Organizmy pionierskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Organizmy pionierskie - organizmy żywe, mogące przetrwać w skrajnym środowisku. Żyją w maksymalnych lub minimalnych temperaturach, gdy jest bardzo sucho lub bardzo mokro, na stromych zboczach, nieutrwalonych wydmach itp. Zazwyczaj są to porosty, psammofity, sinice lub mszaki. Rosnąc na wyjątkowo ubogich podłożach, takich jak piaski czy skały, biorą udział w tworzeniu warstw gleby, przez co przygotowują podłoże dla innych, bardziej wymagających organizmów. Jako pierwsze pojawiają się w miejscach gdzie życie odbudowywane jest na nowo, np. po erupcji wulkanu, pożarze lasu czy łąki.Są to przeważnie organizmy samożywne. Samożywne protisty to podstawa w organizmach pionierskich.

Organizmy pionierskie są typowe dla wczesnych stadiów sukcesji ekologicznej. Porosty to organizmy pionierskie, co znaczy, że pojawiły się na suchych glebach jako pierwsze i przygotowały glebę dla innych roślin.