Namiestnik
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
- namiestnik (niderl. Stadhouder, niem. Statthalter ) – osoba zastępująca panującego, sprawująca w jego imieniu władzę w kraju, prowincji, dzielnicy lub na innym określonym terytorium
- namiestnik – namiestnik króla Polski i imperatora Rosji na terytorium Królestwa Polskiego
- Lord Namiestnik Irlandii – reprezentant Korony Brytyjskiej w Irlandii
- namiestnicy Niderlandów Habsburskich
- namiestnik – w starożytnym Rzymie urzędnik, którego zadaniem była kontrola ściągania podatków w prowincjach
- w XVII–XVIII w. oficer jazdy polskiej i piechoty sprawujący dowództwo, władzę nad chorągwią w czasie nieobecności porucznika lub rotmistrza; po 1776 podoficer w kawalerii
- w harcerstwie – osoba stojąca na czele namiestnictwa
- namiestnicy Gondoru – urzędnicy ze stworzonej przez J. R. R. Tolkiena mitologii Śródziemia
