Pierluigi Marzorati

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pierluigi Marzorati (ur. 12 września 1952 r. w Figino Serenza) – włoski koszykarz, z reprezentacją Włoch zdobywca srebrnego medalu na Igrzyskach Olimpijskich 1980 w Moskwie oraz złotego medalu Mistrzostw Europy w roku 1983. Rozegrał w barwach swojego kraju 278 spotkań, zdobywając 2209 punktów. Boiskowy pseudonim - Pierlo.

Jeden z kluczowych graczy włoskiego Pallacanestro Cantù (debiut w roku 1969), w którym spędził całą klubową karierę, grając z numerem 14. Zdobywca 2 tytułów mistrza Włoch oraz wielokrotny triumfator rozgrywek międzynarodowych. W Serie A zagrał 692 mecze i zdobył 8659 punktów.

28 kwietnia 1991 r. zakończył karierę koszykarską.

8 października 2006 r., w wieku 54 lat, wystąpił z okazji siedemdziesięciolecia zespołu Cantù przeciwko Benettonowi Treviso. Grając półtorej minuty w meczu ligi włoskiej został najstarszym koszykarzem w historii, który zagrał w oficjalnych rozgrywkach. Został także pierwszym graczem, który wystąpił na boisku w pięciu różnych dziesięcioleciach.

12 września 2007 r. Marzorati został przyjęty w poczet galerii sław koszykówki - FIBA Hall of Fame.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Włoch[edytuj | edytuj kod]

  • Złoty medal Mistrzostw Europy: 1 (1983)
  • Srebrny medal Igrzysk Olimpijskich: 1 (1980)
  • Brązowy medal Mistrzostw Europy: 3 (1971, 1975, 1985)

łącznie:

  • Udział w Igrzyskach Olimpijskich: 3 (1972, 1976, 1980)
  • Udział w Mistrzostwach Europy: 7 (1971, 1973, 1975, 1977, 1979, 1981, 1983)
  • Występy w reprezentacji: 278 (rekord Włoch)

Drużyna klubowa[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]