Okręty podwodne typu Scorpène

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu Scorpène
Scorpene Tunku Abdul Rahman.jpg
Rodzaj okrętu SS
Kraj budowy  Francja
Stocznia DCNS
Użytkownicy  Indian Navy
 Marinha do Brasil
 Armada de Chile
 Królewska Malezyjska Marynarka Wojenna
Służba w latach od 9 września 2005
Wyporność:
• na powierzchni 1580 t
• w zanurzeniu 1740 t
Długość 67,56 m
Szerokość 8 m (z usterzeniem)
Napęd 1 x silnik elektryczny Jeumont Schneider Magtronic o mocy 2900 kW
2/4 x generatory elektryczno spalinowe MTU 396 12V SE 84 (o mocy 4 × 632 kW lub 2 × 1250 kW)
2 x baterie akumulatorów ołowiowo kadmowych
1 śruba
Zasięg 6500 Mm/8 w. na powierzchni
550 Mm/4 w. pod wodą
Załoga 31 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Scorpènefrancuskie, konwencjonalne okręty podwodne zaprojektowane w państwowym koncernie Direction des Constructions Navales Services (DCNS) przy współudziale hiszpańskiej stoczni Navantia.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ostatnimi konwencjonalnym okrętami podwodnymi zaprojektowanymi przez francuską firmę Direction des Constructions Navales (DCN – poprzedniczka DCNS) były okręty typu Agosta i Daphné, które zostały zaprojektowane na potrzeby francuskiej marynarki wojennej, a następnie eksportowane. Jednak rezygnacja z użytkowania konwencjonalnych napędów na rzecz atomowych okrętów podwodnych przez marynarkę francuską spowodowały, że liderem w dziedzinie konstruowania i eksportu okrętów podwodnych z napędem konwencjonalnym zostały stocznie niemieckie. Aby przeciwdziałać tej tendencji, na początku lat 90. XX wieku francuski koncern rozpoczął projektowanie nowego okrętu podwodnego z napędem konwencjonalnym przeznaczonego od samego początku tylko na eksport. Ułatwieniem dla konstruktorów była zgoda rządu francuskiego na zaadaptowanie niektórych technologii używanych w budowie okrętów atomowych do prac przy okrętach typu Scorpène. W pracach uczestniczyła również hiszpańska stocznia Navantia, która zdobyte doświadczenia wykorzystała przy opracowywaniu okrętów typu S-80.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Scorpèny są średniej wielkości, dwupokładowymi okrętami podwodnymi z konwencjonalnym napędem, przeznaczonymi do zwalczania żeglugi, okrętów nawodnych i podwodnych, atakowania celów lądowych, operacji specjalnych, stawiania pól minowych i działań rozpoznawczych, zbudowanymi w jednokadłubowym układzie konstrukcyjnym. Okręt swoją budową przypomina atomowe okręty typu Rubis. Kadłub i dziób jednostek pokryty jest materiałem kompozytowym oraz powłoką anechoiczną tłumiącą fale akustyczne. Stery rufowe mają klasyczny układ krzyżowy, stery dziobowe umieszczone są na kiosku okrętów. Kadłub sztywny o średnicy 6200 mm zbudowano ze stali typu 80 HLES (haute limite élastique soudable) wytrzymującej nacisk 80 N/mm². Dzięki temu okręty zanurzają się na głębokość ponad 350 metrów. Wnętrze kadłuba podzielone jest poprzez wstawiony pośrodku koferdam, który mieści śluzę i właz przeznaczony do ewakuacji na dwie strefy. Autonomiczność okrętów wynosi 70 dób.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Scorpène wyposażone są sześć wyrzutni torped kalibru 533 mm oraz magazyn torped w przedziale dziobowym okrętów, mieszczącym do 18 sztuk torped (Indie i Chile zleciły integrację z pociskiem SM-39 Exocet). Wyrzutnie torpedowe przystosowane są również do stawiania min morskich. Uzbrojenie umieszczone jest na hydraulicznym automacie ładującym pociski do wyrzutni. Załadunek torped na okręty odbywa się przy użyciu specjalnego stelaża z obrotową kołyską, dzięki któremu po zdjęciu paneli z dziobowej części okrętu, poprzez luk załadowczy można umieścić uzbrojenie w przedziale torpedowym.

Napęd[edytuj | edytuj kod]

Jednostkę napędową okrętów tworzą silnik elektryczny Magtronic firmy Jeumont Schneidero mocy 2900 kW, dwie baterie akumulatorów ołowiowo kwasowych firmy Hagen, każda ze 180 ogniwami, które ładowane są za pomocą czterech generatorów spalinowo-elektrycznych MTU 396 12V SE 84 o mocy 632 kW każdy lub dwóch generatorów o mocy 1250 kW każdy. Okręty typu Scorpène mogą być również na życzenie odbiorcy wyposażone w system napędowy działający w cyklu zamkniętym, niezależnie od dostępu powietrza atmosferycznego (AIP – Air Independent Propulsion). Obok systemu Stirlinga i ogniw paliwowych niemieckich firm Siemens i Howaldtswerke-Deutsche-Werft AG jest to trzeci działający w takim trybie zespół napędowy. Przedział z zamontowanym systeme AIP nazwany jest modułem MESMA (Module d'Energie Sous-Marine Anaérobie). Okręt z modułem MESMA jest dłuższy (76,2 m) od jednostki bez tego systemu napędowego. Użycie napędu AIP pozwala wydłużyć czas przebywania okrętu pod wodą do trzech tygodni.

Wyposażenia[edytuj | edytuj kod]

Okręty wyposażone są w system SUBTICS (Submarine Tactical Integrated Combat System), zintegrowany system walki dla okrętów podwodnych drugiej generacji. W skład wyposażenia hydrolokacyjnego systemu Thales TSM 2233 wchodzą sonar z dziobową anteną cylindryczną, aktywne i pasywne anteny burtowe, antena holowana, sonar przeciwminowy i urządzenie do pomiaru szumów własnych. Okręt dysponuje również radiolokacyjną stacją nawigacyjną Kelvin-Hughes 1007, pasywnym systemem rozpoznania radiolokacyjnego EDO Reconnaissance Systems AR-9000, peryskopem Sagem APS i masztem optronicznym Sagem SMS. W okrętach przeznaczonych dla chilijskiej marynarki wojennej, zainstalowano opracowany specjalnie dla nich amerykański system walki elektronicznej AR-900[1]

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Do tej pory wybudowano 4 okręty podwodne typu Scorpène, dwa przeznaczone dla Marynarki Wojennej Chile General Carrera (SS-22) i General O'Higgins (SS-23) oraz dwa dla Królewskiej Marynarki Malezji Tunku Abdul Rahman (przekazany marynarce 27 stycznia 2009 roku) oraz Tun Razak (rozpoczął próby morskie 11 lutego 2009 roku). Okręty zamówiły również Indie, które swoje jednostki (sześć) budują we własnej stoczni Mazagon Dock Ltd. w Mumbaju, większość elementów okrętów powstanie w Indiach, ale z Francji mają zostać dostarczone grodzie dziobowe i rufowe, wyrzutnie torpedowe i spora część wyposażenia, w tym systemy bojowe. Ostatnim użytkownikiem jednostek będzie Brazylia, która zamówiła cztery okręty z opcją na piąty. Specjalnie w tym celu Brazylia wybudowała stocznie niedaleko Rio de Janeiro. 16 lipca 2011 roku w brazylijskiej stoczni uroczyście rozpoczęto budowę nowego okrętu podwodnego. Nowa jednostka przeznaczona jest dla Marinha do Brasil (Brazylijska Marynarka Wojenna). Okręt ma wejść do służby w 2017 roku i będzie jednym z czterech jednostek z konwencjonalnym napędem[2]. Zebrane przy ich budowie doświadczenia mają zostać wykorzystane przy budowie kolejnych jednostek, tym razem wykorzystujących napęd atomowy, w realizacji projektu weźmie również udział francuski producent.

Oferta dla Polskiej Marynarki Wojennej[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2014 roku media poinformowały, że producent okrętów, koncern DCNS zapowiedział zaproponowanie ich Polskiej Marynarce Wojennej w planowanym przetargu na trzy nowe okręty podwodne. Podano również, że miałyby one być produkowane i serwisowane w gdyńskiej Stoczni Nauta.[3]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Anthony John Watts: Jane's Underwater Warfare Systems 2001-2002. Janes Information Group, s. 203. ISBN 0-7106-2333-X.
  2. Rusza budowa Scorpène w Brazylii, "Nowa Technika Wojskowa", nr 8 (2011), s. 8, ISSN 1230-1655
  3. Newseria: Trzy okręty podwodne dla polskiej marynarki. 2014-09-18. [dostęp 2014-09-19].