Cegła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy materiału budowlanego. Zobacz też: inne znaczenia terminu cegła.
Cegła – opis powierzchni
Sztapel cegieł
Cegły gotyckie ze zbiorów Muzeum w Chełmnie

Cegłamateriał budowlany w kształcie prostopadłościanu (także klina, wycinka pierścienia kołowego lub kształtki) uformowany z gliny, wapna, piasku, cementu (bloczki betonowe) lub innych surowców mineralnych, który wytrzymałość mechaniczną i odporność na wpływy atmosferyczne uzyskuje poprzez proces suszenia, wypalania lub naparzania parą wodną. Cegły służą m.in. do wznoszenia ścian, murów, filarów, słupów, a także fundamentów i ścian fundamentowych. Cegły mogą też być wypełnieniem stropów (strop Kleina).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cegła jest jednym z najpopularniejszych materiałów stosowanych w budownictwie od czasów starożytnych. W kulturach starożytnego Wschodu znana już od V tysiąclecia p.n.e. Stosowana była początkowo jako cegła suszona na słońcu, wypalana z gliny pojawiła się w IV w.p.n.e., a silikatowa (cegła wapienno-piaskowa) w XIX wieku.

Od czasów babilońskich wytłaczano w cegłach napisy i stemple – znaki wytwórcy. Oznaczanie cegieł utrzymywało się w średniowieczu, renesansie i trwa do naszych czasów.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • cegła romańska – przeciętne wymiary 26-28 × 12-13 × 7-9 cm
  • cegła gotycka – 28-30 × 13-14 × 7-9 cm
  • współczesna polska- 25 × 12 × 6,5 cm (stosowana przed wojną w Polsce : 27 × 13 × 6 cm)

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Cegły produkuje się o różnych wymiarach, w których stosunek grubości do szerokości i długości wynosi najczęściej 1 : 2 : 4 (z uwzględnieniem grubości spoin). Najmniejsza powierzchnia prostopadłościanu cegły nazywana jest główką, wąska i długa powierzchnia to wozówka, największa powierzchnia to podstawa. Wcześniej cegły miały również kształt sześcianu.

Wytrzymałość mechaniczną cegieł określa za pomocą klasy, np. klasa 15 oznacza wyrób o wytrzymałości na ściskanie 15 MPa.

Rodzaje cegieł[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1969.