Okręty podwodne typu Balilla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu Balilla
Italian Submarine Domenico Millelire.jpg
Kraj budowy Włochy
Stocznia Muggiano
Zbudowane pięć
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

20 lutego 1927
12 sierpnia 1928
Użytkownicy  Regia Marina,  Marinha do Brasil
Stracone jedna
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 x 533 mm
2 x 533 mm
Uzbrojenie 16 torped, 1 działo 120 mm
2 przeciwlotnicze 13,2 mm (nie Humaita)
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16 węzłów
7 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 1427 ton
• w zanurzeniu 1874 ton
Długość 86,5 metra
Szerokość 7,8 metra
Napęd 2 silniki Diesla Fiat (Humaita: Ansaldo), 2 silniki elektryczne Savigliano, 2 wały napędowe (1600 kW)
Zasięg 13.000 Mm @ 7 węzłów (powierzchnia)
80 Mm @ 4 węzły (zanurzenie)
Załoga 77 (Humaita: 61) oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu Balilla – typ pięciu okrętów podwodnych konstrukcji włoskiej wybudowanych w stoczni Muggiano w latach 1927-1928 dla Regia Marina oraz brazylijskiej marynarki wojennej. Zbudowane w układzie dwukadłubowym krążowniki podwodne dalekiego zasięgu, zostały skonstruowane celem przeprowadzania operacji na Morzy Czerwonym, Oceanie Indyjskim oraz do służby w koloniach. Ich projekt czerpał w znacznym stopniu z konstrukcji niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UE II, którego przedstawiciel U-120 znalazł się po pierwszej wojnie światowej we włoskich rekach. Niezwykłą cechą tych okrętów był pomocniczy silnik Diesla o małej mocy służący do utrzymywania prędkości rejsowej. Jednostki te były łatwe w obsłudze, doświadczały jednak problemów ze stabilnością.

Podczas drugiej wojny światowej okręty podjęły początkowo patrole ofensywne, jednak przy swojej konstrukcji okazały się zbyt duże na warunki służby na Morzu Śródziemnym, w związku z czym przeniesiono je do zadań zaopatrzeniowych obszaru Afryki Północnej. 12 listopada 1942 roku samolot z amerykańskiego lotniskowca zatopił w pobliżu Tobruku "Antonio Sciesa". "Balilla" i "Domenico Millelire" zakończyły służbę w kwietniu 1941 roku, zaś "Enrico Toti" dwa lata później. Brazylijska "Humaita" została skreślona z listy floty w 1951 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 226. ISBN 1-8510-9563-2.