Obłoki srebrzyste

Obłoki srebrzyste nad torfowiskiem Kuresoo w Estonii.

Obłoki srebrzyste nad jez. Saimaa w Finlandii.

Obłoki srebrzyste (ang. noctilucent clouds – NLC) – polarne chmury mezosferyczne, są rzadko obserwowanymi chmurami widzianymi w półzmroku przy zmierzchu lub świcie, kiedy słońce jest 6-16 stopni poniżej horyzontu. Najczęściej obserwowane są w pasie pomiędzy 50° i 70° (północnej i południowej szerokości geograficznej). Obłoki srebrzyste są najwyższymi chmurami obserwowanymi z Ziemi, znajdują się w mezosferze około 75–85 km ponad powierzchnią ziemi.

Obłoki srebrzyste są najczęściej obserwowane późną wiosną i latem. Na półkuli północnej najlepszy okres do ich obserwacji zaczyna się w połowie maja i trwa do końca sierpnia.

Historia obserwacji

Odkryto je w 1885 roku, dwa lata po wybuchu wulkanu Krakatau, z którym je początkowo wiązano. Jednak z biegiem czasu, obserwacje obłoków srebrzystych nie stawały się rzadsze, ale coraz częstsze.

Satelita AIM (Aeronomy of Ice in the Mesosphere) został wystrzelony 25 kwietnia 2007 w celu zbadania zmienności tych chmur i ich ewentualnego związku z globalnymi zmianami klimatu. Misja była początkowo planowana na dwa lata, jednak została później przedłużona do 2012 roku.

Skład

Najprawdopodobniej to para wodna osadzająca się wokół spalonych meteorów, ale mogą to być też gazy wylotowe z silników rakiet.

Zobacz też

• Polarne chmury stratosferyczne

Linki zewnętrzne

• Noctilucent Cloud: Observers' Homepage
• wyjaśnienie jak wahadłowce mogą tworzyć obłoki srebrzyste na stronie NASA (ang.)