Oktawa (akustyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy akustyki. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Oktawa – w akustyce jest to relacja dwóch dźwięków o stosunku częstotliwości akustycznych 2:1.

Pojęcia oktawa używa także do określenia pasma częstotliwości, którego górna i dolna granica pozostają w stosunku 2:1. W tym wypadku definiuje się trzy częstotliwości charakterystyczne dla pasma oktawy:

  • f_g\, – częstotliwość górna
  • f_d\, – częstotliwość dolna
  • f_o\, – częstotliwość środkowa

które pozostają w następujących zależnościach:

 {{f_g} \over {f_d}} = {{2} \over {1}} \,
 f_d=f_o\cdot\sqrt[-2]{2},
 f_g=f_o\cdot\sqrt[2]{2},
 f_o=f_d\cdot\sqrt[2]{2}=f_g\cdot\sqrt[-2]{2},

Zakres dźwięków słyszalnych został podzielony na dziesięć oktaw o częstotliwościach środkowych odpowiednio: 16 Hz, 31,5 Hz, 63 Hz, 125 Hz, 250 Hz, 0,5 kHz, 1 kHz, 2 kHz, 4 kHz, 8 kHz, 16 kHz[1].

Korzystając z powyższych wzorów można wyliczyć, że najniższa oktawa o częstotliwości środkowej 16 Hz rozciąga się od 11,3 Hz, a najwyższa o częstotliwości środkowej 16 kHz - do częstotliwości 22,6 kHz.

Względna szerokość pasma oktawowego wynosi 70,7% częstotliwości środkowej każdej oktawy.

Na potrzeby analizy infradźwięków i ultradźwięków używa się także podziału na oktawy poniżej i powyżej pasma słyszalnego, budowane w oparciu o ten sam schemat.

Przypisy

  1. w zakresie najniższych częstotliwości występują pewne zaokrąglenia, toteż ustalone częstotliwości środkowe oktaw 31,5 Hz (i 63 Hz) nie są dokładną wielokrotnością (i podwielokrotnością) częstotliwości 16 Hz (i 125 Hz)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]