Ole Nydahl
Ole Nydahl (ur. 19 marca 1941 na północ od Kopenhagi, Dania) jest jednym z pierwszych ludzi Zachodu wykwalifikowanym jako lama i nauczyciel medytacji w szkole karma kagyu, jednej z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego [1]. W znacznym stopniu przyczynił się do przeniesienia buddyzmu na Zachód, w tym również do Polski.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
W 1961 po odbyciu skróconej służby wojskowej rozpoczął studia filozoficzne na uniwersytecie w Kopenhadze. Tematem jego nieukończonej pracy doktorskiej był Aldous Huxley i przynosząca szczęście wizja. W 1966 związał się ze swoją przyszłą żoną Hannah. Studiował również literaturę angielską i niemiecką w Tybindze i Monachium. W trakcie studiów uprawiał boks i obracał się w kręgach kopenhaskich hippisów, zażywając duże ilości substancji psychoaktywnych (głównie haszyszu i LSD). Później dorabiał za pomocą korepetycji z angielskiego oraz przemytu narkotyków z Afryki Północnej oraz Bliskiego i Dalekiego Wschodu (m.in. Indonezji). W 1968 poślubił Hannah i wybrał się wraz z nią w podróż poślubną do Nepalu. Tam oboje zetknęli się po raz pierwszy z buddyzmem tybetańskim.
[edytuj] Praktyka buddyjska
Spotkanie buddyjskich nauk i mistrzów było wielkim przełomem w życiu Olego i Hannah. Ich pierwszym buddyjskim nauczycielem był wielki mistrz szkoły drukpa - Lopon Tseczu Rinpocze. W trakcie drugiej wyprawy do Nepalu, w grudniu 1969 Ole i Hannah zostali jednymi z pierwszych zachodnich uczniów XVI Karmapy Rangdziung Rigpe Dordże, mistrza medytacji i głowy szkoły karma kagyu. Przez następne trzy lata pobierali nauki m.in. u Kalu Rinpocze, XIV Szamarpy Mipama Cieki Lodro, Lopona Tseczu Rinpocze, Dziamgona Kongtrula Rinpocze i Situ Rinpocze. W 1970 wraz z Hannah zarzucił zażywanie narkotyków. W 1972 Karmapa poprosił ich, jako pierwszych ludzi z Zachodu, żeby oboje powrócili do Europy i założyli tam w jego imieniu ośrodki karma kagyu. Po audiencji u królowej Danii Małgorzaty II w 1973 w Kopenhadze powstał pierwszy z ośrodków Dharmy. W październiku tego samego roku odwiedził go XIV Dalajlama Tenzin Gjaco. W trakcie następnych podróży do Nepalu poznał kolejne techniki medytacyjne, w tym praktykę przenoszenia świadomości phowa.
[edytuj] Aktywność
W następnych latach Ole Nydahl założył na całym świecie ponad sześćset świeckich ośrodków medytacji, głównie w Europie, Rosji i USA, które nieustannie odwiedza. Do dziś prowadzi tryb życia podróżującego nauczyciela, prowadząc wykłady i kursy medytacyjne, często codziennie w innym mieście. Regularnie, kilka razy w roku odwiedza też Polskę, gdzie założył ponad sześćdziesiąt ośrodków Buddyzmu Diamentowej Drogi. W 1983 otrzymał od Szamarpy oficjalny tytuł lamy, mimo braku odbycia tradycyjnego, trzyletniego odosobnienia.
Jako nauczyciel jest zwolennikiem przekazywania Dharmy w sposób dostosowany do stylu życia na Zachodzie [2]. Ośrodki zakładane przez niego mają świecki charakter. Uwielbia szybką jazdę na motocyklu, bungee i skoki spadochronowe[3], z których nie zrezygnował nawet po ciężkim wypadku w 2003.
Ole Nydahl jest jednym z najbardziej znanych nauczycieli wspierających Taje Dordże w kontrowersji w sprawie identyfikacji XVII Karmapy.
[edytuj] Kontrowersje
Jego styl życia oraz swobodny sposób prowadzenia wykładów powodowały zarzuty ze strony przywiązanych do tradycji środowisk buddyjskich o rzekome spłycanie przekazu i propagowanie "pop buddyzmu"[4]. Nydahl nazywany bywa przez przeciwników m.in. "McLamą" i uważany za głównego prowodyra w pogłębianiu schizmy w szkole Karma Kagyu[5]. Środowiska związane z Nydahlem znane są z ostrej krytyki XIV Dalajlamy, zarzucając mu wręcz niekiedy współpracę z komunistycznymi władzami Chin w celu opanowania szkoły Karma Kagyu[6].
Część krytyków odmawia mu w ogóle tytułu lamy, uważając "tybetańskie wątki" jego biografii za zmyślone i nieweryfikowalne[7].
Ole Nydahl znany jest ze swojego bardzo liberalnego podejścia do spraw seksualnych; sam przyznawał, że utrzymuje stosunki seksualne ze swoimi uczennicami[8]. W latach 1990-2004 żył w związku bigamicznym, żyjąc jednocześnie z żoną Hannah (zmarłą na raka płuc w 2007) i poznaną w 1984 roku Caty Hartung[9].
Kontrowersje wzbudzały również jego bardzo krytyczne wypowiedzi pod adresem islamu[10], z których zrezygnował w 2005, gdyż, jak stwierdził w otwartym liście do ośrodków Diamentowej Drogi, "społeczeństwa i inteligentna część prasy wreszcie znalazły odwagę, by zająć się nieprzyjemnymi zagadnieniami politycznymi"[11].
[edytuj] Książki Ole Nydahla
- O naturze rzeczy, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co, Warszawa 2008
- Budda i miłość, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co, Warszawa 2007
- Buddowie dachu świata, Wydawnictwo Czerwony Słoń, Gdańsk 2004
- Bungee mądrości, Wydawnictwo Czerwony Słoń, Gdańsk 2003
- Cztery podstawowe praktyki, Wydawnictwo Czerwony Słoń, Gdańsk 2001
- "Wielka Pieczęć"'; Wydanie II, KF Sp. z o.o., Gdańsk 2009
- Jakimi rzeczy są, Wydawnictwo 108, Gdańsk 1995
- Dosiadając tygrysa, Wydawnictwo 108, Gdańsk 1994
- 108 odpowiedzi jogina, Wydawnictwo ATEXT, Gdańsk 1993
- Moja droga do lamów, Wydawnictwo Głodnych Duchów, Warszawa 1991
Przypisy
- ↑ Lama Ole Nydahl: Documents Dokumenty Szamara Rinpocze
- ↑ Ole Nydahl Utrzymując świeżość nauk
- ↑ Ole Nydahl: Doświadczam szczęścia przez cały czas.
- ↑ Adam Kozieł Hip Pop Tybet, Machina, sierpień 1998
- ↑ Robert Stefanicki, Więźniowie Shangri-la, Tygodnik Powszechny, 17 marca 2009
- ↑ Kagyupowie mówią "nie" Jego Świątobliwości Dalaj Lamie. (pol.). diamentowadroga.pl. [dostęp 2011-04-06].
- ↑ Interpreting the Diamond Way: Contemporary Convert Buddhism in Transition (ang.). globalbuddhism.org. [dostęp 2011-04-06].
- ↑ Joe Orso: Lama Ole: Buddhist teacher or charlatan? (ang.). lacrossetribune.com, 2009-11-15. [dostęp 2011-04-06].
- ↑ Caty Hartung Poczułam się wolna
- ↑ Ole Nydahl Gorący tron, wywiad dla Kagyu Life
- ↑ List otwarty Lamy Ole Nydahla, tłum. Grzegorz Kuśnierz
