Pałac Potockich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pałac Potockich
Pałac Potockich przed II wojną światową

Pałac Potockich, Czartoryskich, Ossolińskich, dwór Denhoffów znajduje się w Warszawie przy ul. Krakowskie Przedmieście 15.

W 1731 książę August Aleksander Czartoryski poślubił Zofię z Sieniawskich Denhoffową i został współwłaścicielem dworu Denhoffów. W 1760 dwór ten został przekształcony przez rodzinę Czartoryskich w pałac w stylu późnobarokowym. W pracy tej współuczestniczył Szymon Bogumił Zug. Później właścicielką na drodze spadkowej została Izabela Lubomirska (z Czartoryskich). Na jej zlecenie został przerobiony w stylu klasycystycznym.

W 1799 pałac przeszedł w ręce córki Lubomirskiej - Aleksandry, żony Stanisława Kostki Potockiego. W latach dwudziestych XIX wieku w bocznej oficynie pałacu mieszkał Julian Ursyn Niemcewicz[1].

Jednym z jego rezydentów, po utracie niepodległości przez Polskę był szef tajnej rosyjskiej policji Nikołaj Nowosilcow. W latach 1915 - 1918 rezydował tam hrabia Bogdan Hutten-Czapski, ważna osobistość życia politycznego w czasie I wojny światowej.

Pałac pozostawał własnością Potockich do 1945. Częściowo był wynajmowany, m.in. swą siedzibę miało w nim poselstwo Szwecji (1924), ambasada Stanów Zjednoczonych (1932).

Odbudowany ze zniszczeń wojennych w 1949 stał się siedzibą Ministerstwa Kultury i Sztuki - obecnie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Przypisy

  1. Marek Żukow-Karczewski, Niemcewicz mniej znany, "Życie Literackie", 9 VII 1989 r., nr 27 (1946).