David Robinson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
David Robinson
David Robinson
50
środkowy
Pseudonim The Admiral
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1965
Key West, USA
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 216 cm
Masa ciała 114 kg
Kariera
Aktywność 1987 – 2003
Draft 1987, numer: 1
San Antonio Spurs
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

David Maurice Robinson, znany też pod pseudonimem „The Admiral” (ur. 6 sierpnia 1965 w Key West na Florydzie) – amerykański koszykarz, występujący przez całą zawodową karierę w San Antonio Spurs w lidze NBA.

Karierę koszykarską rozpoczynał podczas nauki w szkole średniej Osbourn Park w Manassas w stanie Wirginia. Po jej ukończeniu, Robinson wstąpił do Akademia Marynarki Wojennej, gdzie występował w barwach drużyny koszykarskiej Midshipmen. Po czterech latach zgłosił się do draftu NBA 1987, w którym to został wybrany z pierwszym numerem przez San Antonio Spurs. Jednakże w rozgrywkach NBA zadebiutował dopiero dwa lata później, gdyż wcześniej musiał odbyć służbę w wojsku. W ciągu 14 lat gry w Spurs dwukrotnie zdobywał z nimi mistrzostwo ligi. W 2003 roku zakończył zawodową karierę.

Gra Robinsona wielokrotnie była nagradzana. Już w pierwszym roku w barwach Spurs wybrano go debiutantem roku, oraz do trzeciego składu sezonu, a także uczestniczył w Meczu Gwiazd. W tychże meczach uczestniczył w karierze łącznie 10-krotnie i tyle samo razy był członkiem najlepszych składów rozgrywek. Raz udało mu się zdobyć nagrodę najbardziej wartościowego zawodnika NBA, oraz obrońcy roku. W 1996 roku liga NBA wybrała go jednym z 50 najlepszych zawodników w swojej historii. Trzynaście lat później został włączony do koszykarskiej galerii sław.

Przez wiele lat był on też reprezentantem Stanów Zjednoczonych. Jeszcze przed rozpoczęciem kariery zdobył wraz z nią mistrzostwo świata w 1986 roku, rok później igrzyska panamerykańskie, a w 1988 zdobył brązowy medal igrzysk olimpijskich. Był on członkiem legendarnego Dream Teamu, który zdobył złoty medal na olimpiadzie w Barcelonie. Cztery lata później również reprezentował USA w zwycięskich dla nich igrzyskach w Atlancie.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Robinson urodził się 6 sierpnia 1965 w Key West na Florydzie jako drugie dziecko Fredy (z domu Hayes), z zawodu pielęgniarki, i Ambrose'a, oficera marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych, specjalisty od sonarów. Gdy miał 6 miesięcy uległ wypadkowi - pozostawiony na chwilę bez opieki zsunął się z łóżka i wpadł w wąską przestrzeń pomiędzy materacem a ścianą, co spowodowało, że zaczął się dusić i stracił przytomność. Znaleziony przez matkę, został szybko reanimowany, ale jego rodzice obawiali się, że brak tlenu mógł spowodować nieodwracalne uszkodzenie mózgu, zwłaszcza że nie wiedziano jak długo przed znalezieniem pozostawał bez powietrza. Szybko jednak odkryto, że zdarzenie nie pozostawiło żadnych negatywnych skutków.

David od początku swojej edukacji uznawany był za wyjątkowo uzdolnionego, zwłaszcza w matematyce. Potrafił szybko liczyć, wcześnie nauczył się czytać. W szkole osiągał znakomite wyniki, uczęszczał do klasy wybijających się uczniów. W wieku 5 lat zaczął naukę gry na pianinie, a niedługo potem komponować własne utwory (na początku lat 90. opanował także grę na saksofonie). Przejawiał też talent sportowy, szczególnie upodobał sobie baseball - potrafił dobrze odbić piłkę trzymając kij zarówno z lewej (Robinson jest leworęczny), jak i z prawej strony. Był niezłym biegaczem i skoczkiem w dal, osiągał drobne sukcesy w golfie. Długo jednak to edukacja była w jego życiu na pierwszym miejscu.

Jego 6 lat młodszy brat Chuck (196 cm) grał w koszykówkę na tej samej uczelni (lata 1989-93). Był najlepszym strzelcem Navy w sezonie 1992/93 (średnia 10,3 punktu na mecz), a w całej karierze uzyskiwał średnio 7,7 punktu i 4,1 zbiórki na mecz.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Szkoła średnia[edytuj | edytuj kod]

W koszykówkę zaczął grywać w szkole podstawowej, ale jako wieczny rezerwowy szybko się zniechęcił. Powrócił do sportu w ostatniej klasie szkoły średniej Osbourn Park w Manassas w stanie Wirginia, głównie za namową kolegów i trenerów, którzy widzieli w nim spore wzmocnienie szkolnej ekipy. Jednak poza słusznym - jak na licealistę - wzrostem (201 cm) i rzadko spotykaną u tak wysokich graczy szybkością nie posiadał szczególnych umiejętności koszykarskich, dlatego musiano wpoić mu podstawy gry środkowego. Dzięki indywidualnemu treningowi i szybkiemu pojmowaniu wskazówek trenera uzyskiwał średnio 14 punktów w meczu (sezon 1982/83). Wybrano go też jednym z najlepszych graczy lokalnych rozgrywek.

NCAA[edytuj | edytuj kod]

Podtrzymując tradycje rodzinne studiował w United States Naval Academy. Grał tam w drużynie Navy Midshipmen i stał się najlepszym koszykarzem tej drużyny w historii.

W pierwszym sezonie uniwersyteckim (1983-84) miał tylko 2,01 m wzrostu i spełniał rolę rezerwowego. W 28 meczach (nie wystąpił w 4 pierwszych z powodu złamanej dłoni) uzyskał średnio 7,6 punktu, 4 zbiórki oraz 1,32 bloku.

W drugim sezonie (1984-85) był już podstawowym graczem zespołu i pomógł Navy - po 25 latach nieobecności - w awansie do uniwersyteckich playoffów (NCAA Men's Division I Basketball Championship), w których odpadli w drugiej rundzie, przegrywając z Maryland (59-64). Zdobywał średnio 23,6 punktu, 11,6 zbiórki i 4 bloki.

W sezonie (1985-86) poprowadził kolegów - po raz drugi w historii uczelni i po raz pierwszy od 32 lat - do finału regionalnego, w którym zwycięstwo dawało awans do krajowego Final Four. Navy nie sprostała jednak Duke, późniejszym wicemistrzom, przegrywając 50-71 (Robinson zanotował w tym meczu 23 punkty, 10 zbiórek, 3 przechwyty i 2 bloki). Jego średnie z całych rozgrywek to 22,7 punktu, 13 zbiórek (1. miejsce w kraju) i 5,91 bloku (1. miejsce).

Rok później (1986-87) ponownie awansowali do rozgrywek krajowych, ale odpadli już w pierwszej rundzie, ulegając Michigan 82-97. W swoim ostatnim meczu dla Navy Robinson zdobył 50 punktów (wciąż aktualny rekord uczelni, ostatnia do dziś "50" w finałach NCAA) i zebrał z tablic 13 piłek. Średnio uzyskiwał 28,2 punktu (3. wynik w kraju), 11,8 zbiórki, 4,5 bloku (1. miejsce) oraz 2,06 przechwytu.

W ciągu czterech lat gry ustanowił kilkadziesiąt rekordów uczelni i ligi. W meczu przeciwko UNC Wilmington (4 stycznia 1986) ustanowił rekord NCAA (pobity w 2007), blokując 14 rzutów rywali. W tym samym roku osiągnął do dziś niepobite 207 bloków w sezonie (35 meczów) oraz średnią 5,91 bloku/mecz, która była rekordem rozgrywek do 1996 (obecnie jest piątym wynikiem). Nadal jest rekordzistą w największej liczbie double-doubles w sezonie (31). W turnieju finałowym NCAA 1986 roku w 4 meczach zablokował 23 rzuty rywali (w tym 9 przeciwko Cleveland State), co było do 2001 roku najlepszym wynikiem w historii.

NBA[edytuj | edytuj kod]

Dzięki świetnej karierze uniwersyteckiej został wybrany z pierwszym numerem w Drafcie 1987 przez San Antonio Spurs (22 czerwca). Jako absolwenta United States Naval Academy obowiązywała go jednak dwuletnia służba w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych (do pewnego czasu istniała też opcja pięcioletnia), z dala od zawodowych parkietów. W mediach sugerowano, że skoro nie będzie mógł od razu grać w NBA, nie powinien zawierać umowy ze słabymi Ostrogami (zgodnie z zasadami naboru po roku straciliby do niego prawa), ani z klubem, który wybrałby go w kolejnym drafcie, i jako wolny agent w 1989 roku podpisać umowę z wybraną przez siebie mocną, gwarantującą sukcesy ekipą, od której mógłby zażądać znacznie większych pieniędzy.

Mimo spekulacji, Robinson, na którym wrażenie zrobiło San Antonio i jego mieszkańcy, a także klub i jego atrakcyjna oferta finansowa, zdecydował się na grę w Teksasie, podpisując 6 listopada 1987 roku - w obecności 500 widzów - ośmioletni kontrakt warty 28 milionów dolarów (w tym 2 miliony za samo złożenie podpisu), czyniący go najlepiej opłacanym koszykarzem na świecie. W podjęciu decyzji pomogła mu także obawa, że długi rozbrat z poważną koszykówką może wpłynąć negatywnie na jego formę i w 1989 jego pozycja w negocjacjach osłabnie. Do czasu debiutu w NBA pełnił nieodpłatnie funkcję asystenta trenera uniwersyteckiej drużyny Jacksonville Dolphins (sezon 1987-88).

Obowiązek wobec ojczyzny wypełnił 19 maja 1989 roku. Wspominał, że podczas odbywania służby żył w dwóch przeciwstawnych światach: milionera, którego na wiele stać, i żołnierza, którego w każdej chwili ktoś starszy stopniem może wysłać do bufetu po kawę.

Sezon 1989-90[edytuj | edytuj kod]

W premierowym sezonie zdobywał średnio 24,3 punktu (10. miejsce w lidze), 12 zbiórek (2. miejsce), 3,89 bloku (3. miejsce) i 1,68 przechwytu (20. miejsce) na mecz. Notował co najmniej 10 punktów w 81 z 82 meczów, jakie rozegrał w sezonie regularnym. Był najlepszym strzelcem zespołu w 46 meczach, a 61 razy najlepszym zbierającym. W meczu z Minnesota Timberwolves (23 lutego) zablokował 12 rzutów rywali - wynik, którego nie udało mu się już nigdy powtórzyć. Uzyskał rekordowe 41 punktów przeciwko Golden State Warriors (2 marca) i 21 zbiórek w spotkaniu z Chicago Bulls (3 lutego). Trzy razy osiągnął triple-double, gdy do punktów i zbiórek dodał 12, 11 i 10 bloków.

Głównie dzięki Robinsonowi Spurs wygrali 56 meczów, co oznaczało największy w historii NBA postęp w porównaniu do roku poprzedniego, w którym wygrali tylko 21 gier (rekord ten został poprawiony 8 lat później, także przez San Antonio, gdy do zespołu przyszedł Tim Duncan, a Robinson wrócił do gry po kilkumiesięcznej kontuzji).

Był wybierany najlepszym pierwszoroczniakiem w każdym z sześciu miesięcy rozgrywek (listopad 1989-kwiecień 1990). Zdobył jednogłośnie nagrodę NBA Rookie of the Year Award, czyli najlepszego debiutanta ligi. Trzykrotnie uznawany graczem tygodnia. Nominowany do trzeciego składu ligi (All-NBA Third Team) i drugiego składu defensywnego (NBA All-Defensive Second Team). Wziął udział w meczu gwiazd (NBA All-Star Game) jako jedyny debiutant, notując 15 punktów, 10 zbiórek, 2 przechwyty i blok. Otrzymał IBM Award - nagrodę przyznawaną zawodnikowi, którego dokonania statystyczne przekładają się na sukces zespołu w największym stopniu.

W roku 1995 został najbardziej wartościowym graczem ligi NBA (MVP). Został także wybrany najlepszym obrońcą ligi (1991). W roku 1994 w ostatnim meczu sezonu z L.A. Clippers ustanowił najwyższy indywidualny wynik punktowy – zdobył 71 punktów, a na koniec tytuł króla strzelców sezonu zasadniczego. W latach 1999 i 2003, tworząc z młodym skrzydłowym Timem Duncanem duet "Twin Towers", zdobył dla Spurs dwa tytuły mistrzowskie.

Narodową drużynę USA reprezentował trzykrotnie: na olimpiadach: Seul 88' (brąz), Barcelona 92' (złoto) i Atlanta 96' (złoto). Był także członkiem drużyny, która zdobyła tytuł mistrza świata na mistrzostwach w Hiszpanii w 1986 r.

Jest jednym z czterech koszykarzy w historii NBA którzy uzyskali Quadruple-double notując 34 pkt., 10 zb., 10 as., 10 bl. Wydarzenie to miało miejsce 17 lutego 1994 r. w meczu San Antonio Spurs vs. Detroit Pistons. W 1996 r. został wybrany w poczet 50 najwybitniejszych koszykarzy w historii NBA.

Na swej koszulce Spurs zawsze nosił numer 50, na cześć swojego idola – Ralpha Sampsona.

Zakończył karierę w 2003.

Ma stopień "Lieutenant Junior Grade".

11 września 2009 r. Robinson został włączony do Basketball Hall of Fame[1].

Sezon 1996-97[edytuj | edytuj kod]

W jednym z meczów pokazowych przed rozpoczeniem rozgrywek Robinson nabawił się kontuzji pleców, z powodu której nie wystąpił w pierwszych 18 meczach Ostróg. Drużyna, w której kilku innych graczy również nie było zdolnych do gry, zdołała wygrać w tym czasie zaledwie 3 spotkania. "Admirał" wrócił na boisku 10 grudnia 1996 w wyjazdowej potyczce z Phoenix Suns, zdobywając 9 punktów i zbierając 9 piłek. W swoim 6. występie, w czwartej kwarcie meczu przeciwko Miami Heat (23 grudnia 1996), doznał złamania kości lewej stopy, co w efekcie oznaczało dla niego odpoczynek do końca sezonu. Brak Robinsona bezpośrednio przełożył się na najgorszy wynik w historii Spurs (20 wygranych).

Mistrzostwa Świata 1986[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1986 wziął udział wraz ze złożoną z graczy NCAA reprezentacją Stanów Zjednoczonych w światowym czempionacie w Hiszpanii. Oprócz Robinsona Amerykanie mieli w składzie takich graczy, jak Muggsy Bogues, Brian Shaw, Kenny Smith czy jego późniejsi partnerzy z San Antonio Spurs Sean Elliott, Charles Smith i Steve Kerr[2].

USA wygrało 9 z 10 meczów (ulegli tylko Argentynie 70-74) i zdobyło tytuł mistrzowski. Robinson, wybrany do najlepszej piątki turnieju, zdobył w sumie 131 punktów, zanotował 68 zbiórek, zablokował 25 rzutów i przechwycił 15 piłek. W finale ze Związkiem Radzieckim (wygrana 87-85) uzyskał 20 punktów[3].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Rekordy kariery[edytuj | edytuj kod]

  • Punkty – 71
  • Asysty – 11
  • Zbiórki w obronie – 14
  • Zbiórki w ataku – 19
  • Zbiórki – 24
  • Bloki – 12
  • Przechwyty – 7
  • Minuty – 53

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Legenda
   M Mecze   S5  Pierwsza piątka  MPG  Minuty na mecz
 FG%  Celność rzutów z pola  3P%  Celność rzutów "za 3"  FT%  Celność rzutów wolnych
 RPG  Zbiórki na mecz  APG  Asysty na mecz  SPG  Przechwyty na mecz
 BPG  Bloki na mecz  PPG  Punkty na mecz

Na podstawie Basketball-Reference.com (ang.)

Sezon regularny[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1989/90 San Antonio 82 81 36,6 53,1% 0,0% 73,2% 12,0 2,0 1,7 3,9 24,3
1990/91 San Antonio 82 81 37,7 55,2% 14,3% 76,2% 13,0 2,5 1,5 3,9 25,6
1991/92 San Antonio 68 68 37,7 55,1% 12,5% 70,1% 12,2 2,7 2,3 4,5 23,2
1992/93 San Antonio 82 82 39,2 50,1% 17,6% 73,2% 11,7 3,7 1,5 3,2 23,4
1993/94 San Antonio 80 80 40,5 50,7% 34,5% 74,9% 10,7 4,8 1,7 3,3 29,8
1994/95 San Antonio 81 81 38,0 53,0% 30,0% 77,4% 10,8 2,9 1,7 3,2 27,6
1995/96 San Antonio 82 82 36,8 51,6% 33,3% 76,1% 12,2 3,0 1,4 3,3 25,0
1996/97 San Antonio 6 6 24,5 50,0% 65,4% 8,5 1,3 1,0 1,0 17,7
1997/98 San Antonio 73 73 33,7 51,1% 25,0% 73,5% 10,6 2,7 0,9 2,6 21,6
1998/99 San Antonio 49 49 31,7 50,9% 0,0% 65,8% 10,0 2,1 1,4 2,4 15,8
1999/00 San Antonio 80 80 32,0 51,2% 0,0% 72,6% 9,6 1,8 1,2 2,3 17,8
2000/01 San Antonio 80 80 29,6 48,6% 0,0% 74,7% 8,6 1,5 1,0 2,5 14,4
2001/02 San Antonio 78 78 29,5 50,7% 68,1% 8,3 1,2 1,1 1,8 12,2
2002/03 San Antonio 64 64 26,2 46,9% 71,0% 7,9 1,0 0,8 1,7 8,5
Razem 987 985 34,7 51,8% 25,0% 73,6% 10,6 2,5 1,4 3,0 21,1

Play-offy[edytuj | edytuj kod]

Sezon Drużyna M S5 MPG FG% 3P% FT% RPG APG SPG BPG PPG
1990 San Antonio 10 10 37,5 53,3% 67,7% 12,0 2,3 1,1 4,0 24,3
1991 San Antonio 4 4 41,5 68,6% 0,0% 86,8% 13,5 2,0 1,5 3,8 25,8
1993 San Antonio 10 10 42,1 46,5% 0,0% 66,4% 12,6 4,0 1,0 3,6 23,1
1994 San Antonio 4 4 36,5 41,1% 0,0% 74,1% 10,0 3,5 0,8 2,5 20,0
1995 San Antonio 15 15 41,5 44,6% 20,0% 81,2% 12,1 3,1 1,5 2,6 25,3
1996 San Antonio 10 10 35,3 51,6% 66,7% 10,1 2,4 1,5 2,5 23,6
1998 San Antonio 9 9 39,2 42,5% 63,5% 14,1 2,6 1,2 3,3 19,4
1999 San Antonio 17 17 35,3 48,3% 72,2% 9,9 2,5 1,6 2,4 15,6
2000 San Antonio 4 4 38,8 37,3% 0,0% 76,2% 13,8 2,5 1,8 3,0 23,5
2001 San Antonio 13 13 31,5 47,2% 0,0% 69,5% 11,8 1,7 1,3 2,4 16,6
2002 San Antonio 4 4 20,3 47,4% 0,0% 5,8 1,3 0,8 0,8 4,5
2003 San Antonio 23 23 23,4 54,2% 66,7% 6,6 0,9 0,8 1,3 7,8
Razem 123 123 34,3 47,9% 10,0% 70,8% 10,6 2,3 1,2 2,5 18,1

Przypisy

  1. Jordan w koszykarskiej "Hall of Fame". eurosport.pl, 11 września 2009. [dostęp 16 września 2009].
  2. archive.fiba.com.
  3. usabasketball.com.