Wojna irlandzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna irlandzka
Wojna Francji z Ligą Augsburską
BattleOfBoyne.png
Czas 12 marca 1689-3 października 1691
Miejsce Europa
Terytorium Irlandia
Wynik zwycięstwo Ligi, układ w Limerick
Strony konfliktu
 Anglia
 Republika Zjednoczonych Prowincji
Armoirie Principauté d'Orange.png Irlandcy Williamici
Royal Arms of England (1603-1707).svg Irlandzcy jakobici
 Francja
Dowódcy
Wilhelm III Orański
Fryderyk Schomberg
Godert de Ginkell
Jakub II Stuart
Richard Talbot
Antoine de Caumont
Patrick Sarsfield
Siły
44 000[1] 39 000[1]
Wojna palatynacka oraz w jej ramach: Wojna irlandzka, Wojna króla Wilhelma

BantryCochemMoguncjaBonnWalcourtFleurusBeachy HeadBoyneQuebecStaffardaAughrimLeuzeBarfleur / La HougueNamurSteenkerkeNeerwindenMarsagliaLagosCamaretTerTexelDogger BankZatoka HudsonaCartagena (1697)

Wojna irlandzka 1689-1691 (ang. Williamite war in Ireland lub Jacobite war in Ireland, irl. Cogadh an Dá Rí - "wojna dwóch królów").

W roku 1688 parlament angielski zdetronizował katolickiego króla Jakuba II z dynastii Stuartów po czym obrał nowym królem Wilhelma Orańskiego. Po ucieczce Jakuba do Francji celem Wilhelma pozostało zdobycie władzy w Irlandii. W roku 1689 Jakub II wylądował w Irlandii gdzie na czele armii francusko-irlandzkiej wyruszył na północ zajętą przez siły protestantów. W tym samym roku Wilhelm Orański wysłał swoje siły na wyspę, gdzie osobiście dotarł w marcu 1690 r, po czym wyruszył przeciwko armii jakobitów. Dnia 12 lipca 1690 r. w bitwie nad Boyne Anglicy pokonali wojska Jakuba. Były król zagrożony okrążeniem ze strony kawalerii angielskiej zbiegł z pola bitwy i udał się do Francji. Jego armia nie została jednak całkowicie rozbita i w uporządkowanym szyku wycofała się kontynuując walkę do 1691 roku. Jakobici wspierani zbyt małymi funduszami z Francji przez Jakuba ulegli w końcu Anglikom dnia 12 lipca 1691 r. w bitwie pod Aughrim. Dnia 13 października 1691 roku w Limerick obie strony zawarły porozumienie, na mocy którego jakobitom umożliwiono emigrację do Francji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. David G. Chandler: Marlborough as Military Commander. Spellmount Ltd., 2003. ISBN 1-86227-195-X. (ang.)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Chandler Marlborough as Military Commander, s.35