Opus emplectum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Opus emplectum – technika budowlana, polegająca na układaniu zewnętrznej i wewnętrznej części muru z ociosanych bloków kamiennych (czasem z cegieł) i wypełnianiu przestrzeni między nimi kruszonym kamieniem zalanym zaprawą. Zewnętrzne ściany są spajane poprzecznie ułożonymi cegłami – diatonoi.

W technice tej zbudowana została znaczna ilość budowli średniowiecznych, m.in. Kolegiata w Tumie pod Łęczycą oraz kościół w Strzelnie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]