00.01. 2000.
- ↑ Bokser Witalij Kliczko założył partię UDAR
- ↑ Kyiv gets first new mayor in decade (ang.). 29 marca 2006. [dostęp 2012-03-05].
- ↑ Ukraine's Kiev mayor wins re-election (ang.). 29 maja 2008. [dostęp 2012-03-05].
- ↑ Инна Образцова. Братья Кличко: «Мы не клоны». „Аргументы и факты”. nr 19 (25), 6 października 2003 (ros.).
- ↑ Александр Сиротин. Виталий и Владимир Кличко. Интервью нашему корреспонденту. „Чайка”. nr 10 (189), 16 maja 2011 (ros.).
- ↑ Michał Bugno: Kliczko: Adamek nie ma szans na tytuł. Wirtualna Polska, 24 maja 2011. [dostęp 2011-07-19].
