Pierwsze oblężenie Carlisle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Carlisle
II powstanie Jakobitów
CarlisleCastle001.JPG
Zamek w Carlisle (główna brama)
Czas 13- 15 listopada 1745
Miejsce Carlisle, pónocna Anglia
Terytorium Wielka Brytania
Przyczyna odwrót buntowników na północ
Wynik zwycięstwo Jakobitów
Strony konfliktu
Jacobite Standard (1745).svg Jakobici Królestwo Wielkiej Brytanii Żołnierze hanowerscy
Dowódcy
książę James Drumond
Lord George Murray
Pułkownik Durrand
Siły
nieznane, 13 armat nieznane
Straty
nieznane nieznane
Union flag 1606 (Kings Colors).svg II powstanie Jakobitów Jacobite Banner.png

HighbridgePrestonpans – 1. Carlisle – Clifton Moor2. CarlisleInverurieFalkirkFort WilliamCulloden

Union flag 1606 (Kings Colors).svg Powstania Jakobitów Jacobite Banner.png

Powstanie Jakobitów w Szkocji (1689-1690) - Killiecrankie (1689) - Dunkeld (1689) - Cromdale (1690) - Wojna irlandzka (1689-1691) - I powstanie jakobickie (1715-1721) - Preston (1715) - Brahan (1715) - Inverness (1715) - Sheriffmuir (1715) - Glen Shiel (1719) - Glen Affric (1721) - Coille Bhan (1721) - II powstanie jakobickie (1745-1746) - Highbridge (1745) - Prestonpans (1745) - Carlisle (1745) - Clifton Moor (1745) - II Carlisle (1745) - Inverurie (1745) - Falkirk (1746) - Fort William (1746) - Blair Castle (1746) - Littleferry (1746) - Culloden (1746)

Pierwsze oblężenie Carlisleoblężenie, które trwało w dniach 13–15 listopada 1745 podczas drugiego powstania Jakobitów. Zakończyło się ono zajęciem miasta i zamku przez stronników Młodego Pretendenta.

Po otrzymaniu informacji, że siły rządowe zbliżają się od strony Newcastle, Karol Edward Stuart pozostawił część swoich sił potrzebnych do oblężenia, a z resztą udał się na spotkanie wroga.

13 listopada pod Carlisle dotarły siły pod Jamesem Drummondem i George'em Murrayem, wysłane przez Młodego Pretendenta dla wzmocnienia oblężenia. Nowo przybyli rozlokowali się wokół miasta i zamku odcinając je od ewentualnych posiłków.

Pomimo, że obrońcy otworzyli ogień, to jednak działający pod osłoną nocy Szkoci nie ponieśli żadnych strat, sami zaś przygotowali swoje działa i rozpoczęli ostrzał. Wymiana ognia, z przerwą na nocny odpoczynek, trwała do rana 14 listopada.

14 listopada odbyło się zebranie mieszkańców miasta, na którym zadecydowano o kapitulacji. Mieszkańcy byli już zmęczeni, gdyż od siedmiu dni pozostawali w pogotowiu, z powodu obecności Jakobitów pod Brampton. Delegacja miasta spotkała się z odmową, ponieważ Karol Edward Stuart domagał się jednoczesnej kapitulacji zamku.

Dowodzący załogą zamku pułkownik Durrand przystał na kapitulację, pod kilkoma warunkami:

  • danie gwarancji zachowania wszelkiej własności przez mieszkańców i wszystkich przywilejów jakie posiadało miasto;
  • garnizony miasta i zamku miały zostać zwolnione w zamian za przysięgę, że przez jeden rok nie wezmą udziału w walce przeciw Stuartom;
  • wszelka broń, amunicja i konie zostaną oddane księciu Karolowi.

Akt kapitulacji został podpisany przez pułkownika Durranda i księcia Drummonda wieczorem 14 sierpnia.

15 listopada do miasta wkroczyły pierwsze oddziały Jakobitów z Drummondem na czele. Dowódca buntowników pogratulował obrońcom odwagi i proponował służbę u Młodego Pretendenta obiecując duże nagrody. Burmistrz miasta wraz z delegacją udał się do Brampton i oddał księciu Karolowi klucze miejskie. Zamek pozostał jednak nadal w ręku Brytyjczyków, którzy poddali się następnego dnia.

Kontynuując odwrót na północ, książę pozostawił niewielką załogę w postaci tzw. Regimentu Manchesterskiego, dla zabezpieczenia sobie powrotu wiosną 1746.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]