Okratek czerwony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okratek czerwony
Clathrus ruber.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd sromotnikowce
Rodzina sromotnikowate
Rodzaj okratek
Gatunek okratek czerwony
Nazwa systematyczna
Clathrus ruber Mich. ex Pers.
Syn. meth. fung. 2: [241] (Getynga, 1801)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Niedojrzałe, kuliste owocniki okratka czerwonego

Okratek czerwony (Clathrus ruber Mich. ex Pers.) – synantropijny gatunek grzybów z rodziny sromotnikowatych (Phallaceae)[1]. Nazwę polską podał F. Teodorowicz w 1939[2]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

Kulisty, otwarty, mający postać czerwonej kraty z dużymi oczkami. Wydziela bardzo nieprzyjemny zapach zwabiający owady[3].

Zarodniki

Gładkie, owalno-eliptyczne, o wymiarach 4-6 x 1,5-2,5 μm[4].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Przypuszczalnie pierwotnie występował w obszarze basenu Morza Śródziemnego i południowej Francji. Został zawleczony do wielu krajów. W Wielkiej Brytanii znajdywany od połowy XIX wieku[5]. W Polsce pierwszy okaz znaleziono na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie w latach 80. Występuje w Stanach Zjednoczonych, skąd pochodzi podobny gatunek Clathrus crispus. Znany jest z Australazji[6], Wysp Kanaryjskich[7], Karaibów, Azorów, Kanady, Meksyku, Japonii[8]. Na Ukrainie ma status gatunku chronionego i umieszczony jest w Czerwonej Księdze[9].

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Barbara Gumińska: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 1988, s. 459. ISBN 83-09-00714-0.
  4. Michael Kuo. Clathrus ruber. mushroomexpert.com
  5. RWG Dennis The status of Clathrus in England Kew Bulletin, 1955
  6. Cunningham GH. (1931). The Gasteromycetes of Australasia. XI. The Phallales, part II. Proceedings of the Linnaean Society of New South Wales 56(3): 182-200
  7. Eckblad F.-E. (1975). Additions and corrections to the Gasteromycetes of the Canary Islands. Norwegian Journal of Botany 22(4): 243-248.
  8. Minikata K. (1928). Clathrus cancellatus Tournefort new to Japan. Bot Mag (Tokyo) 42(496): 243-245
  9. Sarkina IS, Prydiuk MP, Heluta VP. (2003). Macromycetes of Crimea, listed in the red data book of Ukraine. Ukrayins'kyi Botanichnyi Zhurnal 60(4): 438-446.0