Obłoki srebrzyste

Obłoki srebrzyste nad torfowiskiem Kuresoo w Estonii.

Obłoki srebrzyste nad jez. Saimaa w Finlandii.

Obłoki srebrzyste (ang. noctilucent clouds – NLC) – polarne chmury mezosferyczne, są rzadko obserwowanymi chmurami widzianymi w półzmroku przy zmierzchu lub świcie, kiedy słońce jest 6-16 stopni poniżej horyzontu. Najczęściej obserwowane są w pasie pomiędzy 50° i 70° (północnej i południowej szerokości geograficznej). Obłoki srebrzyste są najwyższymi chmurami obserwowanymi z Ziemi, znajdują się w mezosferze około 75–85 km ponad powierzchnią ziemi.

Obłoki srebrzyste są najczęściej obserwowane późną wiosną i latem. Na półkuli północnej najlepszy okres do ich obserwacji zaczyna się w połowie maja i trwa do końca sierpnia.

Historia obserwacji

Odkryto je w 1885 roku, dwa lata po wybuchu wulkanu Krakatau, z którym je początkowo wiązano. Jednak z biegiem czasu, obserwacje obłoków srebrzystych nie stawały się rzadsze, ale coraz częstsze.

Satelita AIM (Aeronomy of Ice in the Mesosphere) został wystrzelony 25 kwietnia 2007 w celu zbadania zmienności tych chmur i ich ewentualnego związku z globalnymi zmianami klimatu. Misja była początkowo planowana na dwa lata, jednak została później przedłużona do 2012 roku.

Zobacz też

• Polarne chmury stratosferyczne

Linki zewnętrzne

• Noctilucent Cloud: Observers' Homepage
• wyjaśnienie jak wahadłowce mogą tworzyć obłoki srebrzyste na stronie NASA (ang.)