Ogrody Hamarikyū

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ogrody Hamarikyū (jap. 浜離宮恩賜庭園, Hama-rikyū Onshi Teien)?)
Ogrody Hamarikyū widziane z Shiodome
Ogrody Hamarikyū widziane z Shiodome
Państwo  Japonia
Miejscowość Tokio
Dzielnica Chōū
Powierzchnia 25.01 ha
Data założenia 19 kwietnia 1946
Położenie na mapie Tokio
Mapa lokalizacyjna Tokio
Ogrody Hamarikyū
Ogrody Hamarikyū
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Ogrody Hamarikyū
Ogrody Hamarikyū
Ziemia 35°39′36″N 139°45′43″E/35,660000 139,761944Na mapach: 35°39′36″N 139°45′43″E/35,660000 139,761944
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Główne Informacje[edytuj | edytuj kod]

Ogrody Hamarikyū (Hama-rikyū Onshi Teien (jap. 浜離宮恩賜庭園)?) – teren parkowy w dzielnicy Chūō w Tokio, w Japonii. Umiejscowiony jest u ujścia rzeki Sumida. Ogrody, to liczący około 25 ha teren zielony, zagospodarowany wokół stawu Shioiri i otoczony przez fosę, wypełnioną słoną wodą z Zatoki Tokijskiej. Za czasów siogunatu teren ogrodu był zajmowany przez rezydencję rodu Tokugawa i służył on za miejsce szkolenia sokołów i teren pod uprawę trzciny [1].

W roku 1952 park został uznany za szczególnie cenny pod kątem kulturowym i został objęty ochroną według japońskiego prawa o ochronie dóbr kulturowych. Wstęp do parku kosztuje 300¥[2]. Hamarikyū otwarty jest od godziny 9:00 do 17:00.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XVII w. jeden z członków rodziny Tokugawa, Matsudaira Tsunashige, osuszył część płycizn Zatoki Tokijskiej i utworzył tereny do polowań na kaczki. W 1654 r. zdecydował się zbudować tam rezydencję mającą służyć za dom gościnny dla daimyō odwiedzających Edo (teraz Tokio). W trakcie trwania siogunatu syna Tokugawy Ietsuny, teren przeszedł w całości w ręce rodu Tokugawa. W pożarze w 1725 r. spłonął główny budynek, a poboczne doznały licznych uszkodzeń. Dopiero za czasów sioguna Tokugawy Ienari ogród powrócił do swojej pierwotnej świetności[3]. W 1877 r. park przeszedł na własność Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Na terenie został postawiony jeden z pierwszych murowanych budynków w Japonii. Służył on jako lokum dla zagranicznych gości i oficjeli. W 1879 r. 18. prezydent Stanów Zjednoczonych, Ulysses Grant, był tam goszczony podczas swojej podróży do Japonii. Wspomniany powyżej murowany budynek został zniszczony w 1889 r. Rok później prawa własności do parku otrzymała rodzina cesarska.

W wyniku trzęsienia ziemi w Kanto w 1923 r. i licznych bombardowań w trakcie II wojny światowej ogrody Hamarikyū zostały zniszczone.

W 1945 r. rodzina cesarska przekazała park władzom miasta, z zastrzeżeniem, że ma być to miejsce użytku publicznego[3]. W dniu 19 kwietnia 1946 r. miała miejsce ceremonia otwarcia parku. Od tego czasu zniszczenia były stopniowo naprawiane, a budynki odtwarzane.

Atrakcje i elementy parku[edytuj | edytuj kod]

Ogrody Hamarikyū oferują liczne atrakcje. Cały kompleks stworzony został wokół stawu Shioiri-no-ike (jap. 潮入の池?), który jest ulubionym miejscem odpoczynku ludzi spacerujących po parku. Staw jest zbiornikiem stworzonym sztucznie. Poziom wody kontrolowany jest za pomocą śluzy wodnej. W słonych wodach stawu żyją ryby takie jak: łobany, babki bycze i węgorze. W centrum stawu znajduje się także mała wysepka - Nakajima (jap. 中島?), połączona z lądem za pomocą trzech drewnianych mostów. Pozostałe atrakcje, obecne bądź już nieistniejące to m.in.[3]:

  • dwa stawy stworzone z myślą o polowaniach na kaczki. Każdy ze zbiorników posiada mała wyspę centralną, służącą za siedlisko kaczek. Brzegi stawów pokryte są gęstą roślinnością, która ma ochraniać zwierzęta przed drapieżnikami. Przy stawach znajdują się także małe domki, służące za chatki myśliwych. W 1935 r. powstał pomnik Kamozuka, wzniesiony w celu zadośćuczynienia duszom martwych kaczek;
  • Nakajima-no ochaya (jap. 中島の御茶屋?) - sklep i pawilon herbaciany, ulokowany na wyspie Naka, sprzedający również słodycze dopasowane do tradycji ceremonii herbacianej. Pawilon został wzniesiony w 1707 r. i stanowił miejsce wypoczynku lokalnej arystokracji Edo. Zniszczony dwa razy: w 1724 r. i podczas wojny w 1944 r. Został odtworzony do swojej pierwotnej formy w 1983 r.;
  • shōgun o-agariba - port używany przez shōgunów. Ostatnim shōgunem korzystającym z tej struktury był Tokugawa Yoshinobu, który przybił do tegoż portu w roku 1868, po porażce w bitwie pod Toba-Fushimi. Port został uszkodzony przez tajfun w roku 1949[3];
  • ogród kwiatowy, z szeroką gamą kwiatów sezonowych;
  • drzewa sakury. Na szczególną okazję, jaką jest hanami, park jest specjalnie oświetlany po zmroku;
  • 300-letnia sosna posadzona jeszcze za czasów epoki Edo, przez Tokugawę Ienobu;
  • pokazy szkolonych jastrzębi i sokołów.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Do ogrodu można dostać się za pomocą infrastruktury miejskiej na parę sposobów[1]. Park posiada dwie północne bramy. Dodatkowo można dostać się do niego bezpośrednio z pokładu Promu Tokijskiego płynącego przez 35 minut od Asakusy. Koszt biletu na prom to 750¥.

Główne wyjście[edytuj | edytuj kod]

- Stacja Tsukijishijō ( linia metra Ōedo) - 7 minut drogi spacerem
- Stacja Shiodome ( linia metra Ōedo) - 7 minut drogi spacerem
- Stacja Tsukijishijō ( linia Yurikamome) - 7 minut drogi spacerem
- Stacja Shimbashi ( linia Asakusa ) - 12 minut drogi spacerem

Środkowe wyjście[edytuj | edytuj kod]

- Stacja Shiodome ( linia metra Ōedo) - 5 minut drogi spacerem
- Stacja HamamatsuchōJR - linia Yamanote ) - 15 minut drogi spacerem

Prom wodny[edytuj | edytuj kod]

- Linia Tokio Mizube - przystanek bezpośrednio w parku.
- Prom Tokijski - przystanek bezpośrednio w parku.

Zdjęcia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]