Olechno Sudymuntowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Olechno Sudymuntowicz
Trąby
Trąby
Data śmierci między 13 sierpnia 1490 a 1 marca 1491
Rodzina Sudymuntowicze
Rodzice Sudymunt Dorgiewicz
nieznana
Małżeństwo Jadwiga Trzecielska
Jadwiga Moniwidówna
Dzieci Olechna Sudymuntówna
Zofia Sudymuntówna
Jadwiga Sudymuntówna
NN Sudymuntówna
Anna Sudymuntówna

Olechno Sudymuntowicz (zm. między 13 sierpnia 1490 a 1 marca 1491) – syn Sudymunta Dorgiewicza, kanclerz i wojewoda wileński od 1477.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka źródłowa na temat Olechna pochodzi z 1446, kiedy otrzymał on rozmaite nadania w okolicach Grodna i Nowogródka[1]. W 1448 Olechno został podczaszym hospodarskim. W latach 1449–1453 pełnił funkcję podkomorzego Kazimierza Jagiellończyka, w latach 1458–1459 był namiestnikiem w Grodnie, zaś od 1460 w Połocku[2]. W 1454 w czasie wojny trzynastoletniej, Olechno trafił do niewoli krzyżackiej. W 1477, po śmierci Michała Kieżgajły objął urzędy kanclerza i wojewody wileńskiego. 13 sierpnia 1490, Olechno spisał testament w którym swej córce Zofii posiadłości Chożowo i Zajerze. Zmarł wkrótce po tej dacie[3].

Olechno Sudymuntowicz był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa Olechna z Jadwigą Trzecielską pochodziła córka Olechna, która wyszła za mąż za Mikołaja Tęczyńskiego[4]. Po śmierci Trzecielskiej, przed 1458 Olechno ożenił się z Jadwigą Moniwidówną, córką wojewody trockiego Jana Moniwidowicza. Z drugiego małżeństwa Olechna pochodziły cztery córki[5]:

Przypisy

  1. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 127.
  2. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 127–128.
  3. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 129–130.
  4. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 131.
  5. Niekiedy przypisuje się również Olechnowi córki Dorotę i Świętochnę, zakonnice wileńskie, jednak ich pochodzenie od Sudymuntowicza nie jest dostatecznie potwierdzone źródłowo, zob. Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Warszawa 2011, s. 131–136.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoniewicz M., Protoplaści książąt Radziwiłłów. Dzieje mitu i meandry historiografii, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2011, ISBN 978-83-7181-641-3, s. 127–136.